Saltar ao contido principal

Transilvania


"... Las torvas montañas parecían lejanas, y estábamos acercándonos a la cumbre de una colina empinada, en cuya cima había un castillo como el que menciona Jonathan en su diario. Me alegré y atemoricé al mismo tiempo; pues ahora, para bien o para mal, el fin está cerca"

(Notas de Van Helsing) 
Drácula, Bram Stoker

castillo de Bran Trasnsilvania vlad tepes dracula rumania

 Terra de bosques, castelos e igrexas fortificadas; rodeada de prominentes montañas; esta rexión de Rumanía de orixe saxona é moi rural e ten pobos preciosos e fermosas ladeiras. Pero a fama de Transilvania non ven das súas virtudes, ven das historiase e lendas que se inspiran nela.

-x-

Tierra de bosques, castillos e iglesias fortificadas; rodeada de prominentes montañas. Esta región de Rumanía de origen sajón es muy rural y tiene pueblos preciosos y hermosas laderas. Pero la fama de Transilvania no viene de sus virtudes, viene de las historias y leyendas que se inspiran en ella.


Castillo de peles sinaia transilvania rumania
Castelo de Peles

tractor viscri sajon rumania transilvania
Viscri

Rumania transilvania viscri
Igrexa fortificada de Viscri

Sighisoara Transilvania Rumania Cementerio tumbas
Tumbas de Transilvania
Rumania transilvania viscri
Torreon da igrexa

sinaia peles transilvania rumania
Sinaia

transilvania rumaia tepes
Sighisoara

Transilvania dracula rumania Bran Vlad Tepes
O Castelo de Bran

Sighisoara rumania transilvania tumba cementerio
Pasos polo cemiterio

Sibiu Transilvania Rumania
As fiestras que vixilan

Sibiu transilvania Rumania
Sibiu

Brasov Trasnilvania Rumania
A elegancia de Brasov

A rexion máis rica de Rumanía estivo históricamente ligada ao imperio Austro Húngaro. De feito, existe unha importante minoría magiar na actualidade entre a súa poboación. Esta orixe deixa pobos con arquitectura e mentalidade saxona. Transilvania non deixa de ter certo anhelo independentista (animado na actualidade por Hungría, gobernada pola ultradereita de Orban, na Hungría), xa que consideran que Valaquia e a capital Bucarest son máis atrasadas e corruptas. Estás tensions territoriales superanse con certas concesions culturales e económicas. De feito, na actualidade o presidente de Rumanía é saxon, de Sibiu.


As vilas saxonas (Sibiu, Brasov, Sighisoara, Biertan, Prejmer...) están construidas a partir de ciudadelas amuralladas para a defensa, ou ben rodeando igrexas fortificadas nas que refuxiar a población nos ataques. Esta disposición é o resultado de estar continuamente asediadas polas civilizacions limítrofes. O exemplo máis curioso quizáis sexa Viscri, pequeño pobo anclado no tempo.


Sighisoara é a cidade de orixe do famoso príncipe Valaco Vlad Draculea, tamén chamado Vlad Tepes, o empalador. Sobre este personaxe escribironse moitas lendas (a maioria delas por parte dos seus enemigos, presentandoo como un sanguinario)

Vlad foi entregado polo seu pai cando era neno aos turcos. Durante este secuestro foi humillado e violado polos otomanos. De ahí ven o seu odio a oriente. Cando retornou a Valaquia e conseguiu o poder, convertido en príncipe valaco, foi un implacable gobernante que castigaba exemplarmente aos delincuentes, traidores e inimigos. Especialmente os turcos. 

Practicaba o axuizamento mediante o empalamiento. Introducindo un pau polo ano sen tocar ningún órgano vital, e clavabase no chan, deixando así ao torturado ata a morte. Con este método o condenado agonizaba as veces durante dias desangrándose ou consumido polas súas propias bacterias.

A pesar de usar tan salvaxes métodos, foi moi respectado durante o seu reinado. Diciase que non había delincuencia, que se podía deixar  un saco con ouro aberto na rua que ninguen o ía coller (non era pra menos). 

