Saltar ao contido principal

Romanía

Ir a Romanía é viaxar 30 ou 40 anos atrás. Rural. Verde. Montañosa... e sobre todo auténtica

-x

Ir a Rumanía es viajar 30 o 40 años atrás. Rural. Verde. Montañosa... y sobre todo auténtica.




Fai click nas imaxes para abrir a entradas




Cárpatos. Transfagarasan

Cárpatos. Bucegi

Transilvania


Cárpatos. Piatra Crailui

Dobrogea. Delta do Danubio

Valaquia



Bucarest

 

Antes da viaxe, cando comentaba que ia ir a Romania, alguna xente preguntábame sorprendida porqué iba, que non ia ser seguro, que estaba chea de bandas de delincuentes rumanos, de gitanos en chabolas... etc. Nada mais lonxe da realidade.

Hai que deixar os prexuizos a un lado, Romanía é un país precioso, variado, tanto en paisaxes como en culturas, e con xente encantadora e moi amable. É certo que lle queda camiño por andar, ten carencias ​e falla ​de mantemento en edificios e infraestructuras​. Non é un pais rico, froito da sua historia reciente e non tan reciente, xa que durante séculos foi lugar de moitas batallas, intrigas, conquistas, invasions, e moitos sufrimentos​.

Excepción latina de centroeuropa, rodeada de eslavos, otomanos , tártaros, magiares húngaros, alemans saxons e rusos. A sua historia está chea de ataques recibidos e ocupacions foráneas.
Os primeiros en conquistala foron os romanos. Os pobos que habitaban nos Cárpatos hacia o mar negro foron romanizados e convertidos na provincia romana de Dacia, cuns límites semellantes aos da actual Romanía.
Trala caída do imperio romano, dividiuse, e recibiu invasiones dos turcos, dos godos, dos hunos, dos gépidos, dos búlgaros, dos tártaros, etc. Case sempre estivo sometida durante a sua historia. Pagando tributos as potencias invasoras, particularmente ao imperio otomano, especialmente repudiado, xa que cobraba impostos en forma de alimentos, e en forma de nenos ​forzados a engrosar as filas ​d​o seu exercito.
Estivo históricamente ​ligada a Valaquia ao Sur​ e Moldova ao norleste​, Transilvania ao noroeste, ​e Dobrogea ao leste (a costa do Mar negro)​ formaban parte de imperios como o Austro Hungaro ou o Otomano.

Romanía non existiu unificada como tal ata hai cen anos. Onde, por una carambola trala primeira guerra mundial, anexionou os territorios que a componen.

Foi carambola, xa que en 1917 foi invadida polas potencias centráis, Rusia deixouna de lado e ​Romanía ​tivo que someterse ante os alemans e austro-hungaros. Asinou un armisticio polo cal cedía Dobrogea aos búlgaros, Transilvania aos húngaros e Bucovina (norte de Moldova) quedaba baixo control ruso. Ademáis de ceder o petróleo durante 90 anos aos alemáns. Pero resulta que en 1918 os aliados de alemaña perderon a guerra, e o armisticio quedou anulado polo tratado de Versalles. Creouse a Gran Rumanía: A Valaquia uniuselle Transilvania, Maramures (ao norte), ​Dobrogea, ​Bucovina xunto a Moldova e parte do que agora é Moldavia (o que se Chama Besarabia), e Dobrogea
Esa gran Rumanía foi levada pola dinastía de Carol I (un alemán traido para reinar no SXIX, pero que resultou moi querido polo pobo). ​Independizou Rumania do imperio Otomano, impulsou reformas e a transición do sistema económico. Modernizou Bucarest, para distancialo da imaxe otomana, e implantou a redes de ferrocarriles. Esta dinastía durou ata a segunda guerra mundial, na que, tras un desastroso cambio de bando por parte do Rei Mihail (descendiente de Carol I, pero non tan ​apreciado​) ​empezó aliado de Hitler pero ​acabou traizoando ao ​terceiro ​Reich e deixando tirados aos seus batallóns para entregarse sen concesions aos soviéticos de Stalin. Milleiros de soldados Rumanos remataron nos Gulags. A pesar da traizón, non retivo o seu reinado. A unión sovietica quedou con Moldavia como República, e deixaron a Romanía baixo a órbita do pacto de Varsovia​, con una república​ comunista.

O pais foi gobernado con man de ferro por Ceaucescu durante máis de vinte anos. O conductor, cómo se hacía chamar, soñou con unha gran potencia Rumana, o que o levou a endebedarse fortemente para industrializar o país. Para ausumir esa débeda tivo que exportar a producción agraria, e facendo pasar fame e penurias a poboación. Foi derrocado na revolución do 89, e Romanía comezou a camiñar baixo a democracia e o liberalismo económico. Tralo comunismo, sufriu profundas crises económicas e diversas políticas de axuste. Non levantou cabeza ata 2013. Polas diferencias sociais que se aprecian na actualidade, parece que camiñou demasiado rápido polo libre mercado.

​​​Poucas veces na historia decidiu Romania o seu propio destino, e cando o decidiu, foi para reprimir a poboación. 

