Saltar ao contido principal

O Rego Barxa e o que lle ameaza

Por incrible que pareza para quen non o coñeza, o rego Barxa está en Vigo. A 20-25 min en bici do Casco Vello. Entre Castrelos, Sárdoma e Beade.

O paseo é precioso. O rego ten varios saltos de auga, minifervenzas, está envolto por un frondoso bosque polo que apenas se colan os raios de sol, e incluso ten un muiño máis ou menos enteiro.


Como tantas e tantas cousas fermosas en Vigo, está esquecida e apartada. Sen camiños definidos. Con certo aroma decadente. Debo confesar que eu tampouco o coñecía ata hai ben pouco.

Quizáis mellor así: dunha banda, non se masifica e non se altera nin se ensucia de porcallada. E dutra banda, o Concello non o destroza pretendendo poñelo en valor.


Máis agora está en perigo. O trazado do Vial OP010 (proxectado entre Bembrive e Pereiró, pasando por Beade e Castrelos) queda preocupantemente preto deste oasis urbano. E non ten ningún nivel de protección.

 

Si xa se fan desfeitas nas zonas que - teóricamente - están protexidas (vexase Cabo Estai, ou o propio Casco Vello)... que non vai pasar aquí?


O Vial OP010 non ten ningún tipo de estudo de impacto ambiental (para variar en Vigo) . Non se sabe como poden afectar as obras a este patrimonio natural das viguesas e vigueses. 


O máis triste de todo, é que tampouco se estudou, ou se xustificou debidamente, a necesidade deste vial.

 

Vigo é a cidade máis ruidosa de España. Tamén a que máis coches ten por habitante. E as soluciones que aporta este concello para a movilidade, sempre son máis e máis infraestructuras para coches. 


Vigo está pensada para moverse en vehículo particular. Nunca se atreven a cambiar de paradigma. 

Da igual a axenda 2030 da Unión Europea, da igual a lei de transición ecolóxica, da igual o cambio climático. Vigo é os que o gobernan son cochecentristas. 


Por eso queren facer este vial sen moita explicación; é para aforrar 5 min aos coches: está xustificado. Estrague o que estrague. O vehículo é a prioridade.

Causa xenreira e frustración ver como sempre que a veciñanza se organiza para ofrecer alternativas e esixir explicaciones é ninguneada polo alcalde e o Concello. 

Non acabo de entender ese desprezo por xente que ama Vigo e tenta protexelo. E que non ten partidos políticos nin medios de comunicación detrás para defenderse.

A xente do centro eran tres señoritos, a xente do rural son catro terratenientes. Para o concello a participación cidadá consiste en votar cada catro anos, e pasar o periodo entre unhas elecións e as seguintes cos ollos vendados e a boca pechada. Todo aquel que non aplauda é antivigués e vai en contra do "progreso" da cidade.

Todo o meu apoio a AVIBE (asociación en contra do vial). O seu éxito será o éxito de tod@s. Xa que, se conseguen tumbar o vial, e quitalo do PXOM, salvarán o noso rural deste ataque inxustificado. Tamén salvarán o Barxa, se a súa reivindicación de convertilo en nivel de protección ENIL prospera. Isto vai no interese de todas as viguesas e vigueses. Tod@s deberíamos apoiar a AVIBE.


As dificultades que teñen son grandes: un concello orgulloso, prepotente e opaco, o seu rodillo, a mentalidade procoche da cidadanía... Máis están demostrando que son capaces. Ogallá manteñan a forza, salven o seu entorno de vida, e de paso, ecosistemas coma o do Rego Barxa.

Todas as fotos desta entrada foron feitas no entorno do Rego Barxa, nas Relfas. Cedo todos os dereitos de reproducción destas imaxes, coa única condición que o uso sexa para informar do perigo que corre este entorno, ou para reivindicacións contra o vial OP010.

Para ver outras zonas polas que pasa enriba o vial, ver aquí.

Publicacións populares deste blog

Camiño dos Faros. Cabo Vilán, a costa dos naufraxios

É dificil saber cal é a etapa máis fermosa do Camiño dos Faros. O que está claro é que o tramo de Cabo Vilán é dos máis espectaculares de toda a Costa da Morte. Monte Branco Praia do Trece Area A costa dos naufraxios Silueta de Faro Cabo Vilán Costa da Morte Eólico O Faro Figura impoñente Cabo Vilán O impresionante Monte Branco ten unhas vistas incribles da salvaxe praia do Trece. O Cemiterio dos ingleses lembra a tráxica historia do Serpent, un de tantos barcos naufragados nestas augas. De feito os veciños de Camariñas recibían (e reciben) a miudo regalos chegados do Atlántico. Latas de conserva, pinturas, algún fardo… Pero normalmente non soen ser agradables, como galletas de chapapote ou restos de barcos. Precisamente por esta negra historia, o faro de Cabo Vilán foi o primeiro en ser electrificado en España. Impoñente, a súa silueta inspira todo tipo de historias de treboadas e naufraxios. É iguas de carismático, ou máis, que o faro de...