Vlad Tepes é un eroe nacional en Rumanía, xa que foi o primeiro dirixente que se negou a pagar os tributos aos otomanos (alimentos e nenos, aos que alistaban no exercito turco). Repeleu os ataques de oriente, e empalou os prisioneiros ao longo do Danubio, frontera natural con Bulgaria e Dobrogea. Ver este espectáculo botaba atrás ao inimigo otomano, asustado con semellante recibimento fronteirizo.
 Din en Valaquia que deixaba pan mollado en viño ao lado dos cadáveres, para facer pensar que bebía o sangue dos mortos. Ademáis, co empalamento os corpos quedaran desangrados e brancos, e as veces con marcas moradas no pescozo debido ao límite da estaca que non chegaba a sobresalir. Estas imaxes arrepiantes alimentaban a imaxinación e as lendas vampíricas.


O que rematou de darlle a fama mundial a Vlad Tepes foi Bram Stoker. O escritor irlandés basouse nel para o vampiro da sua novela Drácula, e ambientou o libro na sua rexion natal, Transilvania. De feito, o término “Dracul” non ten nada que ver con vampiros, significa “Dragón”

Actualmente, Drácula (ou Vlad Draculea) é un reclamo turístico de primer orde, e é insistentemente explotado pola próspera  e turística Transilvania.



Un dos exemplos de como rendabilizan ao vampiro é o Castelo de Bran, aproveitando a falsa creencia popular de que Vlad Tepes viviu nesta mansión. En teoría foi esa a tenebrosa fortaleza que inspirou a Bram Stoker para ambientar a residencia de Drácula. O resultado: a pequena vila de Bran é un circo turístico. Ás autoridades rumanas non lle fai moita gracia que este Castelo sexa un parque vampirico-tematico, xa que foi simplemente un palacio, con aspecto tétrico por estar enriba de un penedo. Pero a realidade é que o príncipe valaco nunca viviu ahí.



A residencia real de Vlad Tepes foi o Castelo de Poenari, en Valaquia, baixo os montes Fagaras dos Cárpatos. É bastante máis inaccesible que o Castelo de Bram. Iso si que foi una fortaleza. Na actualidade está en ruinas, e os que amenazan aos humanos non son os vampiros, se non a presencia de osos pola zona, que impiden a visita.



Mención aparte merece Sinaia, a vila máis coidada e elegante de Rumanía. E das máis visitadas. De feito chegar a ela ou aparcar pode ser unha odisea na que hai que armarse de paciencia debido ao intenso tráfico Rumano, e as continuas retencions orixinadas por accidentes, por cruces a nivel ou por intersecciones coas vías do ferrocarril.



-x-



La región más rica de Rumanía estuvo históricamente ligada al imperio Austro-Húngaro. De hecho, existe una importante minoría magiar en la actualidad entre su población. Este origen deja pueblos con arquitectura y mentalida sajona. Transilvania no deja de tener cierto anhelo independentista (animado en la actualidad por la ultraderecha de Orban, en Hungría), que considera que Valaquia y la capital Bucarest son más atrasadas y corruptas. Estas tensiones territoriales se superan con ciertas concesiones culturales y económicas. De hecho, en la actualidad el presidente de Rumanía es sajón, de Sibiu.


Las poblaciones sajonas (Sibiu, Brasov, Sighisoara, Biertan, Prejmer...) están construidas a partir de ciudadelas amuralladas para la defensa, o bien rodean una iglesia fortificada en la que se refugia la población en caso de ataque. Esta disposición es el resultado de estar continuamente asediadas por las civilizaciones limítrofes. El más curioso ejemplo quizá sea Viscri, pueblo anclado en el tiempo.



Sighisoara es la ciudad de origen de Vlad Draculea, también llamadoVlad Tepes, el empalador. Sobre este personaje se escribieron muchas leyendas (la mayoría de ellas por parte de sus enemigos, en las que se le presentaba como un sanguinario)

Vlad fue entregado por su padre cuando era niño a los Turcos. Durante este secuestro, fue humillado y violado por los otomanos. De ahí viene su odio hacia oriente. Cuando fue devuelto a Valaquia, y consiguió el poder, convertido en príncipe valaco, fue un implacable gobernante que castigaba ejemplarmente a los delincuentes, traidores y enemigos. Especialmente los turcos. 

