Supoño que a xente que lle gusta a novela negra, e que ademáis estea namorada e orgullosa dos recunchos da ría de Vigo, non lle queda outra que ser admiradora da obra de Domingo Villar.
A min foi o que me pasou: devorei, un tras outro, os seus libros, tan pronto como ian chegando as miñas mans. Gocei moito lendo como Leo Caldas percorría os diferentes lugares de Vigo e arredores buscando pistas para resolver os crimes. Algúns lugares coñecíaos antes de ler as historias, outros busqueinos despóis de lelas, como me pasou co propio Elixio (antes da súa transformación). As novelas transcurrían con ritmo tranquilo e técnico, pero implacable; obrigando a non despegar os ollos das páxinas ata rematar o libro.
 |
| Ollos de auga. |
Esta semana de análises póstumos lin que Domingo Villar era o Stieg Larsson Vigués. Hoxe a comparación parece acertada por deixar a obra inacabada. Dende o meu humilde punto de vista literario, a min gustaronme máis as aventuras do inspector Leo Caldas que do xornalista Mikael Blomkvist. Polo estilo narrativo, menos pretencioso e puramente detectivesco, sen renunciar a xiros argumentativos inesperados. Pero é cuestión de gustos. Posiblemente non sexa imparcial polos escenarios das novelas.
 |
| A praia dos Afogados |
As veces penso que estamos nunha época na que cada nova que aparece nos xornais aumenta a sensación de que o mundo vai pouco a pouco a peor. Sen lugar a dúbidas, co adéus de Domingo, o mundo é algo menos bo. Pero quedan as súas historias, menos das que eu desexaría, pero ahi están para reler. Quedan tamén os escenarios que escolleu, e que tan elegantemente puxo en valor. Eso debería vivir sempre... Sempre que a algúns non lles dea por destrozalos ou desmantelalos. Aquí todo é posible.
 |
| O último barco |
De feito, eu penso que Villar era consciente deste risco, e defendía sutilmente, entre liñas, ese Vigo que se perdeu e que se segue perdendo día a día con inventos extravagantes das administracións que nos rixen actualmente. Que solo deixan de tirarse pedras entre elas para cargarse o patrimonio.
Galego ou castelán... Neste caso, qué máis da? o que importa é a historia. Seica el publicaba ao mesmo tempo nas dúas línguas. Penso que facía promoción dabondo do noso patrimonio e a nosa cultura, e propiciou que puxeramos en valor a nosa forma de vida.
Onte non foi un domingo máis, foi o primeiro sen Domingo. Foi un día de orballo, nuboso e gris, melancólico. Ben puidera ser un día calquera das tramas das súas novelas.
Que a terra lle sexa leve.
