Saltar ao contido principal

Azores. Terceira 2

De todo o visto en Terceira, o que máis me chamou a atención foron os seus prados as días ladeiras... E sobre todo os seus bosques. 
De todo lo visto en Terceira, lo que más me llamó la atención fueron sus parados, lus laderas... y sobre todo sus bosques

O Balcón de Terceira. Miradoiro da Serra do Cume

Nikon D7000. Nikkor 18-55 f/3.5. 18mm 1/500s f/11 ISO160

 

Bembid@ a Serra do Cume

Nikon D7000. Tokina 11-16 f/2.8. 11mm 1/160s f/11 ISO160

 

Prados da caldeira (miradoiro da serra do cume)

Nikon D7000. Tokina 11-16 f/2.8. 13mm 1/160s f/11 ISO160


Bosque de Criptomerias. (Passagem das Bestas)

Nikon D7000. Tokina 11-16 f/2.8. 15mm 1/100s f/2.8 ISO100

 

Caldeira de Guilherme Moniz (Passagem das Bestas)

Nikon D7000. Nikkor 18-55 f/3.5 31mm 1/400s f/11 ISO100

 

Misterio (passsagem das bestas)

Nikon D7000. Nikkor 85mm f/1.8 85mm 1/1250s f/2.0 ISO100

 

Bosque de Cedros das azores. (Passagem das bestas)

Nikon D7000. Nikkor 18-55 f/3.5 22mm 1/200s f/5.0 ISO100

 

Lagoa de Vale Fundo (Misterios Negros)

Nikon D7000. Tokina 11-16 f/2.8. 11mm 1/640s f/6.3 ISO200
Laberinto do bosque (Misterios negros)

Nikon D7000. Nikkor 18-55 f/3.5 32mm 1/60s f/4.5 ISO200
Dentro dun conto (Misterios Negros)

Nikon D7000. Tokina 11-16 f/2.8. 11mm 1/160s f/2.8 ISO200

 

Orballo 1

Nikon D7000. Nikkor 18-55 f/3.5 55mm 1/1000s f/5.6 ISO200

 

Orballo2

Nikon D7000. Nikkor 18-55 f/3.5 55mm 1/1250s f/5.6 ISO200

 

Bosque atlántico (Misterios Negros)

Nikon D7000. Nikkor 18-55 f/3.5 27mm 1/400s f/11 ISO200



Destacan os das enormes cryptomerias, ainda que máis chamativos son os bosques de Cedro das azores. É unha especie local que semella un hibrido entre o arbusto e o arbore, non é moi alta pero forma bosques frondosos. No interior dos mesmos, camiñando polos seus carreiros, da a sensación de estar en laberintos de contos. De estar metido nunha fábula. O mellor exemplo deses bosques podese ver no carreiro dos misterios negros (PRC1TER, ao lado da grota de Natal) e tamén na passagem das bestas (PRC7TER), no centro da illa.

A súa caldeira, chamada Guilherme Moniz, é a maior das azores. Ten uns 15km km de diámetro, pero é tan grande e tan antiga que en moitos tramos non se aprecia como cráter. De feito, ten prados me multiples cores no seu interior, e o gando pace a pracer nel. Dende a Serra do Cume hai un miradoiro dende onde se pode apreciar gran parte de esta caldeira, e de toda a illa. Un auténtico balcón de Terceira.

  Máis publicacións sobre Azores, aquí 

-x-



Destacan los de las enormes Cryptomerias, aunque los más llamativos son los bosques de Cedro de las Azores. Es una especie local que parece un híbrido entre arbusto y arbol. No es muy alta, pero forma bosques frondosos. En el interior de los mismos, caminando por sus senderos, da la sensación de estar en laberintos de cuentos. De estar metido en una fábula. El mejor ejemplo de estos bosques se puede ver en el sendero de los Misterios Negros (PRC1TER, al lado de la gruta de Natal), y también en la Passagem das Bestas (PRC7TER), en el centro de la isla.

Su caldera, llamada de Guilherme Moniz, es la mayor de las Azores. Tiene unos 15 km de diámetro, pero es tan grande y tan antigua que en muchos tramos no se aprecia como cráter. De hecho, tiene prados de múltiples colores en su interior, y el ganado pace a placer en él. Desde la Serra do Cume hay un mirador desde el que se puede apreciar gran parte de toda esta caldera, y de toda la isla. El auténtico Balcón de Terceira.

