Saltar ao contido principal

Cárpatos. Piatra Crailui

Esta cadea dos Cárpatos Rumanos non ten cimas tan altas coma os Fagaras ou os Bucegi. Porén, os auténticos bosques virxes rumanos que tiña en mente antes de visitar o país, salvaxes, espesos e profundos; eses bosques están en Piatra Crailui.

-x-


Esta cadena de los Cárpatos no tiene cimas tan altas como los Fagaras o los Bucegi. Sin embargo, los auténticos bosques vírgenes que tenía en mente antes de visitar el país, salvajes, espesos, profundos; esos bosques están en Piatra Crailui.
Piatra Crailui Carpatos Rumania Zarnesti Curmatura Botorog Magura
Magura


Piatra Crailui Carpatos Rumania Zarnesti Curmatura Botorog Magura
Bos días Magura

Piatra Crailui Carpatos Rumania Zarnesti Curmatura Botorog Magura
Gorxa Zarnesti

Piatra Crailui Carpatos Rumania Zarnesti Curmatura Botorog Magura
Faias de Piatra Crailui

Piatra Crailui Carpatos Rumania Zarnesti Curmatura Botorog Magura
Gorxa Zarnesti

Piatra Crailui Carpatos Rumania Zarnesti Curmatura Botorog Magura
Cabana Curmatura
Café bucólico


Piatra Crailui Carpatos Rumania Zarnesti Curmatura Botorog Magura
No medio do bosque

Piatra Crailui Carpatos Rumania Zarnesti Curmatura Botorog Magura
Rebaño

Piatra Crailui Carpatos Rumania Zarnesti Curmatura Botorog Magura
Bosque de Piatra Crailui

Piatra Crailui Carpatos Rumania Zarnesti Curmatura Botorog Magura
Bosque virxe

Piatra Crailui Carpatos Rumania Zarnesti Curmatura Botorog Magura
Magura

Neste parque está a gorxa ou desfiladero de Zarnesti. Un espectacular paso arrancado da montaña, esculpido polo río. Atravesalo é camiñar encaixonado entre profundas paredes calizas verticais, sentindose verdadeiramente pequeno. Nun principio, so tiñamos pensado visitar este desfiladero. Porque ao ter tanto bosque, pensamos que podía haber osos, e deunos algo de respeto (ou de medo, por ser sinceros). Pero o señor da acolledora casa Hille de Magura, onde durmimos a noite anterior, dixonos que de osos nada, que como moito atacan as ovellas pero non os humanos. E recomendounos subir a cabana Curmatura.

En xeral, a xente en Rumanía adoita ser moi amable, pero este señor é especialmente encantador. Nunca deixo reseñas de aloxamentos neste blog, pero esta pensión reultounos tremendamente bucólica, e trataronnos moi ben. A casa non é a máis cómoda do mundo, pero está nun lugar absolutamente auténtico, e a comida que sirven​, e que comes na propia cociña,​ é a tradicional rumana​ de verdade​. Magura é unha pequena aldea enclavada no medio do parque Piatra Crailui, so se pode acceder por pista​. Ao chegar, un se atopa nun pobo da Transilvania rural profunda, con casas preparadas para o agro e a ​sobre todo ​gandeiría. Dormir alí e como parar o tempo, na máis absoluta tranquilidade. Agardar a caida da noite na finca da casa, sen​tad@s nos columpios que teñen fora, é un verdadeiro pracer sosegado.

​O noso anfitrión recomendounos ​a ruta que sube polo carreiro de marcas azuis, que pasa pola gorge Zarnesti, e despois adentrase nun autentico bosque virxe rumano​. Dende lonxe, semella impenetrable, pero non o é tanto. Está​ cheo de abetos na parte alta, e de faias cando se perde altura. O sendeiro avanza, sempre subindo, sinuoso entre troncos das arbores das que non se ven as copas.

