Saltar ao contido principal

Eu créote. Millóns crémoste

Eu créote

la manada somos nosotras.

Eses xuices non, e eses cinco miserables tampouco. De feito, para eles só eres un corpo con tres buracos onde meter as súas sucias pollas, e non lles importa nada como te sintas, menos ainda o que penses.
Pero voltemos aos xuices, eles non te creen. Ou mellor dito: si te creen. Porque na sentencia di expresamente que deixacheste facer para evitar males maiores, e que te vexaron sen o teu consentimento. Pero iso non é violación. Porque argumentan que para que o sexa violación ten que haber signos de violencia. Non importa se foi contra a túa vontade, só importa que haxa signos de violencia.
O que seguro que non te creen, e de ser digna de que se recoñeza que te violaron. Porque eses xuices terán fillas, nietas, sobriñas, mozas, amigas… pero non empatizaron contigo porque, probablemente, ninguén do seu entorno feminino iria aos sanfermines e quedariase sola de noite. Nin falaría con cinco chicos borracha, dos cales un quizáis gustouche. Non. Iso é para golfas. Eles pensan que eres unha facilona, e que ti o buscaches. E o xuiz trastornado afirma que ata disfrutaches. Iso non lle pasaría ás súas fillas. Por iso non foi violación. É a única forma de explicalo: O seu noxento machismo e clasismo a partes iguais.
Pero eu créote, irmá. E moita xente créete. tod@s @s que saimos á rúa a semana pasada creemoste. E algo está a cambiar. Esta xenreira e indignación que hoxe vomitamos tod@s, hai uns anos sería silencio e frustración, ou ainda peor, indiferencia. Sen coñecerte, sinto de veras que che tocara a ti, pero o que che pasou vai ser un graniño de area máis para que, pouco a pouco, neste país estease a tomar conciencia igualitaria. E isto non vai parar. Porque hai moita xente capaz de empatizar e que apoiate.
Oxalá inhabiliten a eses tres xuices inútiles que non son capaces de repartir xustiza. Oxalá recurran e os da manada cumplan pena que teñen que cumplir, e se rehabiliten, para que aprendan a respetar. Oxalá deixese de empregar o argumento das denuncias falsas, irrelevantes en número. Oxalá se tipifique violación como sexo sen consentimento. Oxalá este país sexa algún día país civilizado. Mentres tanto, hasta que isto ocurra, sintete arropada. Eu créote, e centos de miles de persoas creemoste. Millóns crémoste. E iso debe valer máis para ti que unha sentenza de merda.

-x-


Yo si te creo.

Esos jueces no, y esos cinco miserables tampoco. De hecho para ellos solo eres un cuerpo con tres agujeros donde meter sus sucias pollas, y no les importa nada como te sientas, cuanto menos lo que piensas.
Pero volvamos a los jueces, ellos no te creen. O mejor dicho: si te creen. Porque la sentencia dice expresamente que te dejaste hacer para evitar males mayores, y que te vejaron sin tu consentimiento. Pero eso no es violación. Porque argumentan que para que sea violación tiene que haber signos de violencia. No importa si fue contra tu voluntad, solo importa que haya signos de violencia.
Lo que seguro que no te creen, es de ser digna de que se reconozca que te violaron. Porque esos jueces tendrán hijas, nietas, sobrinas, novias, amigas…. Pero no empatizaron contigo porque, probablemente, nadie de su entorno femenino iría a los sanfermines y se quedaría sola de noche. Ni hablaría con cinco chicos borracha, de los cuales uno quizás te gustó. No. Eso es para golfas. Ellos piensan que eres una facilona, y que tú te lo buscaste. Y el juez trastornado afirma que hasta disfrutaste. Eso no le pasaría a sus hijas. Por eso no fue violación. Es la única forma de explicarlo: Su asqueroso machismo y clasismo rebosando a partes iguales.
Pero yo te creo, hermana. Y mucha gente te cree. Tod@s l@s que salimos a la calle la semana pasada te creemos. Y algo está cambiando. Esta rabia e indignación que hoy vomitamos tod@s, hace unos años sería silencio y frustración, o aun peor, indiferencia. Sin conocerte, siento de veras que te tocara a ti, pero lo que te pasó va a ser un granito de arena más para que, poco a poco, en este país se esté tomando conciencia igualitaria. Y esto no va a parar. Porque hay mucha gente capaz de empatizar y que te apoya.
Ojalá a esos inútiles jueces que no son capaces de repartir justicia los inhabiliten. Ojalá recurran y los de la manada cumplan la pena que tienen que cumplir y se rehabiliten, para que aprendan a respetar. Ojalá se deje de usar el argumento de las denuncias falsas, irrelevantes en número. Ojalá se tipifique violación como sexo sin consentimiento. Ojalá este país sea algún día un país civilizado. Mientras tanto, hasta que esto ocurra, siéntete arropada. Yo te creo, y cientos de miles de personas te creemos. Millones te creemos. Y eso debe valer más para ti que una sentencia de mierda.