Practicaba el ajusticiamiento mediante empalamiento, introduciendo una estaca por el ano, sin tocar ningún organo vital, y se clavaba en el suelo, dejando así al torturado hasta morir. Con este método, el condenado agonizaba a veces durante días desangrándose o consumido por sus propias bacterias.

A pesar de usar tan salvajes métodos, fue muy respetado durante su mandato. Se decía que no había delincuencia, que se podía dejar en la calle un saco con oro abierto, porque nadie lo iba a coger (no es para menos). Vlad Tepes es un héroe nacional en Rumanía, ya que fue el primer dirigente que se negó a pagar los tributos a los otomanos (alimentos y niños, para alistarlos en las filas del ejército turco). Repelió los ataques de Oriente, y empaló a los prisioneros a lo largo del Danubio, frontera natural con Bulgaria y Dobrogea. Ver este espectáculo echaba atrás al enemigo otomano, asustado por semejante recibimiento fronterizo.

Dicen en Valaquia que dejaba pan mojado en vino al lado de los cadáveres, para hacer pensar que bebía la sangre de los muertos. Además, el empalamiento dejaba a los cuerpos desangrados y blancos, y a veces con marcas moradas en el cuello debido al límite de la estaca, que no llegaba a sobresalir. Estas imágenes escalofriantes alimentaban imaginaciones y leyendas vampíricas.



El que acabó por hacer mundialmente famoso a Vlad Tepes fue Bram Stoker. El escritor Irlandés se basó en él para el vampiro de su novela Drácula, y ambientó la historia en su región natal: Transilvania. De hecho, el terminio Dracul, no tiene nada que ver con vampiros, sino con dragones. Actualmente, Drácula (o Vlad Draculea) es un reclamo turístico de primer orden, y es insistentemente explotado por la próspera y turística Transilvania.



Uno de los ejemplos de como rentabilizan al vampiro es el castillo de Bran, aprovechando la falsa creencia popular de que Vlad Tepes vivió en esta mansión. En teoría fue esta tenebrosa fortaleza la que inspiró a Stoker para ambientar la residencia de Drácula. El resultado: la pintoresca población de Bran es un circo turístico. A las autoridades rumanas no les hace mucha gracia que este Castillo  sea un parque vampírico – Temático, ya que fue simplemente un palacio, con aspecto tétrico por estar encima de un peñón. Pero la realidad es que el príncipe valaco nunca vivió allí.



La residencia real de Vlad Tepes fue el castillo de Poenari, en Valaquia, bajo los montes Fagaras de los Cárpatos. Es bastánte más inaccesible que el castillo de Bran. Esto si que era una fortaleza. En la actualidad está en ruinas, y los que amenazan a los humanos no son los vampiros, son los osos que merodean la zona, y que impiden la visita.


Mención aparte en transilvania merece Sinaia, la población más elegante y cuidada de Rumanía. Y de las más visitadas. De hecho llegar a ella  o aparcar puede ser una odisea en la que hay que armarse de paciencia debido al intenso tráfico rumano, y a las contínuas retenciones originadas por accidentes, cruces a nivel o intersecciones con las vias del tren.

Publicacións populares deste blog

Camiño dos Faros. Cabo Vilán, a costa dos naufraxios

É dificil saber cal é a etapa máis fermosa do Camiño dos Faros. O que está claro é que o tramo de Cabo Vilán é dos máis espectaculares de toda a Costa da Morte. Monte Branco Praia do Trece Area A costa dos naufraxios Silueta de Faro Cabo Vilán Costa da Morte Eólico O Faro Figura impoñente Cabo Vilán O impresionante Monte Branco ten unhas vistas incribles da salvaxe praia do Trece. O Cemiterio dos ingleses lembra a tráxica historia do Serpent, un de tantos barcos naufragados nestas augas. De feito os veciños de Camariñas recibían (e reciben) a miudo regalos chegados do Atlántico. Latas de conserva, pinturas, algún fardo… Pero normalmente non soen ser agradables, como galletas de chapapote ou restos de barcos. Precisamente por esta negra historia, o faro de Cabo Vilán foi o primeiro en ser electrificado en España. Impoñente, a súa silueta inspira todo tipo de historias de treboadas e naufraxios. É iguas de carismático, ou máis, que o faro de...

