Saltar ao contido principal

Cavalls del Vent. Etapa 2

Prat d'Aguiló - Serrat de les Esposes. Segunda etapa dos Cavalls del Vent, cresteando entre a nevoa e carreiros de vacas
Prat d'Aguiló - Serrat de les Esposes. Segunda etapa de los Cavalls del Vent, cresteando entre niebla y senderos de vacas

Cavalls del Vent Prat d'Aguiló Cortals de l'Ingla Serrat de les esposes. Pirineo Cadí Moixeró
Qué?

Nikon D7000. Nikkor 18-55 f/3.5. 55mm 1/125s f/5.6 ISO125


Cavalls del Vent Prat d'Aguiló Cortals de l'Ingla Serrat de les esposes. Pirineo Cadí Moixeró amanecer
Mencer en Prat d'Aguiló

Nikon D7000. Nikkor 18-55 f/3.5. 18mm 1/125s f/9.0 ISO125

Cavalls del Vent Prat d'Aguiló Cortals de l'Ingla Serrat de les esposes. Pirineo Cadí Moixeró niebla
Entra a néboa no Serrat de la Muga

Nikon D7000. Nikkor 18-55 f/3.5. 26mm 1/200s f/11 ISO125

Cavalls del Vent Prat d'Aguiló Cortals de l'Ingla Serrat de les esposes. Pirineo Cadí Moixeró niebla serrat de la muga
Limite da neboa

Nikon D7000. Nikkor 18-55 f/3.5. 55mm 1/100s f/11 ISO125

Cavalls del Vent Prat d'Aguiló Cortals de l'Ingla Serrat de les esposes. Pirineo Cadí Moixeró
Tebras

Nikon D7000. Nikkor 18-55 f/3.5. 55mm 1/100s f/11 ISO125

Cavalls del Vent Prat d'Aguiló Cortals de l'Ingla Serrat de les esposes. Pirineo Cadí Moixeró arboles rayo
Paso do lóstrego

Nikon D7000. Nikkor 18-55 f/3.5. 18mm 1/125s f/11 ISO125

Cavalls del Vent Prat d'Aguiló Cortals de l'Ingla Serrat de les esposes. Pirineo Cadí Moixeró
Luz en Cortals de l'Ingla

Nikon D7000. Nikkor 18-55 f/3.5. 55mm 1/400s f/11 ISO125

Cavalls del Vent Prat d'Aguiló Cortals de l'Ingla Serrat de les esposes. Pirineo Cadí Moixeró

Carreiros de vacas

Nikon D7000. Nikkor 18-55 f/3.5. 55mm 1/200s f/5.6 ISO125


Non durmimos demasiado ben. Pasamos unha noite regular por mor dos ronquidos (ou máis ben bramidos, meneabanse as liteiras) dun compañeiro de habitación. Son cousas que pasan nos refuxios. Sen máis. Non pasaría de ahi se non fora porque o “tenor” botounos a bronca por facer “demasiado ruido ao despertarnos”, cando todo o refuxio xa estaba en pé e comezanco coa xornada… ¿?¿? enfin.... Non é nin moito menos a tónica xeral. A xente é moi amable e cercana. Sen ir mais lonxe, en Serrat de Les Esposes, onde faríamos noite nesta segunda etapa, as rapazas do refugi contaronnos o xesto dun rapaz que durmira alí hai dúas noites: Repartiu tapons para os oidos a tod@s @s compañeir@s de habitación. todo un detalle ir cargado de moreas de tapons para evitar molestar aos demáis
Almorzamos e comezamos a camiñar.
Bordeamos o Comabona e o Terrers, cortando unha colina moi pedregosa e inclinada, e despois comezamos a subir ata o Pas del Bou. A partir de ahi cresteamos pola Serrat de la Muga e de la Moixa. As vistas debían de ser impresionantes, pero toda a vertiente sur da serra do Moixeró estaba cuberta de neboa. En canto as crestas perderon altura, as nubes contidas polas montañas pasaban de un val ao outro, e absorberonnos. Camiñamos con visibilidade reducida ata que perdemos altura, e deixamos as nubes arriba.
De cando en vez, vemos os devastadores efectos das treboadas de montaña: Grupos de arbores calcinados polo que debeu ser un lostrego.
Descendendo polo medio dun bosque, aparecimos no refucio Cortals de L'ingla. paramos a xantar, e a partir de ahi o camiño ata Serrat de les Esposes é bastante ameno e menos montañeiro. Transcurre entre prados, vacas e bosques de piñeiros.
Os refuxios de Cortals de l'Ingla e Serrat de les Esposes teñen acceso directo en coche, pero non por iso son menos fermosos. Cenamos moi ben e moi a gusto (as chicas que levan o refuxio son moi simpáticas) e pasamos a sobremesa entre xogos e risas con outras dúas caminantes do Cavals de Vent, que ian, como non, en sentido contrario ao noso.

