Saltar ao contido principal

El Caminito del Rey


"El Caminito del Rey" atravesa o desfiladero dos Gaitanes, na Málaga interior. É unha pasarela incrustada nas paredes verticais que rematan no río Guadalhorce, con tramos de bastante altura.

-x-

El caminito del rey atraviesa el desfiladero de los Gaitanes, en la málaga interior. Es  una pasarela incrustada en las paredes verticales que  terminan en el río Guadalorce, con tramos de bastante altura.


El caminito del rey desfiladero gaitanes chorro guadalorce

El caminito del rey desfiladero gaitanes chorro guadalorce

El caminito del rey desfiladero gaitanes chorro guadalorce


El caminito del rey desfiladero gaitanes chorro guadalorce

El caminito del rey desfiladero gaitanes chorro guadalorce

El caminito del rey desfiladero gaitanes chorro guadalorce

El caminito del rey desfiladero gaitanes chorro guadalorce


El caminito del rey desfiladero gaitanes chorro guadalorce

Instalouse en 1901 como camiño de servizo na construcción dos embalses do Guaitanejo e do Chorro. Era necesario unir ambas obras polo desfiladero para paso de traballadores e materiais. O principio eran unhas taboas colgadas, pero o enxeñeiro xefe, un tal Benjumea , gostaba das paisaxes impresionantes que ofrecía e decidiu adecentar a paasarela.
Na inauguración do embalse, o Rei Alfonso XIII, según a versión oficial e monárquica, tivo a valentía de crúzar o desfiladeiro enteiro, baixo choivas torrenciales. Asombrados pola sua osadía, os que presenciaron tal fazaña, deronlle a pasarela o nome que ten: "El caminito del rey". O certo é que hai outras versión que din que simplemente deu uns pasos. O que é seguro é que o rei andaba por alí aquel día.

Co paso dos anos, sen mantemento, o camiño deteriorouse. Quedou sen barandillas e mesmo sen base que pisar. Estragouse tanto que pasou de ter glamour monárquico a ser un reto para escaladores e  excursionistas con ganas de emocións fortes. De feito houbo varios accidentes mortáis. No ano 2000, tras coincidir varias mortes de xente que tentaba facer o Caminito del Rey, a Junta de Andalucía dixo basta, e dinamitou as entradas para impedir o acceso. Ademáis, impuxeronse altas multas para quen tentase cruzalo. No 2014 empezaron a restáuralo e abriu o público en 2015.

Xa antes de abrir ao público, o Caminito del Rey era famoso pola súa lenda negra e a sua espectacularidade. Na parte máis escarpada, a restauración circula por enriba da pasarela orixinal, co que se pode apreciar o perigoso que era

Hoxe en día é un gran reclamo turístico, hai que reservar para entrar, e percorrelo é completamente seguro. Perdeu esa lenda de aventura, pero tamén así pode gozar todo o mundo de fermosas paisaxes colgado das enormes paredes do desfiladeiro dos Gaitanes.

-x-

Se instaló en 1901 como camino de servicio en la construcción de los embalses del Guaitanejo y del Chorro. Era necesario unir ambas obras por el desfiladero para el paso de trabajadores y materiales. En un principio, eran unas tablas colgadas, pero al ingeniero jefe, un tal Benjumea, le encantaban los paisajes impresionantes  que ofrecía y decició adecentar  la pasarela.

En la inauguración del embalse, el Rey Alfonso XIII, según la versión oficial y monárquica, tuvo la valentía de cruzar el desfiladero entero, bajo lluvias torrenciales. Asombrados por su osadía , los que presenciaron tal azaña, le dieron a la pasarela el nombre que tiene: el caminito del Rey.  Aunque tambíen hay otras versiones que dicen que simplemente dio unos pasos por las tablas. Lo que es seguro es que el rey estaba por allí  aquel día.

Con el paso de los años, sin mantenimiento, el camino se deterioró. Quedó sin barandillas y mismo sin base que pisar. Se estropeó tanto que pasó del glamour monárquico a ser un reto para escaladores y excursionistas aventureros con ganas de emociones fuertes. De hecho, hubo varios accidentes mortales. En el año 2000, tras coincidir varias muertes de gente que intentaba hacer el caminito del rey, la Junta de Andalucía dijo "basta", y dinamitó las entradas para impedir el acceso. Además, se establecieron altas multas para quien intentase cruzar el camino. En el año 2014 se empezó su restauración, y se abrió al público en 2015.

Ya antes de abrir al público, el Caminito del Rey era famoso por su leyenda negra y su espectacularidad. En la parte más escarpada, la restauración transcurre por encima del camino original, con lo que se puede apreciar lo peligroso que era. 

