Vigo é cidade industrial, históricamente obreira. Porén, as marchas de persoas máis multitudinarias de xente non foron nas manifas do metal, nin ningunha folga xeral. Tampouco naquelas marchas cando querían facer descender administrativamente ao Celta a segunda división, a pesar do orgullo celeste que ten a vila. Tampouco aqueles 8M, nin as protestas pola sanidade pública, de cando Vigo saca o seu caracter reivindicativo.
Según os datos en prensa, a que gaña a todas estas é a procesión do Cristo da Victoria. E iso que é en agosto e con calorazo.
O que non acabo de entender moi ben, é porque se acompaña de exercito e bandeiras nacionales. Pero o dos simbolos en España semella batalla perdida. Tampouco porqué nun pais que ten (teóricamente) separación de poderes, as autoridades civiles encabezan a marcha, e non van como personas devotas individuales. Ten un certo poso antigo.
Dito esto, o meu respecto a todas as personas que participan. Crer en algo debería ser o último que se perde. Ogallá tod@s creramos desta forma en que o conxunto do ser humano será capaz de solucionar os problemas que temos no planeta. Pero esto xa son cuestións máis filosóficas. Esto é un blog de fotos.