Por iso, a pesar da europeización, e do crecemento dos últimos anos, ainda desprende un certo aire de decadencia. O que á vez a fai absolutamente auténtica.​


-x-


​Antes del viaje, cuando comentaba que iba a ir a Rumanía, alguna gente me preguntaba sorprendida que porqué iba, que no iba a ser seguro, que estaba llena de bandas de delincuentes rumanos, gitanos, chabolas... Nada más lejos de la realidad.

Hay que dejar los prejuicios a un lado, Rumanía es un país precioso, variado, tanto en paisajes como en culturas, y con gente encantadora y muy amable. Es cierto que les queda camino pora andar, tiene carencias y falta de mantenimiento en edificios, infraestructuras. No es un pais rico, fruto de su historia reciente y no tan reciente, ya que durante siglos fue lugar de muchas batallas, intrigas, conquistas, invasiones y muchos sufrimientos.

​Excepción latina de Centroeuropa, rodeada de eslavos, otomanos, tártaros, magiares húngaros, alemanes, sajones y rusos. Su historia está llena de ataques recibidos y ocupaciones foráneas.

Los primeros en conquistarla fueron los romanos. Los pueblos que habitaban desde los Cárpatos hacia el mar negro​ fueron romanizado y convertidos en la provincia romana de Dacia, con unos límites parecidos a la Rumanía actual.

​Tras la caida del imperio Romano, se dividió, y recibió invasiones de turcos, godos, hunos, gépidos, búlgaros, tártaros, etc. Casi siempre estuvo sometida durante su historia. Pagando tributos a las potencias invasoras, particularmente al imperio otomano, especialmente repudiado ya que cobraba impuestos en forma de alimentos, y en forma de niños forzados a engrosar las filas de su ejercito.​

Estuvo históricamente ligada a Valaquia al sur y moldova al noroeste, Transilvania al Noroeste, y Dobrogea al este (la costa del mar negro) formaban parte de imperios como el AustroHungaro o el Otomano.

Rumanía no existió unificada como ahora hasta hace 100 años. Donde, por una carambola tras la primera guerra mundial, se anexionó los territorios que la componen.​

Y fue carambola, porque en 1917 fue invadida por las potencias centrales de la guerra. Rusia la dejó de lado y Rumanía tuvo que someterse ante alemanes y austro-hungaros.​ Se vió obligada a firmar un armisticio en el cual cedía Dobrogea a los Búlgaros, Transilvania a los hungaros, y Bucovina (Norte de Moldova) quedaba bajo control ruso. Además de ceder el petroleo a los alemanes durante 90 años. Pero resulta que en 1918 los aliados de Alemana pierden la guerra, y el armisticio quedó anulado por el tratado de Versalles. Se creó la gran Rumanía: A Valaquia se le unió Transilvania, Maramures (al norte), Dobrogea, Bucovina junto a Moldova y parte de lo que ahora es Moldavia (lo que se denomina Besarabia)

Esa gran Rumanía fue conducida por la dinastía de Carol I (un alemán traido para reinar en el SXIX, pero que resultó muy querido por el pueblo). Independizó rumania del imperio Otomano, impulsó reformas y llevó la transformación del sistema económico. Modernizó Bucasest para quitarle esa imagen de estilo Otomano, e implsntó redes de ferrocarriles. Esta dinastía duró hasta la segunda guerra mundial, en la que, tras un desastroso cambio de bando por parte del Rei Mihail (descendiente de Carol I pero no tan apreciado), empezó aliado al tercer Reich, pero acabó traicionando al Eje y dejando tirados a sus batallones para entregarselos sin concesiones a los soviéticos de Stalin. Miles de soldados rumanos acabaron en los gulags. A pesar de la traición, no mantuvo el reinado. La URSS quedó con Moldavia como república, y dejaro Rumanía bajo la órbita del pacto de Varsovia, con una república comunista.

El pais fue gobernado con mano de hierro por Ceaucescu durante más de veinte años. El conductor, como se hacía llamar, siempre soñó una gran potencia Rumana, lo que le llevó a endeudarse fueremente para industrializar el pais. Para asumir esa deuda tuvo que exportar la producción agraria, y hacer pasar hambre y penurias a su población. Fue derrocado en la revolución de 1989, y Rumanía comenzó a caminar bajo la senda de la democracia y el liberalismo económico. Tras el comunismo, sufrió profundas crisis y diversas políticas de ajuste. No levantó cabeza hasta 2013. Por las difierencias sociales que se aprecian en la actualidad, parece que caminó demasiado rápido por el libre mercado.​

Pocas veces en la historia Rumanía decidió su propio destino, y cuando lo decidió, la mayor parte de las veces, la población fue reprimida. Por eso, a pesar de la europeización y del crecimiento de los últimos años, mantiene un cierto aire de decadencia. Lo que al mismo tiempo la hace absolutamente auténtica.

