"Mirando
na rede, descubrín que - en Cabo Estai - hai un faro. Como pareceume
xeitoso, decidín coller a bici e ir por alí a sacarlle algunha foto no
solpor"
 |
| Cabo Estai |
 |
| Os muros de Xunqueiro |
 |
| Pedras verdes |
 |
| O palco das Cíes |
 |
| O faro escondido |
 |
| Derradeiras luces da furna |
 |
| Cíes |
 |
As escaleiras do faro de Cabo Estai |
Cabo
Estai é un deses sitios que sabes que está ahí pero que nunca lle da a
un por visitar. Lembro que pasei por alí unha ou dúas veces, xa hai
anos. A imaxe difusa que tiña na mente era de unha grande extensión sen
un punto característico ou concreto onde poder ver o mar.
Mirando na rede, descubrín que hai un faro. Como pareceume xeitoso, decidín coller a bici e ir por alí a sacarlle algunha foto no solpor.
Para ir dando pedáis está un pouco lonxe, así que fun parando nas calas con rochas e algas, que van aparecendo cando se deixa atrás o rebumbio de Canido e vaise entrando na afastada zona residencial de chalés.
Pasado o restaurante, non tiña moi claro como chegar ao meu obxectivo. Primeiro tentei bordear o Instituto Oceanográfico. Por este camiño pódese ollar unha zona de mar e rochas, unha boa perspectiva das Cies, e remátase vendo o faro, tras unha pequena furna. Pero non puiden acercarme ao seu carón pola vexetación e silveiras.
Voltei a estrada. Atopei uns sendeiros que parecía que podían levarme onde eu quería. Atravesei un frondoso xuncal e un pequeno bosque. Porén, estes camiños só me serviron para rascar as pernas coas silvas; para comprobar que hai unha valla que delimita o terreo onde está o faro; e para ter algún incómodo malentendido con outros visitantes da zona: Descubrin que Cabo Estai ten máis oferta que a de gozar dun fermoso solpor.
Outra vez à estrada. Estaba canso e un pouco desasosegado polo confuso encontro que acababa de ter. Pensei marchar. O único acceso que me quedaba era pola estación de control do Faro, que semellaba unha finca privada, pero tiña un cartel do Porto de Vigo. O portalón de entrada estaba aberto. Dende fora víase dúas edificacións con algunha fiestra aberta, un par de galpóns e varios coches aparcados. Un campo con porterías pequenas e con herba de máis. Pensei en entrar e pedir permiso para ir facer fotos. Avancei berrando “ola, ola”, pero só me contestou o silbido do vento e a porta dun galpón batendo por un refacho de vento. Parecía que non había ninguén, agás un gato que me miraba fixamente. A situación resultoume algo inquietante.
Dubidei. Din volta e dirixinme a porta para sair. "Esto ten que ser unha propiedade privada" Pero no portalón, vin outra vez o cartel do porto de Vigo. "que carallo, esto ten que ser de todos". Así que, finalmente, decidín ir ata o faro sen atopar a ninguén a quen pedir permiso e, se iso, pedir logo perdón.
Mirando na rede, descubrín que hai un faro. Como pareceume xeitoso, decidín coller a bici e ir por alí a sacarlle algunha foto no solpor.
Para ir dando pedáis está un pouco lonxe, así que fun parando nas calas con rochas e algas, que van aparecendo cando se deixa atrás o rebumbio de Canido e vaise entrando na afastada zona residencial de chalés.
Pasado o restaurante, non tiña moi claro como chegar ao meu obxectivo. Primeiro tentei bordear o Instituto Oceanográfico. Por este camiño pódese ollar unha zona de mar e rochas, unha boa perspectiva das Cies, e remátase vendo o faro, tras unha pequena furna. Pero non puiden acercarme ao seu carón pola vexetación e silveiras.
Voltei a estrada. Atopei uns sendeiros que parecía que podían levarme onde eu quería. Atravesei un frondoso xuncal e un pequeno bosque. Porén, estes camiños só me serviron para rascar as pernas coas silvas; para comprobar que hai unha valla que delimita o terreo onde está o faro; e para ter algún incómodo malentendido con outros visitantes da zona: Descubrin que Cabo Estai ten máis oferta que a de gozar dun fermoso solpor.
Outra vez à estrada. Estaba canso e un pouco desasosegado polo confuso encontro que acababa de ter. Pensei marchar. O único acceso que me quedaba era pola estación de control do Faro, que semellaba unha finca privada, pero tiña un cartel do Porto de Vigo. O portalón de entrada estaba aberto. Dende fora víase dúas edificacións con algunha fiestra aberta, un par de galpóns e varios coches aparcados. Un campo con porterías pequenas e con herba de máis. Pensei en entrar e pedir permiso para ir facer fotos. Avancei berrando “ola, ola”, pero só me contestou o silbido do vento e a porta dun galpón batendo por un refacho de vento. Parecía que non había ninguén, agás un gato que me miraba fixamente. A situación resultoume algo inquietante.
Dubidei. Din volta e dirixinme a porta para sair. "Esto ten que ser unha propiedade privada" Pero no portalón, vin outra vez o cartel do porto de Vigo. "que carallo, esto ten que ser de todos". Así que, finalmente, decidín ir ata o faro sen atopar a ninguén a quen pedir permiso e, se iso, pedir logo perdón.
Non sei se foi polo que me custou chegar ou polo mal corpo da desasosegante situación, pero a estampa pareceume impresionante: Sobre un
céspede iluminado coas derradeiras luces do día, unhas escadas de pedra
conducían ao faro, vermello e branco, exposto ao vento do mar. Ao
fondo, o mar, as ondas, o solpor, as nubes e as Cíes.
Outra máis desas cousas de Vigo: Fermosas, pero escondidas e descoñecidas incluso para os seus propios veciños.