Cabo Estai, en San Miguel de Oia de Vigo, é dos recunchos máis afastados e solitarios da area do Concello. É das poucas zonas litorais no municipio onde o mar comportase como mar, e o vento arrecia e as ondas rachan con forza nas rochas.
Quizáis por eso parece tan desanxelado.
 |
Como en tantas e tantas ocasións en Vigo, no pasado e no presente, Cabo Estai está estrepitosamente desaproveitado, ou en proceso de estragarse. A desafortunada ubicación do Instituto Oceanográfico, sobre as propias rochas do cabo, cun alto muro de formigón, dificulta o aceso ao Faro. Ademáis, hai que sumarlle os casoplóns-bunker a pé de costa, de dubidoso gusto, que rodean e incluso dificultan chegar as diferentes calas e rochas do cabo.
Non queda ahí a cousa, O Faro, o único elemento construido polo home que aporta encanto en Cabo Estai, ten o aceso restrinxido, xa que está dentro da zona da autoridade portuaria. Realmente o de “Abrir Vigo ao Mar” é unha broma ou unha burla. Este recuncho que podería ser espectacular, so se pode gozar colándose.
Quizáis por todo este abandono decadente, o lugar no é moi concurrido. Nin sequera na punta onde rompen as ondas. Non sen motivo, é lugar de encontros “amorosos esporádicos”. Polo solitario que é.
Probablemente, todo esto deixará de ser asi cando o xuncal sexa sustituido pola urbanización de luxo que seica está prevista no novo plan urbanístico. Cabo Estai quedará "urbanizado" para uns poucos.
Dende o meu particular e absolutamente minoritario punto de vista; en Vigo estráganse os lugares valiosos, no canto de convertilos en espazos de lecer e convinvencia para a cidadanía.