Saltar ao contido principal

Cabo Estai



​​"Mirando na rede, descubrín que - en Cabo Estai - hai un faro. Como pareceume xeitoso, decidín coller a bici e ir por alí a sacarlle algunha foto no solpor"

puesta de sol desde cabo estai con las islas cíes al fondo solpor cabo estai illas cíes
Cabo Estai


muros de la playa de xunqueiro muros da praia de xunqueiro. Cabo estai Vigo
Os muros de Xunqueiro
Pedras verdes

varandilla de la playa de xunqueiro con la puesta de sol de las cíes
O palco das Cíes
O faro escondido


Derradeiras luces da furna

Cíes
faro de cabo estai, vigo canido. Cies

As escaleiras do faro de Cabo Estai




​
Cabo Estai é un deses sitios que sabes que está ahí pero que nunca lle da a un por visitar. Lembro que pasei por alí unha ou dúas veces, xa hai anos. A imaxe difusa que tiña na mente era de unha grande extensión sen un punto característico ou concreto onde poder ver o mar.

Mirando na rede, descubrín que hai un faro. Como pareceume xeitoso, decidín coller a bici e ir por alí a sacarlle algunha foto no solpor.

Para ir dando pedáis está un pouco lonxe, así que fun parando nas calas con rochas e algas, que van aparecendo cando se deixa atrás o rebumbio de Canido e vaise entrando na afastada zona residencial de chalés.

Pasado o restaurante, non tiña moi claro como chegar ao meu obxectivo. Primeiro tentei bordear o Instituto Oceanográfico. Por este camiño pódese ollar unha zona de mar e rochas, unha boa perspectiva das Cies, e remátase vendo o faro, tras unha pequena furna. Pero non puiden acercarme ao seu carón pola vexetación e silveiras.

Voltei a estrada. Atopei uns sendeiros que parecía que podían levarme onde eu quería. Atravesei un frondoso xuncal e un pequeno bosque. Porén, estes camiños só me serviron para rascar as pernas coas silvas; para comprobar que hai unha valla que delimita o terreo onde está o faro; e para ter algún incómodo malentendido con outros visitantes da zona: Descubrin que Cabo Estai ten máis oferta que a de gozar dun fermoso solpor.

Outra vez à estrada. Estaba canso e un pouco desasosegado polo confuso encontro que acababa de ter. Pensei marchar. O único acceso que me quedaba era pola estación de control do Faro, que semellaba unha finca privada, pero tiña un cartel do Porto de Vigo. O portalón de entrada estaba aberto. Dende fora víase dúas edificacións con algunha fiestra aberta, un par de galpóns e varios coches aparcados. Un campo con porterías pequenas e con herba de máis. Pensei en entrar e pedir permiso para ir facer fotos. Avancei  berrando “ola, ola”, pero só me contestou o silbido do vento e a porta dun galpón batendo por un refacho de vento. Parecía que non había ninguén, agás un gato que me miraba fixamente. A situación resultoume algo inquietante. 
Dubidei. Din volta e dirixinme a porta para sair. "Esto ten que ser unha propiedade privada" Pero no portalón, vin outra vez o cartel do porto de Vigo. "que carallo, esto ten que ser de todos". Así que, finalmente, decidín ir  ata o faro sen atopar a ninguén a quen pedir permiso e, se iso, pedir logo perdón.

Non sei se foi polo que me custou chegar ou polo mal corpo da desasosegante situación, pero a estampa pareceume impresionante: Sobre un céspede iluminado coas derradeiras luces do día, unhas escadas de pedra conducían ao faro, vermello e branco, exposto ao vento do mar. Ao fondo, o mar, as ondas, o solpor, as nubes e as Cíes.
Outra máis desas cousas de Vigo: Fermosas, pero escondidas e descoñecidas incluso para os seus propios veciños.

Publicacións populares deste blog

Camiño dos Faros. Cabo Vilán, a costa dos naufraxios

É dificil saber cal é a etapa máis fermosa do Camiño dos Faros. O que está claro é que o tramo de Cabo Vilán é dos máis espectaculares de toda a Costa da Morte. Monte Branco Praia do Trece Area A costa dos naufraxios Silueta de Faro Cabo Vilán Costa da Morte Eólico O Faro Figura impoñente Cabo Vilán O impresionante Monte Branco ten unhas vistas incribles da salvaxe praia do Trece. O Cemiterio dos ingleses lembra a tráxica historia do Serpent, un de tantos barcos naufragados nestas augas. De feito os veciños de Camariñas recibían (e reciben) a miudo regalos chegados do Atlántico. Latas de conserva, pinturas, algún fardo… Pero normalmente non soen ser agradables, como galletas de chapapote ou restos de barcos. Precisamente por esta negra historia, o faro de Cabo Vilán foi o primeiro en ser electrificado en España. Impoñente, a súa silueta inspira todo tipo de historias de treboadas e naufraxios. É iguas de carismático, ou máis, que o faro de...
Ler máis