Hoy en día es un gran reclamo turístico, hay que reservar para entrar, y recorrerlo es completamente seguro. Perdió esa leyenda épica de aventura, pero también  de esta forma todo el mundo puede disfrutar de este hermoso paisaje, colgado de lasa paredes del desfiladero de los Gaitanes.

Publicacións populares deste blog

Redes: Arrudos

O desfiladero de los Arrudos é unha das rutas máis carácteristicas do Parque Natural de Redes.  É longa e moi completa. paga moito a pena. O inicio (a saida dende Caleao) é sinxelamente espectacular. Vaise remontando o río, entre enormes parades de pedra e bosque, ata chegar as zonas altas do parque, xa moi preto de León. Unha vez arriba, bordeamos o Cascayón e temos unha panorámica preciosa de todas as montañas de Redes, Tiatordos, Canto de l'osu, peña del vientu (límite con León) e ao fondo de todo o macizon occidental de picos de europa, ou tamén chamado de Cornión, no que destaca Peña Santa (que eu saiba diferenciar dende lonxe) as formas sinuosas das crestas de redes son ben curiosas. A pega era que o día non acompañaba e facía un vento que case nos levaba voando. No canto de voltar directamente a pista que leva a infiesta, pódese pasar polo lago Ubales. É certo que a pista faise un pouco longa (máis ainda con vento e choiva que golpea na cara) pero as vistas outoñais de Astur...

La Fajana (outra volta)

 A verdade é que tanto me gustou esta lugar de La Palma, que non me chegou co primeiro post . Así que por non ser capaz de seleccionar, tiven que facer outro. Máis entradas sobre La Palma  aquí

Jaume Plensa

  Exposición do artista en Madrid, entre 2024 e parte do 2025.  Materia interior. Ainda que se saiba de arte ou non (como é o meu caso), penso que estas obras transmiten.  Gustoume moito o estilo, e a iluminación, que realzaba parte das figuras, e outras mantiñanas na penumbra.  Nunca fixera unha entrada dunha exposición, pero esta a verdade que me chamou a atención.  Probablemente as fotos non representen nin estean a altura da obra de Plensa, pero gustanme como quedaron. Todas as fotos desta entrada foron feitas coa Ricoh GRIIIx

Vial Bembrive - Beade: O que imos estragar

O Concello de Vigo ten previsto no novo Plan Xeral a construcción dun vial de 4 carrís entre Baruxáns e PSA: o Vial OP 010. Pasará por Bembrive, Beade, Castrelos e Matamá. Este conxunto de fotos foi tomado nos lugares que se verán afectados ou destruidos por este vial. A desfeita consiste, principalmente, nas casas da veciñanza. Unhas serán derrubadas, e outras quedarán desvirtuadas ao lado dunha via de alta capacidade. Pero por outra banda, están os pequenos bosques, regos, carreiros, paisaxes rurales. Recunchos especiales que Vigo ten tan preto pero que vai estragar ou deteriorar para sempre. Neste link do Wikiloc podedes atopar o trazado do vial e os lugares aquí reflexados. Bembrive (O trazado do vial dividirá en dous a parte da parroquia entre Baruxáns e o Eifonso) Eifonso (pasa por enriba do rego e próximo aos muiños) Beade - Relfas (pasa por enriba, dividirá os campos en 2) Beade - Saa (pasa polas pradeiras cercanas ao entorno do Barxa) Beade - baixo instituto  (Neste tramo...

Refuxio de Estagnous

Pernoctei neste refuxio durante a travesía de montaña Passaran.  É un aloxamento moi acolledor, con xente atendendo moi amable, e está nun lugar privilexiado.  Construiron este refuxio sobre o Etang Rond, e baixo o xigante Mont Vallier.  Un impoñente monte que ten un glaciar na súa cara norte, ainda que moi pequecho e posiblemente en camiño de desaparición no vran. Pero o máis chamativo de Estagnous son as vistas do solpor. De feito creo que a cena é algo antes para que dea tempo de sair a admiralo. Bueno, creo, non sei se é así ou se sain eu antes a velo. Sexa dun xeito ou de outro, deu tempo a que todo o mundo puidera gozar coas vistas.  Creo que é dos solpores máis chulos que vin dende un refuxio.  Comparable ao de Collado Jermoso, ou Niu d´ a. Aliga Ademáis a nevoa que entraba e saia do val facía a o ambiente da estampa ainda máis especial. Asi que farteime a facer fotos. Costoume facer selección :-) Máis entradas do Passaran  Aquí