Saltar ao contido principal

Azores. Illa de Sao Miguel Central




A parte central da illa de Sao Miguel quizáis non sexa a súa parte máis coñecida ou característica, pero ten moito que ver: A Lagoa do Fogo, o illote de Vilafranca, a Lagoa do Congro, ou as plantacións de Gorreana non deberían faltar en ninguna visita completa á illa.


-x-
La parte central de la isla de Sao Miguel quizás no sea su parte más conocida o característica, pero tiene mucho que ver. La Lagoa do Fogo, el islote de Vilafranca, la Lagoa do Congro o las plantaciones de té de Gorreana no deberían faltar en ninguna visita completa a la isla.


Azores Sao Miguel Lagoa trekking portugal Congro
Segredo



Azores Sao Miguel Lagoa trekking portugal subida a lagoa do fogo
Ruta da auga


Azores Sao Miguel Lagoa trekking portugal subida volcan do fogo
Cumios baixo as nubes


Azores Sao Miguel Lagoa trekking portugal volcan do fogo
Lagoa do Fogo


Azores Sao Miguel Lagoa trekking portugal  volcan do fogo
A beira da lagoa


Azores Sao Miguel Lagoa trekking portugal volcan do fogo
Miradoiro Frustrado


Azores Sao Miguel Lagoa trekking portugal
Illote de Vilafranca
Azores Sao Miguel Lagoa trekking portugal lagoa do congro
Bosque espeso


Azores Sao Miguel Lagoa trekking portugal
Lagoa do Congro


Azores Sao Miguel Lagoa trekking portugal plantación te
Gorreana


Azores Sao Miguel Lagoa trekking portugal gorreana
Entre o Té


Azores Sao Miguel Lagoa trekking portugal
Santa Iria Oeste


Santa Iria Leste




Comezamos o día subindo ata o volcán do Fogo. E un dos tres estratovolcáns que orixinaron a illa, unidos entre eles por conos de escorias. A súa caldeira está inundada pola lagoa do mesmo nome. A diferencia da lagoa das Sete Cidades, non ten pegada do home arredor.
Comezamos a camiñar cedo, subindo sempre. Non tiñamos garantía de porder ver nada no crater, xa que, a diferencia do día anterior, esa mañá amaneceu co ceo todo nublado. Non se vian os cumios da illa dende Ponta Delgada.
Gañabamos metros co medo de entrar na nube que nos impedise disfrutar da paisaxe. Avanzabamos seguindo as marcas amarelas e vermellas de sendeiro ou “trilho” portugués, entre un bosque mezcla de criptomerias japonesas con plantas que parecen tropicais, fentos enormes e cedros. O camiño subiu ata unha especie de “ruta da auga” azoreña, onde pasamos a seguir unha canalización que nos guiou con pendente suave pola parte alta do bosque, ata chegar a uns grandes prados, e finalmente a Lagoa do Fogo
As nubes estaban tapando os cumios das partes altas do cráter, pero nós, abaixo na beira da lagoa, tiñamos visibilidade para admirar toda a caldeira. Enorme e case inalterada polo home, rodeada de paredes verdes frondosas. Na soa compaña de… gaivotas. Maila estar no interior e tan altos.
Vale a pena pararse e relaxarse á beira deste lago precioso.
