Saltar ao contido principal

Azores. Illa de Sao Miguel Oeste




Sao Miguel é a illa máis grande do arquipelago das Azores, e onde máis hai que ver. Chamada tamén a illa verde, polas suas numerosas ladeiras e prados. Porén, o que fai de azores algo realmente diferente é a súa orixe: Os volcáns.
-x-
San Miguel es la isla más grande del arquipiélago de las Azores, y donde hay más que visitar. Llamada también la isla verde, por sus numerosas laderas y prados. Sin embargo, lo que hace de Azores algo realmente diferente es su origen: los volcanes.



mirador da grota do inferno. San Miguel. Azores. Lagoa das sete cidades
Cara a Grota do Inferno
Nikon D7000. Tokina 11-16 f/2.8. 13mm 1/160s f/11 ISO125


mirador da grota do inferno. San Miguel. Azores. Lagoa das sete cidades
A lagoa de Santiago
Nikon D7000. Tokina 11-16 f/2.8. 11.5mm 1/200s f/11 ISO125



San Miguel. Azores. Lagoa das sete cidades
1001 flores
Nikon D7000. Nikkor 85mm f/1.8. 85mm 1/3200s f/2 ISO125


Lagoa azul. Miradoiro de Cumeeira San Miguel. Azores. Lagoa das sete cidades
Lagoa das sete cidades.
Nikon D7000. Tokina 11-16 f/2.8. 11mm 1/100s f/11 ISO125


Azores. Mosteiros. piscina natural. playa volcánica San Miguel
Paraiso.
Nikon D7000. Tokina 11-16 f/2.8. 11mm 1/200s f/10 ISO125


Azores. Mosteiros. piscina natural. playa volcánica San Miguel
Mosteiros
Nikon D7000. Tokina 11-16 f/2.8. 11mm 1/200s f/11 ISO125


Azores. Mosteiros. piscina natural. playa volcánica. San Miguel
Piscinas de Mosteiros
Nikon D7000. Tokina 11-16 f/2.8. 11mm 1/200s f/10 ISO125


Azores. Mosteiros. punta ferreria. San Miguel
Ponta Ferreria.
Nikon D7000. Tokina 11-16 f/2.8. 11mm 1/250s f/11 ISO125


Ponta ferraria Azores San miguel termas acantilados
A forza do mar.
Nikon D7000. Tokina 11-16 f/2.8. 11mm 1/500s f/11 ISO125


San miguel Azores Ruta Lagoas empadadas Lagoa Eguas crater
Entre o volcán o mar e o ceo.
Nikon D7000. Nikkor 18-55 f/3.5. 18mm 1/800s f/22 ISO125


San miguel Azores Ruta Lagoas empadadas Lagoa Egua crater caldeira
Lagoa das Eguas.
Nikon D7000. Tokina 11-16 f/2.8. 11mm 1/100s f/11 ISO125


San miguel Azores Ruta Lagoas empadadas Lagoa Eguas crater caldeira
Intres únicos.
Nikon D7000. Tokina 11-16 f/2.8. 11mm 1/125s f/16 ISO125



