Fai click nas imaxes para acceder as entradas.
A miña viaxe a Jordania non foi ningunha aventura. Foi nun viaxe organizado. Destos que te levan a ti e outros 30 aquí e alí. Estaba moi ben montado, pero nunca é o mesmo.
Deste xeito nunca podes parar onde queres. Nin ir aos sitios escapando das marabuntas. E iso que o guía que nos tocou sabía buscar os momentos.
Foi por non rallarnos. Por non empregar tanto tempo preaparandoo, e por aforrar tamén.
O caso é que chegado o momento, alegrámonos. Dez días antes, a poucos kilómetros, Hamás pertrechou un ataque sanguinario, matando bastante máis de mil israelitas, militares e civiles. E Israel respostou cunha brutal represalia, tratando a toda a poboación palestina como terroristas, sen dubidar en destruir edificios, hospitales, ou convois de refuxiados. Os mortos eran ducias de miles cando escribo esto. E subindo.
Todo esto encendeu ao mundo árabe. Nunha zona xa de por si inestable. Con este contexto aparecimos en Jordania. Os meus prexuizos de occidental agardaban xente con moito rencor hacia cidadáns de paises que nunca lle tosen a Israel. Debo recoñecer que ia con certo recelo.
Pois nada máis lonxe da realidade. Todo respecto, amabilidade e hospitalidade. Certo que eramos guiris, en zonas turisticas, e que eramos receptores dese carácter árabe que percibe oportunidade de negocio ante calquer situación. Pero tampouco me sentín para nada incómodo cando paseabamos pola nosa conta, en Amman dentro do zoco, ou entre as ateigadas rúas de comercios. Pareceume moi seguro e moi civilizado. Toda unha labazada na faciana ao meu eurocentrismo. De feito, quedoume a sensación que non é para nada unha tolería viaxar por conta propia.