En vez de voltar polo mesmo camiño, collimos un carreiro indicado como dirección equivocada polas marcas do trilho, que bordeaba a lagoa. Deste xeito voltaríamos ao coche por outro carreiro máis cara o leste, e facer a ruta circular, según este track do wikiloc. Neste camiño atopamonos coas gaivotas, que nos atacaron sen compaixón. Non sei se terían niños, ou simplemente mala ostia. O caso é que pasamos algún momento de pánico. Quizáis o trilho portugués non levaba por esta zona pola agresividade das gaivotas.
Obviando este incidente, as vistas que hai da lagoa son impresionantes. Cada un dos multiples salientes para o auga que ten  a pista é un mirador. Cando o camiño empeza a alonxarse da lagoa, sae un sendeiro case imperceptible que sube ao cumio máis alto da caldeira. Collemolo, e subimos, pero nada máis chegar a cima, meteuse unha masa de nubes para non sair máis, e impediunos ver a lagoa enteira. Nun día claro a vista debe de ser espectacular. Pero nós non o puidemos ver.
Baixamos ata o coche e diriximonos ao porto de Vilafranca do Campo, para mercar os billetes de barco que nos levaría ao illote do mesmo nome, que é un cráter aberto. Unha piscina pechada no atlántico. Magoa que estes días non estaba permitido o baño. A visita paga a pena, pero non moito máis de unha hora. Non sei como estará ateigado de xente, pero a principios de xuño só estábamos oito personas. Aproveitamos para xantar rodead@s de lagartos (tiven a brillante idea de darlle de comer a un, e viñeron todos os da illa)
Outra vez coche, esta vez rumbo a Lagoa do Congro, na parte central da illa. A estrada estaba escondida entre a máis espesa nevoa. De feito custounos ver o sinal. O Congro é un buraco inundado encaixado no medio das leiras, rodeado dun espeso bosque. Os diferentes sendeiros deste bosque que levan a auga desdenden entre troncos e fentos xigantes. Non sei se era a intensa nevoa ou a cantidade de arbores, pero a luz era tenue e a auga tranquila, verde turquesa, respiraba paz e tranquilidade. A lagoa do Congro é un sitio verdaderamente especial.
E do intimismo bucólico deste lugar, pasamos ata a costa norte, onde nos agardaban as máis coñecidas plantacións de té da Gorreana. Xa caian as derradeiras luces, e as liñas verdes escalonadas dos cultivos vianse espectaculares dende a estrada. Pasamos do centro de interpretación porque nesta viaxe express non tiñamos tempo de pararnos. Así que fixemos directamente a miniruta de senderismo que rodea a Gorreana. Realmente, so paga a pena o inicio e o final da camiñata, xa que sube moito polas pistas e alonxase da plantación. Tivemos a compaña de rebaño de cabras incluida, escondida entre os setos do te.
Para rematar o día, paramos no miradoiro de Santa Iria. Un balcón sobre o mar dende onde se pode admirar a costa norte e todos os seus cantís con forma de furna entrando e saindo do oceano.
De volta a Ponta Delgada, tentamos pasar polo miradoiro Norte da Lagoa do Fogo, ben cerca de onde estiveramos á mañá. Pero As nubes instalaranse en Sao Miguel e xa non veríamos máis o Sol nesta illa. De feito, no mirador non se via absolutamente nada. Por non ver, non veríamos nin os socavons das obras de asfaltado, xa que a visibilidade era de menos de cinco metros na estrada que cruza Sao Miguel pola súa parte alta.