Ver Sao Miguel en tres días é misión imposible, polo extenso, e sobre todo polo tempo cambiante das azores: podes pasar de un sol radiante a unha névoa espesa en cuestión de minutos. Ou en cuestión de metros, xa que as partes altas das illas acostuman a reter nubes. Isto condiciona moito o que podes ver ou o que non. Pode haber sol na costa, e subir a un mirador nun volcán e non ver máis aló da varandilla. Nós plantexamos a visita dividindo a illa en tres. Oeste - Centro - Leste, e ir xogando con ir a un sitio ou a outro según a climatoloxía.
O primeiro día en Sao Miguel foi o único que tivemos completamente soleado dos dez que estivemos en Azores. De inicio, pasamos pola lagoa do Corvo, pequena e tranquila. Resulta ser un espello onde se reflexan as arbores que a rodean. De esta lagoa, sae un sendeiro-pista que leva ao famoso miradoiro da Grota do Inferno. Como é moi coñecido, fumos cedo. Maila que neste caso ao que madruga, deus non lle axuda, xa que o garda abriu o paso dos coches pola pista cando xa levabamos uns centos de metros camiñados. O miradoiro fai honra á sua fama, tanto en beleza como en número de visitantes. Ten unhas vistas impresionantes da Lagoa das Sete Cidades e da Lagoa de Santiago, co mar ao fondo. Cara o sur sae un pequeno sendeiro que leva a outro miradoiro, dos que non teñen varandilla, máis auténticos. Fixemos ben en madrugar, cando marchabamos o miradoiro era un rebumbio. Tamén hai outro sendeiro hacia o Norte que leva a outro cumio-mirador sen nome, e a unha pista que bordea a caldeira. Nós non vimos ese sendeiro e tentamos chegar ao cumuio refacendo o camiño e metendo o coche nunha pista, ata que desistimos e continuamos a pe.
Tras disfrutar das vistas, voltamos ao coche e continuamos dando a volta polo alto á Caldeira da Lagoa das Sete Cidades, pasando polos seus numerosos miradoiros. Esta caldeira é un dos tres estratovolcans da illa. O lago do seu interior está dividido en dous por un pequeno paso, que separa a Lagoa Verde da Lagoa Azul, chamadas así porque cada unha reflexa a luz do sol en diferente cor. O crater ten varios km de contorna e centos de metros de profundidade. Para facer toda a volta da caldeira pola beira dodo crater, hai que ir por pista de terra. O Percorrido resultaría unha ruta de senderismo de vinte pico km con espectaculares vistas durante todo o traxecto. Sería ideal para facer en BTT. Pero non tiñamos nin bici nin tempo, así que metimos o coche pola pista. As veces non estaba moi ben o piso, e tiña pendientes fortes por momentos. Non metería o coche con auga. Adiantamos a moitos senderistas amodiño para non levantarlles po. Sentimonos un pouco vagos, pero tiñamos que aproveitar o tempo. E curiosa a sensación de circular pola arista do volcán entre o mar e un crater inundado. Rematamos a “tournée” no espectacular mirador de Cumeeiros.
De Cumeeiros hai estrada asfaltada ata a costa, e baixamos ata Mosteiros, onte hai unhas preciosas piscinas naturais entre as formas que deixou a lava ao solidificarse no mar. Non ia moita calor, pero bañarse ahí é ben curioso. Como na praia das Furnas, estás nunha bañeira tranquila mentres o mar está a bater fora. En Mosteiros hai unha praia de area volcánica ben bonita, con formas de pedras curiosas e mar bastante picada.
De ahí, a Ponta Ferraria. O punto máis ao Oeste da illa. Paseo entre formas volcánicas e cantís negros.
E para rematar o día, fixemos parada na ruta das lagoas empadadas. Preciosas coa luz previa ao solpor. O carreiro continúa bordeando un humedal que leva ata a Caldeira da Eguas. Inundada tamén, pero con pouca auga. Un crater cuberto de vexetación e profundo, cunha altura suficiente como para disfrutar da paisaxe verde e estar tirado relaxandose contemplando o mar e as ladeiras da illa. Outra vantaxe de comezar a ruta tarde, ademáis da luz, foi estar absolutamente sos. Son as recompensas dos lugares aos que non se accede en coche, eses intres únicos.

