Cabo
Home é un dos lugares que máis me atrae. O horizonte do océano, a
altura da perspectiva dos cantís, o vento, a vista panorámica, o ruido
do mar batendo nas rochas… Estando ali tense a sensación de estar
apartado de case todo. O seu faro é sobrio e sinxelo - non deixa de ser
unha construcción cilindrica cun par de fiestras - pero estando onde
está, non necesita nada máis. Encaixa perfectamente entre as abruptas
rochas que o rodean e as insistentes ondas do Atlántico. Cabo Home
impresiona en calqueira momento, pero cando resulta máis espectacular é
cando empeza a iluminalo o derradeiro raio de luz.
A
primeira tarde de inverno que visitei Cabo Home con cámara en man,
buscaba as tonalidades do sol previas ao solpor. Pintaba ben a cousa: As
nubes xustas e necesarias, o mar inquieto... Mágoa era que esas mesmas
nubes que lle daban contido ao ceo, estaban a tapar o Sol, deixando os
cantís e o faro con cores frías e escuras. Apostado entre os saintes das
rochas, deixei pasar o tempo coa esperanza de que a luz esquivase as
nubes e chegase directamente ata o cabo. Non foi moi agradable. Maila
que a vista é preciosa (as Cies ao Oeste, o monte do Facho cara o Leste,
as Ons e o océano ao Norte), ia frío e pegaba moito o vento.
De súpeto, xusto cando pensaba que estaba a pasar frio e dor de oídos para nada, o Sol colouse durante cinco minutos no oco que apareceu entre as nubes e o mar, para iluminar os cantís e o faro. Quedei un anaco mirando antes de sacar as mans dos petos e coller a cámara. Paga a pena estar alí para presenciar o instante. Tiven sorte.
O ollo de Pez, cos seus defectos, é o único obxetivo do meu equipo coa apertura necesaria para captar toda esa grandeza. Mellor dito, de tentar captala, porque nada parecido a presencialo en directo: O sol, reflexado nas ondas do mar, empeza iluminando as pedras con tonos amarelos, case laranxas. Cando Lorenzo se está a mergullar no mar, despidese do día pintando os cantís de cores vermellas.
Cando fun no vran, a temperatura era bastante máis agradable, e o vento pegaba moito menos , co que camiñar polos cantís era máis doado e seguro. Por contra, non había nubes e había outros visitantes no faro (o cal paréceme moi ben, pero estropea un pouco as estampas de paisaxes). A ausencia de elementos no ceo facía que as fotos quedaran un pouco sosas, así que ocorreuseme buscar algunha silueta humana para encher a imaxe. Un roubado, vaia. Pero cando cain na conta, xa marchara toda a xente. Polo que non me quedou outra que facer eu mesmo de modelo (o motivo foi ese, non foi que me entrase un ataque de narcisismo). Unha magoa, porque o trípode que teño é bastante cutre e non da unha altura boa para este tipo de imaxes, e a foto perde espontaneidade. O bo, poder estar só para gozar do derradeiro raio de luz en Cabo Home.
 |
| Derraderiro raio de luz en Cabo Home |
 |
| Faro de punta robaleira entre as pedras |
 |
| Cantís vermellos |
De súpeto, xusto cando pensaba que estaba a pasar frio e dor de oídos para nada, o Sol colouse durante cinco minutos no oco que apareceu entre as nubes e o mar, para iluminar os cantís e o faro. Quedei un anaco mirando antes de sacar as mans dos petos e coller a cámara. Paga a pena estar alí para presenciar o instante. Tiven sorte.
O ollo de Pez, cos seus defectos, é o único obxetivo do meu equipo coa apertura necesaria para captar toda esa grandeza. Mellor dito, de tentar captala, porque nada parecido a presencialo en directo: O sol, reflexado nas ondas do mar, empeza iluminando as pedras con tonos amarelos, case laranxas. Cando Lorenzo se está a mergullar no mar, despidese do día pintando os cantís de cores vermellas.
 |
| Sobre o mar |
Cando fun no vran, a temperatura era bastante máis agradable, e o vento pegaba moito menos , co que camiñar polos cantís era máis doado e seguro. Por contra, non había nubes e había outros visitantes no faro (o cal paréceme moi ben, pero estropea un pouco as estampas de paisaxes). A ausencia de elementos no ceo facía que as fotos quedaran un pouco sosas, así que ocorreuseme buscar algunha silueta humana para encher a imaxe. Un roubado, vaia. Pero cando cain na conta, xa marchara toda a xente. Polo que non me quedou outra que facer eu mesmo de modelo (o motivo foi ese, non foi que me entrase un ataque de narcisismo). Unha magoa, porque o trípode que teño é bastante cutre e non da unha altura boa para este tipo de imaxes, e a foto perde espontaneidade. O bo, poder estar só para gozar do derradeiro raio de luz en Cabo Home.