Máis publicacións sobre Azores, aquí  
-x-
Empezamos el día subiendo hasta el Volcán do Fogo. Es uno de los tres estrato volcanes que originaron la isla de Sao Miguel, unidos entre ellos por restos de escorias. Su caldera está inundada por la caldera del mismo nombre. A diferencia de la Lagoa das Sete Cidades, apenas hay rastro de la huella del hombre en su contorno.
Iniciamos la caminata temprano, subiendo siempre. No teníamos garantía de poder ver el cráter, ya que, a diferencia del día anterior, esa mañana había amanecido con el cielo lleno de nubes. No se veían las cumbres de la isla desde Ponta Delgada.
Ganábamos metros con miedo de entrar dentro de la nube, y que nos impidiese ver el paisaje. Avanzábamos siguiendo as marcas amarillas y rojas del sendero o “trilho” portugués, entre un bosque mezcla de criptomerias japonesas con plantas que parecen tropicales, helechos enormes y cedros. El camino subia hasta una especie de “ruta del agua” azoreña, entonces empezamos a seguir una canalización que nos guió con pendiente suave por la parte alta del bosque hasta unos grandes prados, y finalmente la Lagoa do Fogo.
Las nubes estaban tapando las cumbres de las partes altas del cráter, pero nosotros, abajo al borde del lago, teníamos visibilidad para admirar toda la caldera. Enorme y casi inalterada por el ser humano, rodeada de verdes y frondosas paredes. Estábamos solos, únicamente acompañados por… las gaviotas. A pesar de estar en el interior y en altura.
Vale la pena pararse un tiempo y relajarse en el borde de este lago precioso.
En vez de volver por el mismo camino, elegimos un sendero indicado como dirección equivocada por la señalización, que bordeaba el lago. Así volveríamos al coche por un camino más al este y  hacer la ruta circular, según este track del wikiloc. En este camino topamos con las gaviotas, que nos atacaron sin compasión. No se si tendrían nidos, o simplemente mala ostia. El caso es que pasamos algunos momentos de pánico. Quizás el trilho portugués no lleva por esta zona por la agresividad de las gaviotas.
Obviando este incidente, las vistas que hay de la laguna son impresionantes. Cada uno de los salientes que tiene la pista para el agua es un mirador.Cuando el camino empieza a alejarse de la laguna, aparece un sendero casi imperceptible que sube a la cima más alta de las que rodean la caldera. Lo cogimos, y subimos, pero nada más llegar a la cumbre, se metió una masa de nubes para no salir más, y nos impidió ver la laguna entera. En un día claro la vista debe de ser espectacular. Pero nosotros no lo pudimos ver.
Bajamos hasta el coche y nos dirigimos al puerto de Vilafranca do Campo, para comprar los billetes de barco que nos llevaría al islote del mismo nombre. La isla es un cráter abierto, una piscina cerrada en el atlántico. Una lástima que en esos días estaba prohibido el baño. La visita vale la pena, pero no da para mucho más de una hora. No se como estará lleno de gente, a principios de Junio solo estábamos ocho personas. Aprovechamos para comer rodeados de lagartos (tuve la brillante idea de darle de comer a uno, y nos vinieron encima todos los de la isla)
Otra vez al coche, esta vez rumbo a Lagoa do Congro, en la parte central de la isla. La carretera era engullida por una espesa niebla, de hecho nos costó ver el cartel indicativo. O Congro es un agujero inundado que aparece entre los cultivos, rodeado de un espeso bosque. Los diferentes senderos de este bosque que llevan al agua descienden entre troncos y helechos enormes. No se si sería la intensa niebla, o la cantidad de arboles, pero la luz en el lago era tenue, y el agua tranquila, verde, turquesa, hacía que se respirase paz y tranquilidad. La lagoa do Congro es un sitio verdaderamente especial.
Y del intimismo bucólico de o Congro, pasamos a la costa Norte. Allí nos esperaban las conocidas plantaciones de té de Gorreana. Ya se acercaban las últimas luces del día, y las lineas verdes escalonadas de los cultivos se veian espectaculares desde la carretera. Ignoramos el centro de interpretación porque en este viaje express no había tiempo de pararnos. Asi que hicimos directamente la miniruta de senderismo que rodea a Gorreana. Realmente, solo vale la pena el inicio y el final, la parte central sube mucho por las pistas y se aleja de la plantación. Tuvimos la compañía de un rebaño de cabras que pastaba escondida entre los setos del té.
Para terminar el día, paramos en el mirador de Santa Iria. Un balcón sobre el mar desde el que se puede admirar la costa Norte y todos sus acantilados con forma de furna entrando y saliendo del océano.
De volta a Ponta Delgada, intentamos pasasr por el mirador Norte de la lagoa de Fogo, muy cerca de donde estuvimos esa misma mañana. Pero las nubes se instalaron definitivamente en Sao Miguel y ya no veríamos más el sol en esta isla. De hecho, en el mirador no se veía absolutamente nada. Por no ver, no se veía ni los socavones de las obras de asfaltado, ya que la visibilidad era de menos de cinco metros en la carretera que cruza de Norte a Sur la isla por su parte alta.