Camiño dos Faros. Ponteceso, Laxe, Camelle

As dunas de Ponteceso,as súas marismas, a peninsula de Laxe, onde o mar xa se pon serio, Soesto, Traba... e o emblemático Camelle. Areal de Ponteceso Nen@s na area Lingua da duna Marismas A forza do mar Pesca Insua de Laxe Faro de Laxe Praia dos cristáis O mar devolve todo Soesto Curiosas formas Camelle Neste tramo da ruta percorrese o maxestuoso areal de Ponteceso. O seu propio monte branco. Tras pasar unha longa etapa pola costa e interior de Cabana. Tramo non tan espectacular pero con visita ao Castro de Borneiro e o domen de Dombate.  O camiño dos faros chega a península de Laxe, na que destaca o seu faro. Sinxelo, pero nun emplazamento privilexiado. En Laxe tamén se pode atopar a curiosa praia dos cristais. Seica un barco con botellas naufragou cerca dela. E o mar devolve todo. Tanto que formou unha pequena praia que no canto de area ten cristais erosionados. A partir de ahí, destaca o espectacular peñón de Soesto, e a praia...
Ler máis

Camiño dos Faros. Cabo da Nave e Fisterra

O Camiño dos Faros vai “in crescendo”, tamén dentro da derradeira etapa. O Sendeiro do Cabo da Nave é absolutamente espectacular. Non se queda atrás a chegada ao faro de Fisterra, cargada de simbolismo, cunhas vistas magníficas dende o monte Facho. Monte Castro Camiño dos Faros Primeira vista do Cabo da Nave Praia da Arnela Acercandose ao Cabo da Nave No interior do cabo da Nave Cantís Cabo da Nave Facho: derradeiro obstáculo Cabo da Nave e Praia Mar de Fora Fin do Camiño: Faro Finisterre Fisterra  Na miña opinión, paisaxisticamente falando, a parte final do Camiño dos Faros é a máis fermosa e auténtica. Hai poucas andainas nas que poidas caminar por carreiros desertos durante tanto tempo, coa única compaña do mar e o vento, sobre cantís onde rompen as ondas e gozando de paisaxes impresionantes. O Cabo da Nave é a guinda do Camiño. Este tramo pódese percorrer grazas a un pequeno sendeiro que acompaña a unha tubería de augas. Unha sorte. E, obviamente, os inventores do Cam...
Ler máis

Senda Camille: Bisaurín, Sarrios, Ibon Estaner

Cumio do Bisaurín Castillo de Acher e Secús Cores de montaña Vernera Sarrios. Ibon Biello Ibon de Estaner Senda de Camille Volta a Francia A subida ao Bisaurín require esforzo, pero a recompensa paga moito a pena. Dende o cumio máis alto destes Pirineos Occidentales a vista é 360 grados. Pódese admirar hacia o Norte o Castelo de Acher e as súas diferentes tonalidades, ademáis das augas Tortas e o coll d´Arlet, do primeiro día da senda de Camille. Ao Oeste está o veciño Pico Agüerri, que parecía imponente cando o bordeábamos por Taxeras, pero non tanto dende o Bisaurín. Hacia o Sur a vista exténdese ata os fins dos vales desta zona, e vilas que poderían ser a propia Jaca. E hacia o Leste a colección de cumios dos pirineos, que hai que coñecelos ben para diferencialos: Collarada, Balaitous, Monte Perdido, Vignemale… Como non é o meu caso, eu solo recoñezo o que está sempre omnipresente nesta zona: o Midi d´Osseau. Na derradeira etapa subese dende o refuxio de Lizara ata o porto de Verner...
Ler máis

Camiño dos Faros. De Muxía a Touriñán

  O camiño dos Faros chega a Muxía. Onde comeza o tramo máis salvaxe desta ruta. Virxe da Barca Ría de Camariñas A ferida do Prestige Cuño Punta Buitra Praia Moreira e Cabo Touriñán Baixada praia Moreira Praia Moreira Touriñán Relax na Costa da Morte Atravesando Touriñán Estrada a ningures O cabo de occidente Faro Touriñán Tras outra etapa “interior” pola ría de Camariñas chegamos a Muxía, Zona cero da catástrofe do Prestige. Alí atopamos a carismática Virxe da barca e a (ex)pedra de abalar. Está collendo pulo como destino de peregrinos, trala popularización do camiño de Santiago ata Fisterra. Dende ahí comeza a etapa máis dura e máis virxe do Camiño dos Faros. Alomenos antes de que construiran un pedazo mamotreto de hotel na praia de Lourido, cos fondos do plan Galicia para a recuperación da crise do Prestige. A formula de sempre para sair adiante: asfaltar a costa e turismo de hotelazo. Os montes Cachelmo e Pedrouzo, Punta Buitra e...
Ler máis