A ruta 040 parte do mar, da praia do Socorro, ata a cima do Teide. Forma parte dunha serie de carreiros establecidos no arquipélago das canarias que unen a costa coa cota máis alta de cada illa. Curiosamente, a Tenerife correspondeulle o sendeiro número 4, co que era cuestión de tempo que o reto de partir de cota cero ata casi 4000 metros de altura quedaba patente no seu nome: A 040 . Moitas veces a identificación forma parte do aliciente.
 |
| 040 |
Non son “ultratrailista”. Nin me chaman demasiado a atención os retos deportivos. Moita xente (supermulleres e superhomes) fan os 27 km e máis de 3900m de desnivel acumulado nun día, nunhas horas. Eu, nós, prantexámolo en dous días. O reto non era deportivo, era sentir e gozar co cambio de paisaxes e climas da illa de Tenerife, dende o mar ata rañar o ceo.
A 040 parte da praia do socorro, onde os surfistas retan as ondas do mar. Percorre plataneros en ambiente tropical ata chegar ao mirador de el Lance, a 500m de altura, onde o lider guanche Bentor decidiu despeñarse ante as derrotas sufridas frente a invasión de Castilla.
 |
| Val da Orotava |
 |
| 500m do mar |
 |
| Miradoiro Lance |
 |
| Estatua de Bentor |
A partir desta cota, as prantacións mudan a frondosa vexetación tropical. Metro a metro, case sen percatarse, parece que nos adentramos en bosque atlántico. Con especies diferentes, pero outras comúns, como silveiras ou toxos. Mirador de la corona
Cando se supera a barreira de nubes a vexetación diminue e xorden as frores. Fixemos a subida na primaveira, e nótase. A medida que se ascende atravesanse xardíns naturáis multicores.
Seguimos gañando altura e aparecen especies máis alpinas, como bosques de piñeiros ou abetos. Bosques que non tardan en deixar paso a escenario pre-deserto.
 |
| Cultivos |
 |
| Primavera en Tenerife |
 |
| Abejorro Canario |
 |
| Xardín natural |
Seguimos gañando altura e aparecen especies máis alpinas, como bosques de piñeiros ou abetos. Bosques que non tardan en deixar paso a escenario pre-deserto.
 |
| Sobre as nubes |
Estamos a case 2000m, e a esta altura o cumio do Teide xa é visible, e domina o fondo da paisaxe. Esta sempre presente, pero nunca da impresión de achegarse a el. Entre os cactus, atopamos soamente un tajinaste, a especie por excelencia da illa. Seica ainda non era a súa época.
 |
| Tajinaste |
E do pre-deserto pasamos ao deserto. E a zona puramente volcánica onde so hai pedra e area. E algún que outro arbusto. Atravesamos a interminable Cañada dos Guancheros e alcanzamos os “huevos del Teide”, enormes pedras despedidas en algunha erupción.
 |
| Cañada dos guancheros |
 |
| Subida a Montaña Blanca |
Xa estamos en montaña branca. 2700m de altura. A antesala á subida final, que deixaremos para o día seguinte. Alcanzar esta altura levounos todo o día de luz. Nada máis chegar, o sol agachouse trala montaña e os fortes ventos fixeron da zona de vivac un lugar completamente inhospito. Instalamos as minitendas de vivac rápidamente, para meternos dentro.
Meses antes da viaxe, pediramos permiso para montar tenda, e o cabildo concedeunos practicar vivac na zona definida. O caso é que un empregado do parque, que apareceu xusto nese momento para facer medicións, dixonos que non se podía. Que vivac non é acampada. Pero tamén dixo que a máis de 2500m de altura en teoría pódese co permiso. Finalmente o empregado do parque accedeu e dixonos que podíamos deixar a tenda, tras amosarlle os permisos e as zonas delimitadas indicadas na propia documentacion do parque Nacional do Teide. Realmente non sei se mudou de opinión por convencemento, ou por humanidade, xa que daban alerta amarela de vento. E ahí arriba non era pouca cousa. O caso é que sigo sen ter claro se está permitido prantar unha tenda pequena de vivac no Teide.
A noite foi bastante movida. Pero por sorte as tendas aguantaron os contínuos golpes de vento que nos espertaban constantemente. E o amencer foi igual de frío que o solpor.
 |
| Amencer no Teide |
Arrancamos a subida. Este carreiro non tiña nada que ver co feito ata agora. A pendente era moito máis forte, pero o sendeiro moito mellor definido. E sobre todo: moita máis xente. Así como o día anterior estivemos completamente sós no acercamento a base do Teide, o día do ascenso final convertiuse nunha feira. Moita xente subía canda nós, e moita outra baixaba de ver o amencer arriba. Algúns equipadisimos, outros con sandalias, outros eran runners que subian ao Teide coma quen da un paseo por Coruxo…
 |
| Derradeira subida |
A uns 3300m de altura hai un refuxio, chamado altavista, cuia principal función é aloxar a xente que quere ver o amencer dende o cumio do Teide. Nun principio pensaramos facer noite nel, para camiñar con menos peso, pero está pechado dende a pandemia. E está a demasiada altura para un día.
Pasado este refuxio, un dos multiples runners que subian e baixaban a correr parouse a conversar con outro e escoitamos a mala nova: non hai teleférico polo forte vento.
 |
| Colada |
Non chegamos ao cumio do Teide. A nosa idea era subir dende o mar, pero baixar en teleférico a coller un taxi. Para evitar as 3h que levan dende o cumio do Teide ata o parking máis cercano. A suma de factores que supuxo comprobar que iamos ter que baixar a pé, o cansanzo acumulado, o mal corpo polo peso ao lombo (non hai fontes no camiño, levamos 4L cada un), a mala noite, a altura (que fai que cada paso custe), o forte vento que se notaba nas alturas… fixo que desemos volta na estación de baixada, cando quedaban apenas 200m de desnivel para o cumio.
Desfacer camiño ata Montaña Blanca e os Huevos del Teide, e de ali ao parking.
 |
| Montaña Blanca dende Altavista |
 |
| Baixada |
 |
| Huevos del Teide |
Pasados os días deume raiba, coido que foi simplemente a situación, e o desanimo, a causa de que non subiramos. E teño por seguro que o podíamos ter feito perfectamente. Pero tamén é certo que o obxectivo da ruta estaba feito: vivir a experiencia. E tamén é certo que ao estar nublado non iamos ver moito máis do que se via a 3600m de altura. Así que o de cumplir retos deixamolo para gañadores, eu sumome ao grupo dos que viven a experienca. Queda un máis tranquilo pensando que cando o obxectivo nunca chega, quizáis o camiño é o obxectivo
