A medina de Marrakech
Caos.
Motos, peons, bicicletas, coches, cabalos, burros cruzándose sen orde
aparente. Ruas pequenas e prazas colapsadas. Nenos acostumados a pedir
cartos os foráneos, por necesidade, por picaresca, ou por ambas as dúas.
Xente, moita xente. Sensación de que cada persoa coa que se cruza a
mirada é un comercial. Tentar o desenrolo mantendo a tradición.
Multitude de oficios. Mercados. Caras concentradas, caras ausentes.
 |
| Jamaa el Fna |
 |
| Ausente. |
 |
| Zoco |
 |
| Porta da Medina |
 |
| Productos exóticos |
O sur do Anti Atlas
Ausencia
de vehículos; algún carro tirado por burro. Casas de adobe. Rúas de
terra. Xente modesta, que comparte o pouco que ten. Rapaciñ@s que
asaltan os foráneos ao sair da escola para practicar o francés aprendido
na clase. “Bonjour!”, “Comment tu t´'appelles?”. Nenos nómadas que
xogan con cabras, a falla de xoguetes ou de outros nenos. Pastores,
agricultores. Tranquilidade. Caras de esforzo, caras sorrintes.
 |
| O xoguete do néno nómada |
 |
| Palmeral |
 |
| Volta da escola |
 |
| Oulad Driss |
 |
| Gardián |
Entendendo
a felicidade como a satisfacción das necesidades creadas, parece que o
xeito máis sinxelo para acercarse á felicidade é ter poucas necesidades.
Coñecer enriquece, pero tamén pode frustrar.
Con
isto non se pretende plantexar que uns estén mellor que outros, nin
filosofar sobre a felicidade. So comparar imaxes, sen pretensións, de
dúas realidades diferentes. Tan cercanas a nós e, o mesmo tempo, tan
lonxanas.