Camiño dos Faros. Cabo da Nave e Fisterra

O Camiño dos Faros vai “in crescendo”, tamén dentro da derradeira etapa. O Sendeiro do Cabo da Nave é absolutamente espectacular. Non se queda atrás a chegada ao faro de Fisterra, cargada de simbolismo, cunhas vistas magníficas dende o monte Facho. Monte Castro Camiño dos Faros Primeira vista do Cabo da Nave Praia da Arnela Acercandose ao Cabo da Nave No interior do cabo da Nave Cantís Cabo da Nave Facho: derradeiro obstáculo Cabo da Nave e Praia Mar de Fora Fin do Camiño: Faro Finisterre Fisterra  Na miña opinión, paisaxisticamente falando, a parte final do Camiño dos Faros é a máis fermosa e auténtica. Hai poucas andainas nas que poidas caminar por carreiros desertos durante tanto tempo, coa única compaña do mar e o vento, sobre cantís onde rompen as ondas e gozando de paisaxes impresionantes. O Cabo da Nave é a guinda do Camiño. Este tramo pódese percorrer grazas a un pequeno sendeiro que acompaña a unha tubería de augas. Unha sorte. E, obviamente, os inventores do Cam...

Senda Camille: Bisaurín, Sarrios, Ibon Estaner

Cumio do Bisaurín Castillo de Acher e Secús Cores de montaña Vernera Sarrios. Ibon Biello Ibon de Estaner Senda de Camille Volta a Francia A subida ao Bisaurín require esforzo, pero a recompensa paga moito a pena. Dende o cumio máis alto destes Pirineos Occidentales a vista é 360 grados. Pódese admirar hacia o Norte o Castelo de Acher e as súas diferentes tonalidades, ademáis das augas Tortas e o coll d´Arlet, do primeiro día da senda de Camille. Ao Oeste está o veciño Pico Agüerri, que parecía imponente cando o bordeábamos por Taxeras, pero non tanto dende o Bisaurín. Hacia o Sur a vista exténdese ata os fins dos vales desta zona, e vilas que poderían ser a propia Jaca. E hacia o Leste a colección de cumios dos pirineos, que hai que coñecelos ben para diferencialos: Collarada, Balaitous, Monte Perdido, Vignemale… Como non é o meu caso, eu solo recoñezo o que está sempre omnipresente nesta zona: o Midi d´Osseau. Na derradeira etapa subese dende o refuxio de Lizara ata o porto de Verner...

Nevoas na Ribeira Sacra

  Non é a primeira entrada que fago sobre a Ribeira Sacra.  Non sempre que vou toca bo tempo (máis ben penso que é ao contrario).  Pero para as fotos de paisaxes, ou incluso retratos, gustame moito como quedan as nevoas e os ceos enmpedrados .   Ainda que tapen parte das vistas.  Esta é unha pequena recolección de fotos de días nos que a névoa estaba presente, escondendo os cañóns ou agochando o sol.

Camiño dos Faros. Ponteceso, Laxe, Camelle

As dunas de Ponteceso,as súas marismas, a peninsula de Laxe, onde o mar xa se pon serio, Soesto, Traba... e o emblemático Camelle. Areal de Ponteceso Nen@s na area Lingua da duna Marismas A forza do mar Pesca Insua de Laxe Faro de Laxe Praia dos cristáis O mar devolve todo Soesto Curiosas formas Camelle Neste tramo da ruta percorrese o maxestuoso areal de Ponteceso. O seu propio monte branco. Tras pasar unha longa etapa pola costa e interior de Cabana. Tramo non tan espectacular pero con visita ao Castro de Borneiro e o domen de Dombate.  O camiño dos faros chega a península de Laxe, na que destaca o seu faro. Sinxelo, pero nun emplazamento privilexiado. En Laxe tamén se pode atopar a curiosa praia dos cristais. Seica un barco con botellas naufragou cerca dela. E o mar devolve todo. Tanto que formou unha pequena praia que no canto de area ten cristais erosionados. A partir de ahí, destaca o espectacular peñón de Soesto, e a praia...