Máis publicacións sobre Azores, aquí
-x-
Ver Sao Miguel en tres días es misión imposible, por lo extenso, y, sobre todo, por el tiempo cambiante de las Azores: Se puede pasar de un sol radiante a una niebla espesa en cuestión de minutos. O en cuestión de metros, ya que las partes altas de las islas suelen retener nubes. Esto condiciona mucho lo que puedes ver y lo que no. Puede haber sol en la costa y subir a un mirador en un volcán y no ver más allá de la varandilla. Nosotros planteamos la visita dividiendo la isla en tres. Oeste – Centro – Este, e ir jugando con ir a un sitio o a otro según la climatología.
El primer día en Sao Miguel fue el único que tuvimos completamente soleado de los diez que estuvimos en Azores. Empezamos visitando la Lagoa do Corvo, pequeña y tranquila. Resulta ser un espejo donde se reflejan los arboles que la rodean. Desde esta laguna, sale un sendero – pista que lleva al famoso mirador de la Grota do Inferno. Como es muy conocido, fuimos temprano. Pero en este caso al que madruga, dios no le ayuda, ya que el guardia abrió el paso a los coches por la pista cuando ya llevábamos unos cientos de metros caminados. El mirador hace honra a su fama, tanto en belleza como en número de visitantes. Tiene unas vistas impresionantes de la Lagoa das Sete Cidades, y de la Lagoa de Santiago, con el mar al fondo. Hacia el sur sale un pequeño sendero que lleva a otro mirador,  de los que no tienen varandilla, más auténticos. Hicimos bien en madrugar, cuando marchábamos el mirador era un alboroto de gente. También hay un sendero hacia el norte que lleva otra cumbre-mirador sin nombre, y conduce a una pista que rodea la caldera. Nosotros no vimos el sendero, e intentamos llegara a la cumbre rehaciendo el camino y metiendo el coche por una pista, hasta que desistimos y continuamos a pie.
Despues de disfrutar de las vistas, volvimos al coche y continuamos dando la vuelta a la caldera de la Lagoa das Sete Cidades desde lo alto, pasando  por sus numerosos miradores. Esta caldera es uno de los tres estratovolcanes de la isla. El lago de su interior está dividido en dos por un pequeño paso, que separa la Lagoa Verde de la Lagoa Azul, llamadas así poruqe cada una refleja la luz del sol con diferente color. El crater tiene varios km de contorno, y cientos de metros de profundidad. Para hacer toda la vuelta a la caldera por el borde del crater, hai que ir por pista de tierra. El recorrido resultaría una ruta de senderismo de unos 20 km, con espectaculares vistas durante todo el trayecto. Sería ideal para BTT. Pero como non tiñamos nin bici nin tempo, decidimos meter el coche por la pista. A veces no estaba bien el piso, y tenía pendientes fuertes por momentos. No iria en coche por ahí con agua. Adelantamos a varios senderistas despacio para no levantarles polvo. Nos sentimos un poco vagos, pero teníamos que aprovechar el tiempo. Es curiosa la sensación de circular por la arista del volcán entre el mar y un crater inundado. Terminamos la “tournée” en el esplendido mirador de Cumeeiros.
Desde Cumeeiros hay una carretera asfaltada hasta la costa, y por ella bajamos hasta Mosteiros, donde hay unas preciosas piscinas naturales entre las formas que dejó la lava al solidificarse en el mar. No hacía mucho calor, pero bañarse ahí era muy curioso. Como en la playa de las Furnas, estás en una bañera tranquila mientras el mar esta batiendo fuera. En Mosteiros hay también una playa de arena volcánica muy bonita, con formas de piedras curiosas y el mar bastante picado
Desde ahí, a Ponta Feraria. El punto más al oeste de la isla. Paseo entre formas volcánicas y acantilados negros.
Y para terminar el día, hicimos parada en la ruta de las Lagoas Empadadas. Preciosas con la luz previa a la puesta de sol. El camino continúa bordeando un humedal que lleva hasta la Caldera de Eguas. Inundada también, pero con poca agua. Un crater cubierto de musgo y profundo, con una altura suficiente como para disfrutar del paisaje verde y estar tirado relajandose contemplando el mar y las laderas de la isla. Otra ventaja de empezar la ruta tarde, además de la luz, fue estar absolutamente solos. Son las recompensas de los lugares a los que no se accede en coche, esos momentos únicos.

Más publicaciónes sobre Azores, aquí  

Publicacións populares deste blog

Camiño dos Faros. Cabo Vilán, a costa dos naufraxios

É dificil saber cal é a etapa máis fermosa do Camiño dos Faros. O que está claro é que o tramo de Cabo Vilán é dos máis espectaculares de toda a Costa da Morte. Monte Branco Praia do Trece Area A costa dos naufraxios Silueta de Faro Cabo Vilán Costa da Morte Eólico O Faro Figura impoñente Cabo Vilán O impresionante Monte Branco ten unhas vistas incribles da salvaxe praia do Trece. O Cemiterio dos ingleses lembra a tráxica historia do Serpent, un de tantos barcos naufragados nestas augas. De feito os veciños de Camariñas recibían (e reciben) a miudo regalos chegados do Atlántico. Latas de conserva, pinturas, algún fardo… Pero normalmente non soen ser agradables, como galletas de chapapote ou restos de barcos. Precisamente por esta negra historia, o faro de Cabo Vilán foi o primeiro en ser electrificado en España. Impoñente, a súa silueta inspira todo tipo de historias de treboadas e naufraxios. É iguas de carismático, ou máis, que o faro de...

