Saltar ao contido principal

Laugavegur (I)



Laugavegur significa algo así como "camiño da auga termal". Parece ser que foi a ruta que tomaron no século XV algúns islandeses da costa para escapar da peste negra; dende o sur en Skogar ata as terras altas, en Landmannalaugar (*)
Está considerado uns dos trekkings máis espectaculares do mundo. É unha andaina que sería longa de describir, así que agardo que o fagan as fotos. Fotos que, por certo,  son das máis fermosas que teño sacado; ao mesmo tempo que das que menos mérito teñen. Agás o de ter estado alí.(**)

 Nós tivemos moita sorte en dous aspectos. O primeiro: A climatoloxía, que no Laugavegur pode dificultar o camiño e ocultar as paisaxes. E o segundo: O guía, que aproveitou o bo tempo para facer algunha alternativa ao trazado orixinal. Isto fixonos  sentir todavía máis pequen@s e afastad@s do mundo que percorrendo a propia ruta. (***)


Refugio de Landmannalaugar, en el parking donde empieza el trekking del laugavegur, en Islandia
1 - "Colinas de Landmannalaugar"

Diferentes colores en el parque de landmannalaugar, en el principio del trekking del laugavegur, en islandia
2 -"As cores de Landmannalaugar"

caminando entre fumarolas de tierra volcánica durante el trekking del laugavegur, en islandia
3 - "Camiñando entre fumarolas"

montaña que parece acuarela en el trekking de laugavegur, en islandia
4 - "Acuarela"

paisaje de Jökultungur, durante el laugavegur islandia trekking
5 - "Minerais, musgo e neve en Jökultungur"



vista desde jokultungur del lago alftavatn e volcán Eyjafjallajökull, durante el trekking del laugavegur en islandia
6- "Lago Alftavatn e volcán Eyjafjallajökull"








(*) Esta orixe etimolóxica e histórica escoiteina en Islandia. Tenteino contrastar pola web, pero non atopei nada ao respecto.

 (**) Polo xeral, non gosto de facer retoques nas fotos que alteren a realidade. Respeto e admiro fotos con postprocesados, pero as miñas intentan ser fieis ao que eu estou a ver. Esta galería non é unha escepción: As cores, inda que non o pareza, son as que son! 

(***) Grazas, Marc, na montaña na que estés, e a xente de Artic Yeti (Islandia.es)


 Para ampliar algunha foto, preme sobre ela e pulsa F11 


--- X --- 









Publicacións populares deste blog

Dobrogea. Delta do Danubio

Onde remata o gran río de Europa, e comeza o Mar Negro. Delta do Danubio O vó da garza Praia sen final Lagoa Turceasca Delta en bici Cisnes do Danubio Porto de Sfantu George Canales A area dos confíns de Europa As rúas de Sfantu George Mar Negro en Constanza Constanza Máis entradas de Romanía aquí O Danubio en Rumanía fai fronteira con Serbia primeiro, e con Bulgaria despois. Cando xira ao Norte separa Valaquia de Dobrogea. E nesta última rexion rumana, a desmbocadura do rio ocupa unha area extensisima nun delta enorme.  O Delta do Danubio forma un laberinto de canales e lagoas, entre xuncos, marismas, bosques inundados e cañaverais. É unha das maiores reservas de paxaros de Europa. Por iso mesmo está catalogado como Reserva da biosfera pola unesco, ainda que pon mais empeño en conservala Rumanía que Ucrania. Tamén contén longuisimos areais virxes no limite con Mar Negro. As poucas pob...
Ler máis

Carros de Foc. Día 3

Terceiro día da travesía. Do Refuxio da Restanca a Ventosa i Calvell. Paso polo "escondido" Coll de Tumeneia. ​ Bos días Restanca! Estany escondido Por aquí non pode ser Bordeando Estany Gelat de Tumeneia grande Entre lagos Estanys gelats de Tumeneia Bordeando estany gelat de Tumeneia (pequeno) Algo máis que descanso Xa se ve o refuxio! ​ Restanca – Ventosa i Calvell Amaneceu na Restanca con moita névoa e pouca visibilidade. De cando en vez abría, pero voltaba a pechar. Pensamos en botarnos atrás no paso polo Coll de Tumeneia, pero o final decidimos avanzar, xa que para dar volta tíñamos todo o día. Comezamos a camiñar as 7:40 bordeando o Estany de Restanca según as indicacións que nos deran os madrileños o día anterior. Tras chegar ao lado contrario do refuxio, o camiño abandona o lago e sube por un bosqueciño de pinos ata atopar o poste torcido, onde teríamos que desviarnos.  A pesar da néboa ...
Ler máis

Letras galegas

17 Maio 2016 Galiza  docemente está ollando o mar: ten vales e montañas e terras pra labrar! ... Galiza somos nós: a xente e máis a fala. Se buscas a Galiza en ti tes que atopala.(*) Manuel María, Os soños na gaiola. (*) Extracto do poema "Galiza"
Ler máis

Valle del Cocora

 Fotos feitas durante o roteiro de sendeirismo que percorre o val do Cocora. Dentro do eixo cafetero Colombiano. A ruta comeza no bosque de palmas de cera. Simbolo de Colombia. Aqui hai varios miradoiros e é unha zona moi visitada. A medida que se vai subindo e introducindose no val do rio Quindio vaise atopando menos xente. O carreiro pasa por varias fincas que son de pago. pensaba que era para protección da area, pero seica é porque son parcelas privadas. Tamén se pode visitar unha caseta onde se pode ver colibries e se pode tomar café. Para atraer aos paxariños, está rodeada de cuncos con auga con azucar.  Nun principio non mepareceu moi ben este intervencionismo para que os guiris vexamos a estes pequenos animáis. Pero despois estiven buscando e non teño claro que sexa perxudicial para eles, máis alá de que imaxino que se malacostumbrarán. O remate é unha baixada a beira do rio, que ten varias pontes e algunha fervenza, como a que se chama Palmas de Niebla. Track da ruta a...
Ler máis

A Fraga de Coiro

Esta pequena xoia do Morrazo une a parroquia de Coiro co alto de Ermelo. Para adentrarse nela dende o sur, hai que comezar subindo polos camiños que aparecen despois da igrexa. Pouco a pouco, os ruidos do esperpéntico vial van deixando paso aos murmullos do Rego Bouzós. Entrada da Fraga O traxe verde do Carballo Outros habitantes da fraga Fontes de Luz Azafranes entre a sombra A fervenciña do Bouzós Ermelo Bouzós en outono Profundidades da Fraga A igrexa de Coiro 300 metros de desnivel. Carreiros auténticos, sen adecuar, un pouco laberinticos as veces. Raios de sol, que tentan abrirse paso entre as polas, sen moito éxito. Auga, carballos, follas, troncos novos, troncos vellos, sombras... Un verdadeiro oasis no deserto do monte invadido. Ogallá resista. Xa o dicían eses artistas de SOAK: Polo monopolio do eucalipto… viva san carballiño!
Ler máis