Caos e tradición. Socialismo e micromercado.
 |
| Tradición e modernidade |
 |
| A luz |
 |
| A noiva |
 |
| Overbooking |
 |
| As rúas do tren |
 |
| Hoi Ban |
 |
| A vendedora |
 |
| Asamblea Nacional |
 |
| Gardián do palacio presidencial |
 |
| As nais da guerra |
Hanoi ten moito encanto. Pero é un caos. O tráfico non e tan intenso como Ho Chi Min - Saigón, pero so porque as rúas son máis estreitas. As motos teñen forte presencia, mezcladas con bicicletas. As novas xeracións van motorizadas cos seus cascos "quitamultas" e as súas mascarillas "anticontaminación". As vellas xeracións, van a pedais, cos seus tradicionais gorros cónicos de bambú. Da pena pensar que hai uns anos todo eran bicicletas. O progreso nas grandes vilas é primeiro motorizar para despois darse conta que o máis sostible é desmotorizar. Aquí están no primeiro paso.
Caminar pola beirarua faise difícil entre tanta moto e tanto comercio, tanto artesan, e tanta xente que saca os taburetes e ponse a cenar na rúa en familia ou con amigos.
E ben curioso pasear polo Ha Noi vello entre postos de todo tipo, temáticos según rúas: ferretería, roupa, zapatos, tendas de North Face... incluso algunha rúa chea de postos de adornos de nadal, cando aquí non creo que o celebren. Atravesar mercados fedorentos (pro noso nariz europeo), e verse atrapado entre motos cargadas de nenos (algúns de tres en tres) na saida dos colexios. Ao rematar o día, xuntanse outra vez entre amigos, sentados en taburetes na rúa para tomar a Hoi Ban, cervexa tipo pilsen local.
O que se aprecia facilmente é que no Norte son moito máis nacionalistas que no sur. As bandeiras deixanse ver en todo tipo de vivendas e lugares. Non so en edificios oficiáis. Ademáis dos murais con pinturas loubando ao sistema
Igual que no Sur. O vietnamita é un comerciante nato. Moito comunismo pero hai comercios de todo tipo en calquera esquina. Iluminados por luces de neon horteras. Incluso postos bici-moviles de froita en todas as cidades. Paradoxas do sistema: o pobo vietnamita é comerciante... e regateador.
Saindo da parte antiga, está a plaza de Ba Dinh. Nela está o edificio da Asamblea Nacional, e enfrente o mausoleo de Ho Chi Min. Unha explanada enorme con mole conmemorativa para adoración do lider, onde descansan os seus restos. Vixiado por guardias de postín. Estilo soviético. Ali conmemoran cada ano a sua perda, con ceremonias patriotico-militares. Paradoxicamente el, ao parecer, pedira xusto o contrario antes de morrer: Non quería ningún tipo de honra postmortem. Imaxino que o culto as bandeiras e os héroes fai que a xente se identifique máis co sistema. Parece un personaxe interesante Ho Chi Min.
Outra paradoxa: ao lado do mausoleo, está a pagoda dunha columna, a máis carismática da cidade. Curiosa república socialista a de VietNam onde conviven en aparente armonía relixion, microcomercio e comunismo.
Estando alí vin unha cousa que me resultou curiosa. O final da explanada, está o palacio presidencial. Na súa porta, de supeto, aparece unha manifestación as portas do edificio. Os militares empezaron a pedir aos extranxeiros que non sacaramos fotos, incluso ordearon borrar alguna. Con boa educación, iso si. Posiblemente este comportamento poida ser tachado de dictatorial ou típico de réxime, pero tampouco vou xulgar nada porque no meu país tamen está prohibido tomar fotos de policías en manifestacions. A concentración era para protestar directamente ao presidente, xa que nuns minutos abrironse as portas e saiu unha comitiva presidencial. Tiña entendido que en Vietnam non hai liberdade de expresión política, pero ahí deixabase gruitar sen cargas e sen pedirlle os papeles a ninguén. Que eu vise. Con isto non quero sacar ningunha conclusión. So é unha pequena testemuña.