Camiño dos Faros. Ponteceso, Laxe, Camelle

As dunas de Ponteceso,as súas marismas, a peninsula de Laxe, onde o mar xa se pon serio, Soesto, Traba... e o emblemático Camelle. Areal de Ponteceso Nen@s na area Lingua da duna Marismas A forza do mar Pesca Insua de Laxe Faro de Laxe Praia dos cristáis O mar devolve todo Soesto Curiosas formas Camelle Neste tramo da ruta percorrese o maxestuoso areal de Ponteceso. O seu propio monte branco. Tras pasar unha longa etapa pola costa e interior de Cabana. Tramo non tan espectacular pero con visita ao Castro de Borneiro e o domen de Dombate.  O camiño dos faros chega a península de Laxe, na que destaca o seu faro. Sinxelo, pero nun emplazamento privilexiado. En Laxe tamén se pode atopar a curiosa praia dos cristais. Seica un barco con botellas naufragou cerca dela. E o mar devolve todo. Tanto que formou unha pequena praia que no canto de area ten cristais erosionados. A partir de ahí, destaca o espectacular peñón de Soesto, e a praia...

Camiño dos Faros. Cabo da Nave e Fisterra

O Camiño dos Faros vai “in crescendo”, tamén dentro da derradeira etapa. O Sendeiro do Cabo da Nave é absolutamente espectacular. Non se queda atrás a chegada ao faro de Fisterra, cargada de simbolismo, cunhas vistas magníficas dende o monte Facho. Monte Castro Camiño dos Faros Primeira vista do Cabo da Nave Praia da Arnela Acercandose ao Cabo da Nave No interior do cabo da Nave Cantís Cabo da Nave Facho: derradeiro obstáculo Cabo da Nave e Praia Mar de Fora Fin do Camiño: Faro Finisterre Fisterra  Na miña opinión, paisaxisticamente falando, a parte final do Camiño dos Faros é a máis fermosa e auténtica. Hai poucas andainas nas que poidas caminar por carreiros desertos durante tanto tempo, coa única compaña do mar e o vento, sobre cantís onde rompen as ondas e gozando de paisaxes impresionantes. O Cabo da Nave é a guinda do Camiño. Este tramo pódese percorrer grazas a un pequeno sendeiro que acompaña a unha tubería de augas. Unha sorte. E, obviamente, os inventores do Cam...

Islandia (I) - Jokulsarlon

  Lago de Icebergs de Jokulsarlon.   ​ Espectáculo inmóvil. Formas xélidas de todos os tamaños e cores. Caos de xeo.  Silencio e frío. Impresiona. Mesmo sen ter as luces de final do día, nin ceo claro, nin vento tranquilo que deixe calma a auga. Jokulsarlon  é un deses lugares que se quedan na cabeza toda a vida.

Senda Camille: Bisaurín, Sarrios, Ibon Estaner

Cumio do Bisaurín Castillo de Acher e Secús Cores de montaña Vernera Sarrios. Ibon Biello Ibon de Estaner Senda de Camille Volta a Francia A subida ao Bisaurín require esforzo, pero a recompensa paga moito a pena. Dende o cumio máis alto destes Pirineos Occidentales a vista é 360 grados. Pódese admirar hacia o Norte o Castelo de Acher e as súas diferentes tonalidades, ademáis das augas Tortas e o coll d´Arlet, do primeiro día da senda de Camille. Ao Oeste está o veciño Pico Agüerri, que parecía imponente cando o bordeábamos por Taxeras, pero non tanto dende o Bisaurín. Hacia o Sur a vista exténdese ata os fins dos vales desta zona, e vilas que poderían ser a propia Jaca. E hacia o Leste a colección de cumios dos pirineos, que hai que coñecelos ben para diferencialos: Collarada, Balaitous, Monte Perdido, Vignemale… Como non é o meu caso, eu solo recoñezo o que está sempre omnipresente nesta zona: o Midi d´Osseau. Na derradeira etapa subese dende o refuxio de Lizara ata o porto de Verner...