Paseo polos montes de Coruxo e Saiáns

Levaba un tempo sen publicar nada. Quería retomalo un día (ou mes) de estos. Pero non dou sacado moito tempo. Gosto máis de facer fotos que de escollelas e publicalas (...) Pero un día destes que saín a dar un garbeo polos montes de Coruxo e Saiáns (un día de moitos, quen mire un pouco este blog pode comprobalo, calquera tarde é boa para estar entre os bosques despois do traballo), pareceume que estaba todo tan fermoso que me deu por compartilo. Ademáis coincidíu que chovía, aos poucos, co que estaba eu so.  Tiven sorte porque daban moita máis choiva que a que realmente caeu, e supoño que eso botou para atrás ao resto da xente. Que tampouco pasa nada se me atopo con xente, pero sempre lle da un encanto especial. Tampouco é por ponerme intenso, é máis propicio a evadirse do ruido da cidade. Bueno, e non paso vergoña se alguén me ve poñendo o minitripode e correndo para posar. Non é por facer o instagramer, é porque me parece que hai fotos de paisaxes que gañan si se empatiza cun esp...

Vial Bembrive - Beade: O que imos estragar

O Concello de Vigo ten previsto no novo Plan Xeral a construcción dun vial de 4 carrís entre Baruxáns e PSA: o Vial OP 010. Pasará por Bembrive, Beade, Castrelos e Matamá. Este conxunto de fotos foi tomado nos lugares que se verán afectados ou destruidos por este vial. A desfeita consiste, principalmente, nas casas da veciñanza. Unhas serán derrubadas, e outras quedarán desvirtuadas ao lado dunha via de alta capacidade. Pero por outra banda, están os pequenos bosques, regos, carreiros, paisaxes rurales. Recunchos especiales que Vigo ten tan preto pero que vai estragar ou deteriorar para sempre. Neste link do Wikiloc podedes atopar o trazado do vial e os lugares aquí reflexados. Bembrive (O trazado do vial dividirá en dous a parte da parroquia entre Baruxáns e o Eifonso) Eifonso (pasa por enriba do rego e próximo aos muiños) Beade - Relfas (pasa por enriba, dividirá os campos en 2) Beade - Saa (pasa polas pradeiras cercanas ao entorno do Barxa) Beade - baixo instituto  (Neste tramo...

Medellín e Guatapé

  Imaxes da miña visita a barriada "Comuna 13" de Medellín e o peñón de Guatapé. Pacha Mama A cidade de Medellín e ben coñecida polas historias do Cartel e de Pablo Escobar. Antes da viaxe a Colombia, non coñecía a outra vertente oscura e violenta, a das bandas nos barrios. A comuna 13 é un barrio periférico, o cal, precisamente pola súa rápida conexión con alguna estrada de saida / entrada de Medellín, resultou ser lugar estratéxico para a entrada de mercancía na capital de Antioquia. Praza Botero Esto fixo que as bandas controlaran esta comuna, na que vivían 130000 personas, distribuida en 21 barrios. Facían a lei, podían xulgar sen xuizo por vestimenta ou por consumir drogas. Como organizacións mafiosas, as personas que non lles axudaban eran expulsadas ou asinadas.  Había mortos de seguido debidos as pelexas entre bandas polo control.  Colibrís A situación de descontrol gubernamental era tal, que tiveron que facer duas incursión militares.  A primeira foi a chama...

Nevoas na Ribeira Sacra

  Non é a primeira entrada que fago sobre a Ribeira Sacra.  Non sempre que vou toca bo tempo (máis ben penso que é ao contrario).  Pero para as fotos de paisaxes, ou incluso retratos, gustame moito como quedan as nevoas e os ceos enmpedrados .   Ainda que tapen parte das vistas.  Esta é unha pequena recolección de fotos de días nos que a névoa estaba presente, escondendo os cañóns ou agochando o sol.