Na parte alta do percorrido, aparecen grandes e idílicos prados, poboados por vacas e rebaños de ovellas, ​vixiados por pastores e cans​. E chegamos a Cabana Curmatura, que é un refuxio de montaña situado no alto dos prados, baixo a montaña. Trala parada con café na terraza (​un café absolutamente bucólico) abandonamos a Cabana. S​eguindo as indicacións do home de Casa Hille, ​para baixar ​seguimos o carreiro das marcas amarelas, que leva de retorno​ a fonte de Botorog, onde quedara o coche​, en continua baixada. Outra vez a través do espeso bosque intacto. Ruta completa aquí



Un peque​n​o gran tesouro, Piatra Crailui.

-x-

En este parque está la garganta de Zarnesti. Un espectacular paso arrancado da montaña, esculpido por el río. Atravesarlo es caminar encajonado entre profundas paredes calizas verticales, sintiendose verdaderamente pequeño. En un principio, solo teníamos pensado visitar este desfiladero. Porque al tener tanto bosque, pensamos que podríamos encontrarnos con osos, y nos dio algo de respeto (o de canguelo, para ser sinceros). Pero el señor de la Casa Hille de Magura, donde dormimos la noche anterior, nos dijo que de osos nada, que como mucho atacaban a las ovejas, pero nundca a los humanos. Este hombre nos recomendó subir a la Cabana Curmatura.

En general, la gente en Rumanía acostumbra a ser muy amable, pero este señor fue especialmente encantador. Nunca dejo reseñas de alojamientos en este blog, pero esta pensión nos resultó tremendamente bucólica, y nos trataron muy bien. La casa no es la más cómoda del mundo, pero está en un lugar absolutamente auténtico, y la comida que sirven, y que comes en la propia cocina, es la tradicional Rumana de verdad. Magura es una pequeña aldea enclavada en el medio del parque Piatra Craiului, solo se puede acceder a ella por pista. Al llegar, uno se encuentra en un pueblo de la Transilvania rural profunda, con fincas preparadas para agricultura y sobre todo ganadería. Dormir allí es como parar en el tiempo, en la más absoluta tranquilidad. Esperar la caida de la noche en la finca de Casa Hille, sentad@s en los columpios que tienen fuera, es un verdadero placer sosegado.

Nuestro anfitrión nos recomendó la ruta que sube por el sendero de marcas azules, que pasa por la garganta Zarnesti, y después se adentra en un auténtico bosque virgen rumano. Desde lejos parece impenetrable pero no lo es tanto. Está lleno de abetos en la parte alta y de hayas cuando se pierde altura. El sendero avanza, siempre subiendo, sinuoso entre troncos de arboles, de las que no se ven las copas.
En la parte alta de la ruta, aparecen grandes e idilicos prados,  poblados por vacas y rebaños de ovejas, vigilados por pastores y perros. Y llegamos a la Cabana Curmatura, que es un refugio de montaña situado en el altro de los prados, bajo la montaña. Tras la parada con café en la terraza (un café completamente bucólico), abandonamos la Cabana. Siguiendo la indicación del hombre de Casa Hille, para bajar seguimos el sendero de marcas amarillas, que lleva de retorno a la fuente de Botorog, donde quedó el coche, en contínua bajada. Otra vez a través del espeso bosque intacto rumano. Ruta completa aquí

Un pequeño gran tesoro, Piatra Craiului.

Publicacións populares deste blog

Dobrogea. Delta do Danubio

Onde remata o gran río de Europa, e comeza o Mar Negro. Delta do Danubio O vó da garza Praia sen final Lagoa Turceasca Delta en bici Cisnes do Danubio Porto de Sfantu George Canales A area dos confíns de Europa As rúas de Sfantu George Mar Negro en Constanza Constanza Máis entradas de Romanía aquí O Danubio en Rumanía fai fronteira con Serbia primeiro, e con Bulgaria despois. Cando xira ao Norte separa Valaquia de Dobrogea. E nesta última rexion rumana, a desmbocadura do rio ocupa unha area extensisima nun delta enorme.  O Delta do Danubio forma un laberinto de canales e lagoas, entre xuncos, marismas, bosques inundados e cañaverais. É unha das maiores reservas de paxaros de Europa. Por iso mesmo está catalogado como Reserva da biosfera pola unesco, ainda que pon mais empeño en conservala Rumanía que Ucrania. Tamén contén longuisimos areais virxes no limite con Mar Negro. As poucas pob...