Más publicaciónes sobre Azores, aquí  

Publicacións populares deste blog

Camiño dos Faros. Cabo Vilán, a costa dos naufraxios

É dificil saber cal é a etapa máis fermosa do Camiño dos Faros. O que está claro é que o tramo de Cabo Vilán é dos máis espectaculares de toda a Costa da Morte. Monte Branco Praia do Trece Area A costa dos naufraxios Silueta de Faro Cabo Vilán Costa da Morte Eólico O Faro Figura impoñente Cabo Vilán O impresionante Monte Branco ten unhas vistas incribles da salvaxe praia do Trece. O Cemiterio dos ingleses lembra a tráxica historia do Serpent, un de tantos barcos naufragados nestas augas. De feito os veciños de Camariñas recibían (e reciben) a miudo regalos chegados do Atlántico. Latas de conserva, pinturas, algún fardo… Pero normalmente non soen ser agradables, como galletas de chapapote ou restos de barcos. Precisamente por esta negra historia, o faro de Cabo Vilán foi o primeiro en ser electrificado en España. Impoñente, a súa silueta inspira todo tipo de historias de treboadas e naufraxios. É iguas de carismático, ou máis, que o faro de...

Camiño dos Faros. Ponteceso, Laxe, Camelle

As dunas de Ponteceso,as súas marismas, a peninsula de Laxe, onde o mar xa se pon serio, Soesto, Traba... e o emblemático Camelle. Areal de Ponteceso Nen@s na area Lingua da duna Marismas A forza do mar Pesca Insua de Laxe Faro de Laxe Praia dos cristáis O mar devolve todo Soesto Curiosas formas Camelle Neste tramo da ruta percorrese o maxestuoso areal de Ponteceso. O seu propio monte branco. Tras pasar unha longa etapa pola costa e interior de Cabana. Tramo non tan espectacular pero con visita ao Castro de Borneiro e o domen de Dombate.  O camiño dos faros chega a península de Laxe, na que destaca o seu faro. Sinxelo, pero nun emplazamento privilexiado. En Laxe tamén se pode atopar a curiosa praia dos cristais. Seica un barco con botellas naufragou cerca dela. E o mar devolve todo. Tanto que formou unha pequena praia que no canto de area ten cristais erosionados. A partir de ahí, destaca o espectacular peñón de Soesto, e a praia...

Camiño dos Faros. Cabo da Nave e Fisterra

O Camiño dos Faros vai “in crescendo”, tamén dentro da derradeira etapa. O Sendeiro do Cabo da Nave é absolutamente espectacular. Non se queda atrás a chegada ao faro de Fisterra, cargada de simbolismo, cunhas vistas magníficas dende o monte Facho. Monte Castro Camiño dos Faros Primeira vista do Cabo da Nave Praia da Arnela Acercandose ao Cabo da Nave No interior do cabo da Nave Cantís Cabo da Nave Facho: derradeiro obstáculo Cabo da Nave e Praia Mar de Fora Fin do Camiño: Faro Finisterre Fisterra  Na miña opinión, paisaxisticamente falando, a parte final do Camiño dos Faros é a máis fermosa e auténtica. Hai poucas andainas nas que poidas caminar por carreiros desertos durante tanto tempo, coa única compaña do mar e o vento, sobre cantís onde rompen as ondas e gozando de paisaxes impresionantes. O Cabo da Nave é a guinda do Camiño. Este tramo pódese percorrer grazas a un pequeno sendeiro que acompaña a unha tubería de augas. Unha sorte. E, obviamente, os inventores do Cam...

Islandia (I) - Jokulsarlon

  Lago de Icebergs de Jokulsarlon.   ​ Espectáculo inmóvil. Formas xélidas de todos os tamaños e cores. Caos de xeo.  Silencio e frío. Impresiona. Mesmo sen ter as luces de final do día, nin ceo claro, nin vento tranquilo que deixe calma a auga. Jokulsarlon  é un deses lugares que se quedan na cabeza toda a vida.

Senda Camille: Bisaurín, Sarrios, Ibon Estaner

Cumio do Bisaurín Castillo de Acher e Secús Cores de montaña Vernera Sarrios. Ibon Biello Ibon de Estaner Senda de Camille Volta a Francia A subida ao Bisaurín require esforzo, pero a recompensa paga moito a pena. Dende o cumio máis alto destes Pirineos Occidentales a vista é 360 grados. Pódese admirar hacia o Norte o Castelo de Acher e as súas diferentes tonalidades, ademáis das augas Tortas e o coll d´Arlet, do primeiro día da senda de Camille. Ao Oeste está o veciño Pico Agüerri, que parecía imponente cando o bordeábamos por Taxeras, pero non tanto dende o Bisaurín. Hacia o Sur a vista exténdese ata os fins dos vales desta zona, e vilas que poderían ser a propia Jaca. E hacia o Leste a colección de cumios dos pirineos, que hai que coñecelos ben para diferencialos: Collarada, Balaitous, Monte Perdido, Vignemale… Como non é o meu caso, eu solo recoñezo o que está sempre omnipresente nesta zona: o Midi d´Osseau. Na derradeira etapa subese dende o refuxio de Lizara ata o porto de Verner...