Saltar ao contido principal

Irlanda. Leinster


Kilkenny, Glendalough… e Dublín



Catedral de Kilkenny

Castelo de Kilkenny


Wicklow

Vikings

Glendalough



Irish pub
Católicos, Protestantes, Paz

Your choice

As portas



Diferido en directo

Dublin

 
Leinster é a provincia máis oriental de Irlanda, e a máis poblada. No rápido paso para rematar a volta a illa e retornar a Dublin, fixemos parada na acolledora vila de Kilkenny e paseo rápido polo parque das montañas de Wicklow, onde está o val de Glendalough, cos seus lagos, mosteiros, bosques e paisaxes.

Dublin, como case todas as capitales, é a vila máis cosmopolita de Irlanda. O seu interes é unha combinación entre a infinidade de pubs con música en directo que se extenden por toda a vila (principalmente no barrio do Temple), e por outra banda os escenarios que que foron testemuña  da historia da illa. 

En Leinster destaca Kilkenny ,as montañas de Wicklow e o val de Glendalough

Dende que os celtas chegaron a Irlanda, e lle chamaron Dubh Linn (lagoa negra), os ataques vikingos, a chegada dos ingleses, o fallido alzamento de Pascua contra os británicos, e a instauración dun parlamento ao marxe de Londres, os primeiros pasos para a creación da República de Irlanda (pasando por unha gerra contra o invasor e outra civil), e ata a actualidade, todos estes feitos deixaron pegada na vila.

Dublin está chea de curiosidades que retratan as dificiles relacións históricas entre Irlandeses e invasores:, O “muro da vergoña” construido pola reiña Isabel para non ver dende os seus aposentos do Castelo a xente morta e fame dos barrios pobres. Os nomes de ruas mal traducidas adrede cando os ingleses pretenderon eliminar o gaélico. Como exemplo, os traductores locais denominaron á “rua das ovellas” na lingua irlandesa, como “rua dos barcos” en inglés. A Trinity College, universidade construida pola raiña de inglaterra para contentar os Irlandeses… pero onde so podían estudar protestantes. As torre do castelo de Dublin, onde os ingleses encerraron aos fillos do noble local O´Donnell, de 15 e 13 anos, para evitar un matrimonio coa filla do outro clan dominante na illa, os O´Neal. Estiveron confinados catro anos, ata a súa fuga, na que morreu o irman menor. As famosas portas de cores, que según se di  foron pintadas a modo de rebeldía cando a Raiña Victoria ordenou cambialas a cor negro como luto ante a morte do seu marido. 

As difíciles relacións históricas entre inglaterra e Irlanda vense reflexadas nas ruas de Dublín.

Outra teoría sobre as portas é que se pintaron de cores diferentes despois de un incidente provocado por un veciño que chegou a casa bebedo e sorprendeu a súa parexa na cama con outro home. Deulle tanta raiba que os matou aos dous. O desconcerto viulle ao día seguinte, cando espertou e comprobou que non sufri unha infidelidade, simplemente coa borrachera confundiuse de casa e matou aos seus veciños que durmian placidamente. A raiz deste desgraciado erro, pintaron as portas de cores diferentes para non voltar a confundirse (o de beber menos seica non o consideraron)

-x-

Kilkenny, Glendalough… y Dublin.

Leinster es la provincia más oriental de Irlanda, y la más poblada. En el rápido paso para terminar la vuelta a la isla y retornar a Dublín, hicimos parada en la acogedora ciudad de Kilkenny, y dimos un paseo rápido por el parque de las montañas de Wicklow, donde está el valle de Glendalough, con sus lagos, monasterios, bosques y paisajes.

Dublin, como casi todas las capitales, es la ciudad más cosmopolita de Irlanda. Su interés es una  combinación entre la infinidad de pubs con música en directo que se expanden por doquier (principalmente en el barrio del Temple), y por otro lado los escenarios que fueron testigos de la historia de la isla.

Desde que los Celtas llegaron a Irlanda, y le llamaron Dubh Linn (laguna negra), los ataque vikingos, la llegada de los ingleses, el fallido alzamiento de pascua contra los británicos, la instauración de un parlamento al margen de Londres, los primeros pasos para la creacion de la República de Irlanda (pasando por una guerra contra el invasor y otra civil), y hasta la actualidad, todos estos hechos dejaron huella en Dublin.

Dublin está llena de curiosidades que retratan las dificiles relaciónes históricas entre Irlandeses e invasores: El “muro de la vergüenza”, construido por la reina Isabel para no ver desde sus aposentos a la gente de los barrios pobres mureta de hambre. Los nombres de calles mal traducidos adrede, de cuando los ingleses pretendieron eliminar el idioma gaélico. Como ejemplo, los traductores locales denominaron a la “calle de las ovejas” en idioma local como “calle de los barcos” en inglés. La Trinity College, universidad construida por la reina, para contentar a los irlandeses… pero donde sólo podían estudiar protestantes. La torre del castillo de Dublin, donde los ingleses encerraron a los hijos del noble local O´Donnell, de 156 y 13 años, para evitar un matrimonio con la hija de otro clan dominante en la isla, los O´Neal. Estuvieron confinados 4 años, hasta su fuga, en la que murió el hermano menor. Las famosas puertas de colores, que según se dice fueron hechas fueron pintadas así a modo de rebeldía cuando la reinta Victoria ordeno cambiarlas a color negro como luto ante la muerte de su marido.