Carros de Foc. Día 3

Terceiro día da travesía. Do Refuxio da Restanca a Ventosa i Calvell. Paso polo "escondido" Coll de Tumeneia. ​ Bos días Restanca! Estany escondido Por aquí non pode ser Bordeando Estany Gelat de Tumeneia grande Entre lagos Estanys gelats de Tumeneia Bordeando estany gelat de Tumeneia (pequeno) Algo máis que descanso Xa se ve o refuxio! ​ Restanca – Ventosa i Calvell Amaneceu na Restanca con moita névoa e pouca visibilidade. De cando en vez abría, pero voltaba a pechar. Pensamos en botarnos atrás no paso polo Coll de Tumeneia, pero o final decidimos avanzar, xa que para dar volta tíñamos todo o día. Comezamos a camiñar as 7:40 bordeando o Estany de Restanca según as indicacións que nos deran os madrileños o día anterior. Tras chegar ao lado contrario do refuxio, o camiño abandona o lago e sube por un bosqueciño de pinos ata atopar o poste torcido, onde teríamos que desviarnos.  A pesar da néboa ...

Letras galegas

17 Maio 2016 Galiza  docemente está ollando o mar: ten vales e montañas e terras pra labrar! ... Galiza somos nós: a xente e máis a fala. Se buscas a Galiza en ti tes que atopala.(*) Manuel María, Os soños na gaiola. (*) Extracto do poema "Galiza"

Valle del Cocora

 Fotos feitas durante o roteiro de sendeirismo que percorre o val do Cocora. Dentro do eixo cafetero Colombiano. A ruta comeza no bosque de palmas de cera. Simbolo de Colombia. Aqui hai varios miradoiros e é unha zona moi visitada. A medida que se vai subindo e introducindose no val do rio Quindio vaise atopando menos xente. O carreiro pasa por varias fincas que son de pago. pensaba que era para protección da area, pero seica é porque son parcelas privadas. Tamén se pode visitar unha caseta onde se pode ver colibries e se pode tomar café. Para atraer aos paxariños, está rodeada de cuncos con auga con azucar.  Nun principio non mepareceu moi ben este intervencionismo para que os guiris vexamos a estes pequenos animáis. Pero despois estiven buscando e non teño claro que sexa perxudicial para eles, máis alá de que imaxino que se malacostumbrarán. O remate é unha baixada a beira do rio, que ten varias pontes e algunha fervenza, como a que se chama Palmas de Niebla. Track da ruta a...

A Fraga de Coiro

Esta pequena xoia do Morrazo une a parroquia de Coiro co alto de Ermelo. Para adentrarse nela dende o sur, hai que comezar subindo polos camiños que aparecen despois da igrexa. Pouco a pouco, os ruidos do esperpéntico vial van deixando paso aos murmullos do Rego Bouzós. Entrada da Fraga O traxe verde do Carballo Outros habitantes da fraga Fontes de Luz Azafranes entre a sombra A fervenciña do Bouzós Ermelo Bouzós en outono Profundidades da Fraga A igrexa de Coiro 300 metros de desnivel. Carreiros auténticos, sen adecuar, un pouco laberinticos as veces. Raios de sol, que tentan abrirse paso entre as polas, sen moito éxito. Auga, carballos, follas, troncos novos, troncos vellos, sombras... Un verdadeiro oasis no deserto do monte invadido. Ogallá resista. Xa o dicían eses artistas de SOAK: Polo monopolio do eucalipto… viva san carballiño!