Saltar ao contido principal

Tes kiwis??

Tes kiwis??
Esta pregunta ven sendo escoitada pol@s fill@s das derradeiras xeracións, cando chega Outubro ou Novembro. Quen máis quen menos, todas sabemos de algún coñecido ou familiar que busca consumidor de kiwis, porque non da abasto cos recollidos da finca.
Os kiwis ("quibis", como dicimos no sur, ou "quigüis" como din máis ao norte) chegaron as plantacións de Galicia na década dos 90. Principalmente no Baixo Miño, pero tamén no Morrazo ou no Salnés. Ao ser fruta exótica, e con boa prensa polas suas propiedades, animou a moita xente a plantalos. Ainda que trala caída do seu prezo, anos despois, moitos cultivos volveron a cubrirse de viñas. Ainda así, tanto en pequenas parcelas particulares como en produccions de varias hectareas, o kiwi segue producindose. E dase ben nás rías baixas. De feito Galicia é o principal productor da península.
E chegado o outono, hai que comelo. Que se non se pocha. Sexan redondiños perfectos ou deses amorfos que que parecen dous kiwis unidos, e que non se atopan nas froiterias. Sexan verdes radiactivos, ou de cor máis apagada, sexan ácidos ou maduros.
Ano tras ano, seguiremos escoitando:
Tes kiwis????
Pois toma, leva pra casa.





Tienes kiwis??
Esta pregunta viene siendo escuchada por l@s hij@s de las últimas generaciones, cuando llega Octubre o Noviembre. Quien más quien menos, tod@s sabemos de algún conocido o familiar que busca algún consumidor de kiwis, porque no consigue abarcar todos los recogidos en su finca.
Los kiwis (“quibis”, como decimos en el sur, o “quigüis”, como dicen más al norte) llegaron a las plantaciones de galicia en la década de los 90. Principalmente en el Baixo Miño,  pero también en el Morrazo o en el Salnés. Al ser fruta exótica, y con buena prensa por sus propiedades, mucha gente se animó a plantarlos. Aunque despues de la caida de su precio, años despues, muchos cultivos volvieron a cubrirse de viñas. Aun así, tanto en pequeñas parcelas como en producciónes de varias hectáreas, el kiwi se sigue produciendo. Y se da bien en las Rias Baixas. De hecho, Galicia es el principal productor de la peninsula.
… Y llegando el otoño, hay que comerlo. Que si no se estropea. Sean redonditos perfectos o de esos que son amorfos que parecen dos kiwis unidos, y que no se ven en las fruterías. Sean verdes radiactivos o de color más apagado. Estén super ácidos, o con sabor maduro…
Año tras año, seguiremes escuchando:
Tienes kiwis?
Pues toma, llévate estos para casa.

Publicacións populares deste blog

Dobrogea. Delta do Danubio

Onde remata o gran río de Europa, e comeza o Mar Negro. Delta do Danubio O vó da garza Praia sen final Lagoa Turceasca Delta en bici Cisnes do Danubio Porto de Sfantu George Canales A area dos confíns de Europa As rúas de Sfantu George Mar Negro en Constanza Constanza Máis entradas de Romanía aquí O Danubio en Rumanía fai fronteira con Serbia primeiro, e con Bulgaria despois. Cando xira ao Norte separa Valaquia de Dobrogea. E nesta última rexion rumana, a desmbocadura do rio ocupa unha area extensisima nun delta enorme.  O Delta do Danubio forma un laberinto de canales e lagoas, entre xuncos, marismas, bosques inundados e cañaverais. É unha das maiores reservas de paxaros de Europa. Por iso mesmo está catalogado como Reserva da biosfera pola unesco, ainda que pon mais empeño en conservala Rumanía que Ucrania. Tamén contén longuisimos areais virxes no limite con Mar Negro. As poucas pob...

Carros de Foc. Día 3

Terceiro día da travesía. Do Refuxio da Restanca a Ventosa i Calvell. Paso polo "escondido" Coll de Tumeneia. ​ Bos días Restanca! Estany escondido Por aquí non pode ser Bordeando Estany Gelat de Tumeneia grande Entre lagos Estanys gelats de Tumeneia Bordeando estany gelat de Tumeneia (pequeno) Algo máis que descanso Xa se ve o refuxio! ​ Restanca – Ventosa i Calvell Amaneceu na Restanca con moita névoa e pouca visibilidade. De cando en vez abría, pero voltaba a pechar. Pensamos en botarnos atrás no paso polo Coll de Tumeneia, pero o final decidimos avanzar, xa que para dar volta tíñamos todo o día. Comezamos a camiñar as 7:40 bordeando o Estany de Restanca según as indicacións que nos deran os madrileños o día anterior. Tras chegar ao lado contrario do refuxio, o camiño abandona o lago e sube por un bosqueciño de pinos ata atopar o poste torcido, onde teríamos que desviarnos.  A pesar da néboa ...

Letras galegas

17 Maio 2016 Galiza  docemente está ollando o mar: ten vales e montañas e terras pra labrar! ... Galiza somos nós: a xente e máis a fala. Se buscas a Galiza en ti tes que atopala.(*) Manuel María, Os soños na gaiola. (*) Extracto do poema "Galiza"

Valle del Cocora

 Fotos feitas durante o roteiro de sendeirismo que percorre o val do Cocora. Dentro do eixo cafetero Colombiano. A ruta comeza no bosque de palmas de cera. Simbolo de Colombia. Aqui hai varios miradoiros e é unha zona moi visitada. A medida que se vai subindo e introducindose no val do rio Quindio vaise atopando menos xente. O carreiro pasa por varias fincas que son de pago. pensaba que era para protección da area, pero seica é porque son parcelas privadas. Tamén se pode visitar unha caseta onde se pode ver colibries e se pode tomar café. Para atraer aos paxariños, está rodeada de cuncos con auga con azucar.  Nun principio non mepareceu moi ben este intervencionismo para que os guiris vexamos a estes pequenos animáis. Pero despois estiven buscando e non teño claro que sexa perxudicial para eles, máis alá de que imaxino que se malacostumbrarán. O remate é unha baixada a beira do rio, que ten varias pontes e algunha fervenza, como a que se chama Palmas de Niebla. Track da ruta a...

A Fraga de Coiro

Esta pequena xoia do Morrazo une a parroquia de Coiro co alto de Ermelo. Para adentrarse nela dende o sur, hai que comezar subindo polos camiños que aparecen despois da igrexa. Pouco a pouco, os ruidos do esperpéntico vial van deixando paso aos murmullos do Rego Bouzós. Entrada da Fraga O traxe verde do Carballo Outros habitantes da fraga Fontes de Luz Azafranes entre a sombra A fervenciña do Bouzós Ermelo Bouzós en outono Profundidades da Fraga A igrexa de Coiro 300 metros de desnivel. Carreiros auténticos, sen adecuar, un pouco laberinticos as veces. Raios de sol, que tentan abrirse paso entre as polas, sen moito éxito. Auga, carballos, follas, troncos novos, troncos vellos, sombras... Un verdadeiro oasis no deserto do monte invadido. Ogallá resista. Xa o dicían eses artistas de SOAK: Polo monopolio do eucalipto… viva san carballiño!