Otra teoría sobre las puertas es que se pintaron de colores diferentes despues de un incidente provocado por un vecino que llegó a casa borracho y sorprendió a su pareja en la cama con otro hombre. Le dio tanta rabia que mató a los dos en el acto. El desconcierto vino al día siguiente, cuando despertó y se dio cuenta de que no sufrió una infidelidad, simplemente con la borrachera se confundió de casa y mató a sus vecinos que dormian tranquilamente. A raiz de este desgraciado error, pintaron las puertas de colores para no volver a confundirse (lo de beber menos se ve que no lo consideraron)

Publicacións populares deste blog

Camiño dos Faros. Cabo Vilán, a costa dos naufraxios

É dificil saber cal é a etapa máis fermosa do Camiño dos Faros. O que está claro é que o tramo de Cabo Vilán é dos máis espectaculares de toda a Costa da Morte. Monte Branco Praia do Trece Area A costa dos naufraxios Silueta de Faro Cabo Vilán Costa da Morte Eólico O Faro Figura impoñente Cabo Vilán O impresionante Monte Branco ten unhas vistas incribles da salvaxe praia do Trece. O Cemiterio dos ingleses lembra a tráxica historia do Serpent, un de tantos barcos naufragados nestas augas. De feito os veciños de Camariñas recibían (e reciben) a miudo regalos chegados do Atlántico. Latas de conserva, pinturas, algún fardo… Pero normalmente non soen ser agradables, como galletas de chapapote ou restos de barcos. Precisamente por esta negra historia, o faro de Cabo Vilán foi o primeiro en ser electrificado en España. Impoñente, a súa silueta inspira todo tipo de historias de treboadas e naufraxios. É iguas de carismático, ou máis, que o faro de...

Camiño dos Faros. Ponteceso, Laxe, Camelle

As dunas de Ponteceso,as súas marismas, a peninsula de Laxe, onde o mar xa se pon serio, Soesto, Traba... e o emblemático Camelle. Areal de Ponteceso Nen@s na area Lingua da duna Marismas A forza do mar Pesca Insua de Laxe Faro de Laxe Praia dos cristáis O mar devolve todo Soesto Curiosas formas Camelle Neste tramo da ruta percorrese o maxestuoso areal de Ponteceso. O seu propio monte branco. Tras pasar unha longa etapa pola costa e interior de Cabana. Tramo non tan espectacular pero con visita ao Castro de Borneiro e o domen de Dombate.  O camiño dos faros chega a península de Laxe, na que destaca o seu faro. Sinxelo, pero nun emplazamento privilexiado. En Laxe tamén se pode atopar a curiosa praia dos cristais. Seica un barco con botellas naufragou cerca dela. E o mar devolve todo. Tanto que formou unha pequena praia que no canto de area ten cristais erosionados. A partir de ahí, destaca o espectacular peñón de Soesto, e a praia...

Camiño dos Faros. Cabo da Nave e Fisterra

O Camiño dos Faros vai “in crescendo”, tamén dentro da derradeira etapa. O Sendeiro do Cabo da Nave é absolutamente espectacular. Non se queda atrás a chegada ao faro de Fisterra, cargada de simbolismo, cunhas vistas magníficas dende o monte Facho. Monte Castro Camiño dos Faros Primeira vista do Cabo da Nave Praia da Arnela Acercandose ao Cabo da Nave No interior do cabo da Nave Cantís Cabo da Nave Facho: derradeiro obstáculo Cabo da Nave e Praia Mar de Fora Fin do Camiño: Faro Finisterre Fisterra  Na miña opinión, paisaxisticamente falando, a parte final do Camiño dos Faros é a máis fermosa e auténtica. Hai poucas andainas nas que poidas caminar por carreiros desertos durante tanto tempo, coa única compaña do mar e o vento, sobre cantís onde rompen as ondas e gozando de paisaxes impresionantes. O Cabo da Nave é a guinda do Camiño. Este tramo pódese percorrer grazas a un pequeno sendeiro que acompaña a unha tubería de augas. Unha sorte. E, obviamente, os inventores do Cam...

Islandia (I) - Jokulsarlon

  Lago de Icebergs de Jokulsarlon.   ​ Espectáculo inmóvil. Formas xélidas de todos os tamaños e cores. Caos de xeo.  Silencio e frío. Impresiona. Mesmo sen ter as luces de final do día, nin ceo claro, nin vento tranquilo que deixe calma a auga. Jokulsarlon  é un deses lugares que se quedan na cabeza toda a vida.

Senda Camille: Bisaurín, Sarrios, Ibon Estaner

Cumio do Bisaurín Castillo de Acher e Secús Cores de montaña Vernera Sarrios. Ibon Biello Ibon de Estaner Senda de Camille Volta a Francia A subida ao Bisaurín require esforzo, pero a recompensa paga moito a pena. Dende o cumio máis alto destes Pirineos Occidentales a vista é 360 grados. Pódese admirar hacia o Norte o Castelo de Acher e as súas diferentes tonalidades, ademáis das augas Tortas e o coll d´Arlet, do primeiro día da senda de Camille. Ao Oeste está o veciño Pico Agüerri, que parecía imponente cando o bordeábamos por Taxeras, pero non tanto dende o Bisaurín. Hacia o Sur a vista exténdese ata os fins dos vales desta zona, e vilas que poderían ser a propia Jaca. E hacia o Leste a colección de cumios dos pirineos, que hai que coñecelos ben para diferencialos: Collarada, Balaitous, Monte Perdido, Vignemale… Como non é o meu caso, eu solo recoñezo o que está sempre omnipresente nesta zona: o Midi d´Osseau. Na derradeira etapa subese dende o refuxio de Lizara ata o porto de Verner...