Saltar ao contido principal

Irlanda

Terra dos Celtas por excelencia. Se hai algo que define a Irlanda son as súas paisaxes, completamente verdes, que se extenden ata o mar, pero tamén as suas costumes: non hai bar que se precie non que non teñan música en directo e parlanchines ledos irlandeses compartindo unhas pintas.

-x- 

Tierra de Celtas por excelencia. Si hay algo que define a Irlanda son sus paisajes, completamente verdes, y que se extienden hasta el mar. Pero también sus costumbres: no hay bar que se precie que no tenga música en directo e irlandeses alegres y parlanchines compartiendo unas pintas.
 

Fai click nas imaxes para abrir a entradas


Ulster (I)

Ulster (II)

Connatch

Munster
Leinster

Os Celtas entraron na illa sobre o seculo cinco AC, e foi no quinto DC cando San Patricio convirte a poboacion ao catolicismo e elimimina os simbolos paganos que imperaban ata entón. Despois viñeron os vikingos, que entraron a modo conciliador pero acabaron impoñendose e instalandose. O Rei Brian Boru unifica Irlanda cando vence os vinkingos na batalla de Clontarf (preto de Dublin). Pero morre na batalla, xunto aos seu fillo e herdeiro. Así que pouco dura esa illa unificada. Este rei era coñecido por tocar o arpa antes das batallas. De ahí que sexa o simbolo nacional… e o simbolo da Guinness.

Outro rei, McMurrogh, pediu axuda aos ingleses para rematar de botar aos vikingos. Tremendo erro, xa que Enrique III, Rei de Inglaterra, ademáis de axudarlle, plantouse na illa proclamandose señor de Irlanda. Os ingleses quedaronse 7 séculos e  ainda teñen control sobre o Ulster. McMurrogh quedou na lembranza dos irlandeses coma o “rei traidor”

Brian Boru foi o primeiro Rei en unificar Irlanda, tocaba o arpa antes das batallas, e converteu ese instrumento en simbolo nacional.

Durante a ocupación dos ingleses (protestantes) as marxinacións aos irlandesses (católicos) foron unha constante. Así o describiu, entre outros, Jonatan Swift nas suas anónimas cartas de Drapier. Para mais miseria, a hambruna da pataca levase a un tercio da poboación por diante.

A cousa empeza a cambiar con O Connel, que consegue entrar con maioria no parlamento irlandés e derogar leis que marxinaban a católicos. Posteriormente,tralo fallido alzamento de Pascua, os irlandeses empezan a crelo e sublevanse, provocando unha guerra que remata co tratado anglo Irlandés. O lider do IRA Michael Collins chegou a cita para asinar o documento 7 minutos tarde. Ante a recriminación polo retraso por parte dos ingleses, este respostou algo así: “Os irlandeses levamos sete séculos agardando a que vos vaiades, ben podedes agardar vos hoxe sete minutos”


Este tratado consideraba o Ulster como territorio ingles, ata ser realizado un referendo. Este punto creou disputas na parte irlandesa, e desencadenou unha guerra civil. A turbulenta historia non acaba ahí, despois viñeron os “anos dos problemas”, co enconamento do conflito no Ulster ou Irlanda do Norte.
E así ata hoxe. De feito, ainda non se chegou a facer un referendo acaptado polas dúas partes. 

Michael Collins: “Os irlandeses levamos sete séculos agardando a que vos vaiades, ben podedes agardar vos hoxe sete minutos”

O pobo irlandes ten un forte componente de orgullo nacional. No que respecta ao bonita que é a súa terra, está ben xustificado, e teñena moi ben conservada polo xeral. Ademáis, os irlandeses mantiveron firmemente as suas costumes no tempo. Independentemente de estar en Eire ou no Ulster. Resulta de envexar a boa saude da súa música tradicional. E a súa penetración na poboación. Ver como se mantén noite a noite no pubs, nos momentos de distensión e de reunión.



