Cando a única alternativa é mirar cara o océano
Hai uns anos, fixeronse anuncios e propostas que deron esperanza en que Vigo recuperara unha parte da outrora espectacular praia de Samil.
 |
| Ollar cara o mar |
 |
| De costas a todo |
 |
| Tombo do Gato |
 |
| O que temos |
 |
| Derradeiras oportunidades |
 |
| Poucas luces |
 |
| Ventos da ría |
 |
| Resignación |
 |
| Supervivencia |
O obxectivo do ambicioso plan era eliminar o feismo de arredores. Racionalizar as edificacións e servizos. Modernizar o paseo, convertido polo alcalde Portanet nun muro que arrincona a praia. Darlle protagonismo a duna e a area…
Pero nada. Onde había uns mamotretos, aparecen outros. Concesions renovadas ou intercambiadas. Onde había edificacións decadentes, agora hainas de postureo. Pero son mamotretos a beira do mar igualmente.
E se non son decandentes agora, o serán dentro duns anos. Porque as ocurrencias fora de contexto sempre levan mal o paso do tempo.
Todo quedou en palabras, levadas polos ventos da ría. Como tantas outras.
Sempre nos queda camiñar ata a beira e ollar cara o mar. Iso non o poden estropear.
Polo de agora.
Fotos feitas en Samil, Tombo do Gato (a Fonte) e no pinar da praia.