Esta noche no dormimos demasiado bien. Pasamos una noche regular por culpa de los ronquidos (o mejor dicho bramidos, ya que se meneaban las literas) de un compañero de habitación. Son cosas que pasan en los refugios, sin más. No pasaría de ahí si no fuese porque el “tenor” nos echó una bronca por “hacer demasiado ruido al despertarnos”, cuando ya estaba todo el refugio en pie y arrancando la jornada… ¿¿?¿? Enfin…. No es ni mucho menos la tónica general. La gente es muy amable y cercana. Sin ir más lejos, en Serrat de les Esposes, el refugio en el que haríamos noche en esta segunda etapa, las chicas que lo rejentan nos contaron el gesto de un chico que durmió allí un par de noches atrás: Repartió tapones de los oidos a tod@s l@s compañer@s de habitación, porque sabía que roncaba mucho. Es todo un detalle ir cargado de tapones para no molestar a l@s demás.
Desayunamos y empezamos a caminar.
Bordeamos el Comabona y el Terrers, cortando una colina pedregosa muy inclinada y después comenzamos a subir hasta el Pas del Bou. A partir de ahí cresteamos por la Serrat de la Muga y de la Moixa. Las vistas deberían ser impresionantes, pero toda la vertient sur de la Sierra del Moixeró estaba cubierta por la niebla. En cuanto el camino perdió altura, las nubes contenidas por las montañas pasaban de un valle a otro, y nos absorbieron. Caminamos con visibilidad reducida hasta que perdimos altura, y dejamos las nubes más arriba.
De vez en cuando, vemos los devastadores efectos de las tormentas de montaña: grupos de árboles calcinados por rayos.
Descendiendo por el medio de un bosque, aparecemos en el refugio Cortals de l´Ingla. Paramos a comer. A partir de ahí el camino hasta Serrat de les Esposes es bastante ameno y menos montañero. Transcurre entre prados, vacas y bosques de pinos
Los refugios Cortals de l´Ingla y Serrat de les Esposes tienen acceso directo en coche, pero no por ello son menos bonitos.  Cenamos muy bien y muy a gusto (las chicas que llevan el refugio son muy simpáticas) y pasamos la sobremesa entre juegos y risas con otras dos caminantes del Cavalls de Vent que, como no, iban en sentido contrario al nuestro.

 

Publicacións populares deste blog

Vietnam do Sur

Caos asiático. Escenarios de guerra. Calor tropical. O tráfico de Saigón Saigón Night Semáforo Pole position Delta do Mekong Cambiar Charlies por guiris Restos do Tornado Phu Quoc Duong Dong Faenar de noite Tormenta tropical Calquer occidental que pasase por Saigón seguro que, cando menos, quedou abraiado coa xungla de motos que circulan constantemente polas ruas (e beiraruas) desta cidade. A min foi o que máis me chamou a atención, e o que tentei captar en fotos. No Sur tamén resulta interesante percorrer e comprobar as secuelas da guerra. A de Vietnam foi a primeira confrontación retransmitida en imaxes, de feito hai fotos, como a da nena do Napalm, que axudaron a mudar a opinión pública estadounidense. Paréceme imprescindible o museo da guerra en Saigón. É duro de ver, pero penso que hai que ser conscientes do que supón o uso da forza, xa que as veces semella que se fala lixeiramente dos conflictos armados que está...

Dunas de Erg Cheggaga

Calor, vento e area.  Impoñente concentración de dunas cor tella, con tonalidades cambiantes según a hora do día.   Caras de luz e caras de sombra, divididas por aristas de liñas finas e sinuosas. Formas e tamaños diversos, texturas rugosas de pequenas ondas paralelas . Erg Cheggaga é un lugar especial. As dunad de Erg Cheggaga Sahara Vento e area   Gran duna O teu camiño Solpor Erg Cheggaga Subida a gran duna Luz, sombra e horizonte   Jam session na haima ​   As dunas de Erg Cheggaga (Ou Chegaga, Chigaga, Chegagga... según onde se mire) son un areal de 40x15 km ao sur de Marrocos, a poucos kilómetros de Arxelia. A un par de horas en 4x4 dende M´Hamid el Ghizlane polo oeste ou outras dúas horas ata Foum Zguid ao leste . As posibilidades que ofrecen á cámara son moitas. Conseguense distintas tonalidades, probando a con diferentes inclinacións do sol e xogando coa exposición e o balance de...

Ortigueira e arredores

Antes,  Ortigueira era coñecida polo seu festival. Agora,  coñecese polo seu festival, e por un banco. Porén,  Ortigueira e arredores sempre tiveron moito máis. Loiba Fuciño do Porco Luz do Norte Estaca de Bares Septentrional Herbeira Garita 613 metros sobre o nivel do mar Estrada DP-2205   Fotos tomadas en O Vicedo, Mañón, Ortigueira e Cariño.

Nevoas na Ribeira Sacra

  Non é a primeira entrada que fago sobre a Ribeira Sacra.  Non sempre que vou toca bo tempo (máis ben penso que é ao contrario).  Pero para as fotos de paisaxes, ou incluso retratos, gustame moito como quedan as nevoas e os ceos enmpedrados .   Ainda que tapen parte das vistas.  Esta é unha pequena recolección de fotos de días nos que a névoa estaba presente, escondendo os cañóns ou agochando o sol.

A Fraga de Moaña

A fraga de Moaña. Tan escondida e tan cercana, tan misteriosa e tan aberta. Tan recóndita e tan próxima. Na súa atmósfera envolvente agochanse recunchos tan máxicos como accesibles. So hai que ir ali a descubrilos.