-x-



Los celtas entraron en la isla sobre el siglo V AC, y fue en el quinto DC cuando San Patricio convierte a la población al catolicismo y elimina los símbolos paganos que imperaban hasta entonces. Después vinieron los vikingos que entraron en modo conciliador pero acabaron imponiendose e instalándose. El Rey Brian Boru unifica Irlanda cuando vence a los Vikingos en la batalla de Clontarf (cerca de Dublin). Pero muere en la batalla, con su hijo y heredero. Así que poco dura unificada la isla. Este rey era conocido por tocar el arpa antes de las batallas. De ahí que sea el simbolo nacional… y el símbolo de la Guinness.

Otro Rey, McMurrogh, pidió ayuda a los ingleses para terminar de echar a los vikingos.  Craso error, ya que Enrique III, Rey de Inglaterra, además de ayudarle, ya de paso, se plantó en la isla proclamandose señor de Irlanda. Los ingleses se quedaron siete siglos, y aún tienen control sobre el Ulster. McMurrogh quedó en el recuerdo de los irlandeses como el “Rey Traidor”

Brian Boru fue el primer Rey que unificó Irlanda. Tocaba el arpa antes de las batallas, y convirtió este instrumento en el símbolo nacional.

Durante la ocupación de los ingleses (protestantes), la marginación a los irlandeses (católicos) fue una constante. Así lo describió, entre otros, Jonathan Swift en sus anónimas cartas de Drapier. Para más miseria, la hambruna de la patata se llevó a un tercio de la población por delante.

La cosa empezó a cambiar con O Connel, que consigue entrar con mayoría en el parlamento irlandés y derogar leyes que marginaban a los católicos. Posteriormente, tras el fallido alzamiento de Pascua los irlandeses empiezan a creerselo y se sublevan, provocando una guerra que termina con el tratado anglo irlandés. El lider del IRA, Michael Collins, llegó a la cita para firmar este documento 7 minutos tarde. Ante la recriminación por el retraso de los ingleses, que cumplieron con puntualidad británica, Collins respondió algo parecido a "Los irlandeses llevamos siete siglos esperando a que os vayáis, bien podéis esperar hoy vosotros siete minutos"

Este tratado consideraba el Ulster territorio inglés, hasta la realización de un referendum. Este punto creó disputas internas en la parte irlandesa que desencadenó en una guerra civil. La turbulenta historia no acaba aquí, después vinieron los "años de los problemas" con el agravamiento del conflicto en Irlanda del Norte. De hecho no se llegó a hacer un referendum aceptado por las dos partes. 

Michael Collins: "Los irlandeses llevamos siete siglos esperando a que os vayáis, bien podéis esperar hoy vosotros siete minutos"

El pueblo irlandés tiene un fuerte componente de orgullo nacional. En lo que respecta a lo bonito que es su tierra, está bien justificado, y la tienen muy bien conservada, generalmente. Además, los irlandeses mantuvieron firmemente sus costumbres en el tiempo. Independientemente de estar en Eire o en el Ulster. Resulta envidiable la buena salud de la música tradicional. Y su penetración en la población. Ver como cada noche se reunen en los pubs, en momentos de distensión, siempre con su música de fondo.

Publicacións populares deste blog

Camiño dos Faros. Cabo Vilán, a costa dos naufraxios

É dificil saber cal é a etapa máis fermosa do Camiño dos Faros. O que está claro é que o tramo de Cabo Vilán é dos máis espectaculares de toda a Costa da Morte. Monte Branco Praia do Trece Area A costa dos naufraxios Silueta de Faro Cabo Vilán Costa da Morte Eólico O Faro Figura impoñente Cabo Vilán O impresionante Monte Branco ten unhas vistas incribles da salvaxe praia do Trece. O Cemiterio dos ingleses lembra a tráxica historia do Serpent, un de tantos barcos naufragados nestas augas. De feito os veciños de Camariñas recibían (e reciben) a miudo regalos chegados do Atlántico. Latas de conserva, pinturas, algún fardo… Pero normalmente non soen ser agradables, como galletas de chapapote ou restos de barcos. Precisamente por esta negra historia, o faro de Cabo Vilán foi o primeiro en ser electrificado en España. Impoñente, a súa silueta inspira todo tipo de historias de treboadas e naufraxios. É iguas de carismático, ou máis, que o faro de...