Publicacións populares deste blog

Camiño dos Faros. Cabo Vilán, a costa dos naufraxios

É dificil saber cal é a etapa máis fermosa do Camiño dos Faros. O que está claro é que o tramo de Cabo Vilán é dos máis espectaculares de toda a Costa da Morte. Monte Branco Praia do Trece Area A costa dos naufraxios Silueta de Faro Cabo Vilán Costa da Morte Eólico O Faro Figura impoñente Cabo Vilán O impresionante Monte Branco ten unhas vistas incribles da salvaxe praia do Trece. O Cemiterio dos ingleses lembra a tráxica historia do Serpent, un de tantos barcos naufragados nestas augas. De feito os veciños de Camariñas recibían (e reciben) a miudo regalos chegados do Atlántico. Latas de conserva, pinturas, algún fardo… Pero normalmente non soen ser agradables, como galletas de chapapote ou restos de barcos. Precisamente por esta negra historia, o faro de Cabo Vilán foi o primeiro en ser electrificado en España. Impoñente, a súa silueta inspira todo tipo de historias de treboadas e naufraxios. É iguas de carismático, ou máis, que o faro de...

Camiño dos Faros. Cabo da Nave e Fisterra

O Camiño dos Faros vai “in crescendo”, tamén dentro da derradeira etapa. O Sendeiro do Cabo da Nave é absolutamente espectacular. Non se queda atrás a chegada ao faro de Fisterra, cargada de simbolismo, cunhas vistas magníficas dende o monte Facho. Monte Castro Camiño dos Faros Primeira vista do Cabo da Nave Praia da Arnela Acercandose ao Cabo da Nave No interior do cabo da Nave Cantís Cabo da Nave Facho: derradeiro obstáculo Cabo da Nave e Praia Mar de Fora Fin do Camiño: Faro Finisterre Fisterra  Na miña opinión, paisaxisticamente falando, a parte final do Camiño dos Faros é a máis fermosa e auténtica. Hai poucas andainas nas que poidas caminar por carreiros desertos durante tanto tempo, coa única compaña do mar e o vento, sobre cantís onde rompen as ondas e gozando de paisaxes impresionantes. O Cabo da Nave é a guinda do Camiño. Este tramo pódese percorrer grazas a un pequeno sendeiro que acompaña a unha tubería de augas. Unha sorte. E, obviamente, os inventores do Cam...

Senda Camille: Bisaurín, Sarrios, Ibon Estaner

Cumio do Bisaurín Castillo de Acher e Secús Cores de montaña Vernera Sarrios. Ibon Biello Ibon de Estaner Senda de Camille Volta a Francia A subida ao Bisaurín require esforzo, pero a recompensa paga moito a pena. Dende o cumio máis alto destes Pirineos Occidentales a vista é 360 grados. Pódese admirar hacia o Norte o Castelo de Acher e as súas diferentes tonalidades, ademáis das augas Tortas e o coll d´Arlet, do primeiro día da senda de Camille. Ao Oeste está o veciño Pico Agüerri, que parecía imponente cando o bordeábamos por Taxeras, pero non tanto dende o Bisaurín. Hacia o Sur a vista exténdese ata os fins dos vales desta zona, e vilas que poderían ser a propia Jaca. E hacia o Leste a colección de cumios dos pirineos, que hai que coñecelos ben para diferencialos: Collarada, Balaitous, Monte Perdido, Vignemale… Como non é o meu caso, eu solo recoñezo o que está sempre omnipresente nesta zona: o Midi d´Osseau. Na derradeira etapa subese dende o refuxio de Lizara ata o porto de Verner...

Nevoas na Ribeira Sacra

  Non é a primeira entrada que fago sobre a Ribeira Sacra.  Non sempre que vou toca bo tempo (máis ben penso que é ao contrario).  Pero para as fotos de paisaxes, ou incluso retratos, gustame moito como quedan as nevoas e os ceos enmpedrados .   Ainda que tapen parte das vistas.  Esta é unha pequena recolección de fotos de días nos que a névoa estaba presente, escondendo os cañóns ou agochando o sol.

Camiño dos Faros. Ponteceso, Laxe, Camelle

As dunas de Ponteceso,as súas marismas, a peninsula de Laxe, onde o mar xa se pon serio, Soesto, Traba... e o emblemático Camelle. Areal de Ponteceso Nen@s na area Lingua da duna Marismas A forza do mar Pesca Insua de Laxe Faro de Laxe Praia dos cristáis O mar devolve todo Soesto Curiosas formas Camelle Neste tramo da ruta percorrese o maxestuoso areal de Ponteceso. O seu propio monte branco. Tras pasar unha longa etapa pola costa e interior de Cabana. Tramo non tan espectacular pero con visita ao Castro de Borneiro e o domen de Dombate.  O camiño dos faros chega a península de Laxe, na que destaca o seu faro. Sinxelo, pero nun emplazamento privilexiado. En Laxe tamén se pode atopar a curiosa praia dos cristais. Seica un barco con botellas naufragou cerca dela. E o mar devolve todo. Tanto que formou unha pequena praia que no canto de area ten cristais erosionados. A partir de ahí, destaca o espectacular peñón de Soesto, e a praia...