Publicacións populares deste blog

Camiño dos Faros. Cabo Vilán, a costa dos naufraxios

É dificil saber cal é a etapa máis fermosa do Camiño dos Faros. O que está claro é que o tramo de Cabo Vilán é dos máis espectaculares de toda a Costa da Morte. Monte Branco Praia do Trece Area A costa dos naufraxios Silueta de Faro Cabo Vilán Costa da Morte Eólico O Faro Figura impoñente Cabo Vilán O impresionante Monte Branco ten unhas vistas incribles da salvaxe praia do Trece. O Cemiterio dos ingleses lembra a tráxica historia do Serpent, un de tantos barcos naufragados nestas augas. De feito os veciños de Camariñas recibían (e reciben) a miudo regalos chegados do Atlántico. Latas de conserva, pinturas, algún fardo… Pero normalmente non soen ser agradables, como galletas de chapapote ou restos de barcos. Precisamente por esta negra historia, o faro de Cabo Vilán foi o primeiro en ser electrificado en España. Impoñente, a súa silueta inspira todo tipo de historias de treboadas e naufraxios. É iguas de carismático, ou máis, que o faro de...

Camiño dos Faros. Cabo da Nave e Fisterra

O Camiño dos Faros vai “in crescendo”, tamén dentro da derradeira etapa. O Sendeiro do Cabo da Nave é absolutamente espectacular. Non se queda atrás a chegada ao faro de Fisterra, cargada de simbolismo, cunhas vistas magníficas dende o monte Facho. Monte Castro Camiño dos Faros Primeira vista do Cabo da Nave Praia da Arnela Acercandose ao Cabo da Nave No interior do cabo da Nave Cantís Cabo da Nave Facho: derradeiro obstáculo Cabo da Nave e Praia Mar de Fora Fin do Camiño: Faro Finisterre Fisterra  Na miña opinión, paisaxisticamente falando, a parte final do Camiño dos Faros é a máis fermosa e auténtica. Hai poucas andainas nas que poidas caminar por carreiros desertos durante tanto tempo, coa única compaña do mar e o vento, sobre cantís onde rompen as ondas e gozando de paisaxes impresionantes. O Cabo da Nave é a guinda do Camiño. Este tramo pódese percorrer grazas a un pequeno sendeiro que acompaña a unha tubería de augas. Unha sorte. E, obviamente, os inventores do Cam...

Senda Camille: Bisaurín, Sarrios, Ibon Estaner

Cumio do Bisaurín Castillo de Acher e Secús Cores de montaña Vernera Sarrios. Ibon Biello Ibon de Estaner Senda de Camille Volta a Francia A subida ao Bisaurín require esforzo, pero a recompensa paga moito a pena. Dende o cumio máis alto destes Pirineos Occidentales a vista é 360 grados. Pódese admirar hacia o Norte o Castelo de Acher e as súas diferentes tonalidades, ademáis das augas Tortas e o coll d´Arlet, do primeiro día da senda de Camille. Ao Oeste está o veciño Pico Agüerri, que parecía imponente cando o bordeábamos por Taxeras, pero non tanto dende o Bisaurín. Hacia o Sur a vista exténdese ata os fins dos vales desta zona, e vilas que poderían ser a propia Jaca. E hacia o Leste a colección de cumios dos pirineos, que hai que coñecelos ben para diferencialos: Collarada, Balaitous, Monte Perdido, Vignemale… Como non é o meu caso, eu solo recoñezo o que está sempre omnipresente nesta zona: o Midi d´Osseau. Na derradeira etapa subese dende o refuxio de Lizara ata o porto de Verner...

Nevoas na Ribeira Sacra

  Non é a primeira entrada que fago sobre a Ribeira Sacra.  Non sempre que vou toca bo tempo (máis ben penso que é ao contrario).  Pero para as fotos de paisaxes, ou incluso retratos, gustame moito como quedan as nevoas e os ceos enmpedrados .   Ainda que tapen parte das vistas.  Esta é unha pequena recolección de fotos de días nos que a névoa estaba presente, escondendo os cañóns ou agochando o sol.

Camiño dos Faros. Ponteceso, Laxe, Camelle

As dunas de Ponteceso,as súas marismas, a peninsula de Laxe, onde o mar xa se pon serio, Soesto, Traba... e o emblemático Camelle. Areal de Ponteceso Nen@s na area Lingua da duna Marismas A forza do mar Pesca Insua de Laxe Faro de Laxe Praia dos cristáis O mar devolve todo Soesto Curiosas formas Camelle Neste tramo da ruta percorrese o maxestuoso areal de Ponteceso. O seu propio monte branco. Tras pasar unha longa etapa pola costa e interior de Cabana. Tramo non tan espectacular pero con visita ao Castro de Borneiro e o domen de Dombate.  O camiño dos faros chega a península de Laxe, na que destaca o seu faro. Sinxelo, pero nun emplazamento privilexiado. En Laxe tamén se pode atopar a curiosa praia dos cristais. Seica un barco con botellas naufragou cerca dela. E o mar devolve todo. Tanto que formou unha pequena praia que no canto de area ten cristais erosionados. A partir de ahí, destaca o espectacular peñón de Soesto, e a praia...