Camiño dos Faros. Cabo da Nave e Fisterra

O Camiño dos Faros vai “in crescendo”, tamén dentro da derradeira etapa. O Sendeiro do Cabo da Nave é absolutamente espectacular. Non se queda atrás a chegada ao faro de Fisterra, cargada de simbolismo, cunhas vistas magníficas dende o monte Facho. Monte Castro Camiño dos Faros Primeira vista do Cabo da Nave Praia da Arnela Acercandose ao Cabo da Nave No interior do cabo da Nave Cantís Cabo da Nave Facho: derradeiro obstáculo Cabo da Nave e Praia Mar de Fora Fin do Camiño: Faro Finisterre Fisterra  Na miña opinión, paisaxisticamente falando, a parte final do Camiño dos Faros é a máis fermosa e auténtica. Hai poucas andainas nas que poidas caminar por carreiros desertos durante tanto tempo, coa única compaña do mar e o vento, sobre cantís onde rompen as ondas e gozando de paisaxes impresionantes. O Cabo da Nave é a guinda do Camiño. Este tramo pódese percorrer grazas a un pequeno sendeiro que acompaña a unha tubería de augas. Unha sorte. E, obviamente, os inventores do Cam...

Senda Camille: Bisaurín, Sarrios, Ibon Estaner

Cumio do Bisaurín Castillo de Acher e Secús Cores de montaña Vernera Sarrios. Ibon Biello Ibon de Estaner Senda de Camille Volta a Francia A subida ao Bisaurín require esforzo, pero a recompensa paga moito a pena. Dende o cumio máis alto destes Pirineos Occidentales a vista é 360 grados. Pódese admirar hacia o Norte o Castelo de Acher e as súas diferentes tonalidades, ademáis das augas Tortas e o coll d´Arlet, do primeiro día da senda de Camille. Ao Oeste está o veciño Pico Agüerri, que parecía imponente cando o bordeábamos por Taxeras, pero non tanto dende o Bisaurín. Hacia o Sur a vista exténdese ata os fins dos vales desta zona, e vilas que poderían ser a propia Jaca. E hacia o Leste a colección de cumios dos pirineos, que hai que coñecelos ben para diferencialos: Collarada, Balaitous, Monte Perdido, Vignemale… Como non é o meu caso, eu solo recoñezo o que está sempre omnipresente nesta zona: o Midi d´Osseau. Na derradeira etapa subese dende o refuxio de Lizara ata o porto de Verner...

Nevoas na Ribeira Sacra

  Non é a primeira entrada que fago sobre a Ribeira Sacra.  Non sempre que vou toca bo tempo (máis ben penso que é ao contrario).  Pero para as fotos de paisaxes, ou incluso retratos, gustame moito como quedan as nevoas e os ceos enmpedrados .   Ainda que tapen parte das vistas.  Esta é unha pequena recolección de fotos de días nos que a névoa estaba presente, escondendo os cañóns ou agochando o sol.

Camiño dos Faros. Ponteceso, Laxe, Camelle

As dunas de Ponteceso,as súas marismas, a peninsula de Laxe, onde o mar xa se pon serio, Soesto, Traba... e o emblemático Camelle. Areal de Ponteceso Nen@s na area Lingua da duna Marismas A forza do mar Pesca Insua de Laxe Faro de Laxe Praia dos cristáis O mar devolve todo Soesto Curiosas formas Camelle Neste tramo da ruta percorrese o maxestuoso areal de Ponteceso. O seu propio monte branco. Tras pasar unha longa etapa pola costa e interior de Cabana. Tramo non tan espectacular pero con visita ao Castro de Borneiro e o domen de Dombate.  O camiño dos faros chega a península de Laxe, na que destaca o seu faro. Sinxelo, pero nun emplazamento privilexiado. En Laxe tamén se pode atopar a curiosa praia dos cristais. Seica un barco con botellas naufragou cerca dela. E o mar devolve todo. Tanto que formou unha pequena praia que no canto de area ten cristais erosionados. A partir de ahí, destaca o espectacular peñón de Soesto, e a praia...