Máis publicacións sobre Azores, aquí 

Publicacións populares deste blog

Camiño dos Faros. De Muxía a Touriñán

  O camiño dos Faros chega a Muxía. Onde comeza o tramo máis salvaxe desta ruta. Virxe da Barca Ría de Camariñas A ferida do Prestige Cuño Punta Buitra Praia Moreira e Cabo Touriñán Baixada praia Moreira Praia Moreira Touriñán Relax na Costa da Morte Atravesando Touriñán Estrada a ningures O cabo de occidente Faro Touriñán Tras outra etapa “interior” pola ría de Camariñas chegamos a Muxía, Zona cero da catástrofe do Prestige. Alí atopamos a carismática Virxe da barca e a (ex)pedra de abalar. Está collendo pulo como destino de peregrinos, trala popularización do camiño de Santiago ata Fisterra. Dende ahí comeza a etapa máis dura e máis virxe do Camiño dos Faros. Alomenos antes de que construiran un pedazo mamotreto de hotel na praia de Lourido, cos fondos do plan Galicia para a recuperación da crise do Prestige. A formula de sempre para sair adiante: asfaltar a costa e turismo de hotelazo. Os montes Cachelmo e Pedrouzo, Punta Buitra e...
Ler máis

Carros de Foc. Día 3

Terceiro día da travesía. Do Refuxio da Restanca a Ventosa i Calvell. Paso polo "escondido" Coll de Tumeneia. ​ Bos días Restanca! Estany escondido Por aquí non pode ser Bordeando Estany Gelat de Tumeneia grande Entre lagos Estanys gelats de Tumeneia Bordeando estany gelat de Tumeneia (pequeno) Algo máis que descanso Xa se ve o refuxio! ​ Restanca – Ventosa i Calvell Amaneceu na Restanca con moita névoa e pouca visibilidade. De cando en vez abría, pero voltaba a pechar. Pensamos en botarnos atrás no paso polo Coll de Tumeneia, pero o final decidimos avanzar, xa que para dar volta tíñamos todo o día. Comezamos a camiñar as 7:40 bordeando o Estany de Restanca según as indicacións que nos deran os madrileños o día anterior. Tras chegar ao lado contrario do refuxio, o camiño abandona o lago e sube por un bosqueciño de pinos ata atopar o poste torcido, onde teríamos que desviarnos.  A pesar da néboa ...
Ler máis

Valle del Cocora

 Fotos feitas durante o roteiro de sendeirismo que percorre o val do Cocora. Dentro do eixo cafetero Colombiano. A ruta comeza no bosque de palmas de cera. Simbolo de Colombia. Aqui hai varios miradoiros e é unha zona moi visitada. A medida que se vai subindo e introducindose no val do rio Quindio vaise atopando menos xente. O carreiro pasa por varias fincas que son de pago. pensaba que era para protección da area, pero seica é porque son parcelas privadas. Tamén se pode visitar unha caseta onde se pode ver colibries e se pode tomar café. Para atraer aos paxariños, está rodeada de cuncos con auga con azucar.  Nun principio non mepareceu moi ben este intervencionismo para que os guiris vexamos a estes pequenos animáis. Pero despois estiven buscando e non teño claro que sexa perxudicial para eles, máis alá de que imaxino que se malacostumbrarán. O remate é unha baixada a beira do rio, que ten varias pontes e algunha fervenza, como a que se chama Palmas de Niebla. Track da ruta a...
Ler máis

Dobrogea. Delta do Danubio

Onde remata o gran río de Europa, e comeza o Mar Negro. Delta do Danubio O vó da garza Praia sen final Lagoa Turceasca Delta en bici Cisnes do Danubio Porto de Sfantu George Canales A area dos confíns de Europa As rúas de Sfantu George Mar Negro en Constanza Constanza Máis entradas de Romanía aquí O Danubio en Rumanía fai fronteira con Serbia primeiro, e con Bulgaria despois. Cando xira ao Norte separa Valaquia de Dobrogea. E nesta última rexion rumana, a desmbocadura do rio ocupa unha area extensisima nun delta enorme.  O Delta do Danubio forma un laberinto de canales e lagoas, entre xuncos, marismas, bosques inundados e cañaverais. É unha das maiores reservas de paxaros de Europa. Por iso mesmo está catalogado como Reserva da biosfera pola unesco, ainda que pon mais empeño en conservala Rumanía que Ucrania. Tamén contén longuisimos areais virxes no limite con Mar Negro. As poucas pob...
Ler máis

A Fraga de Coiro

Esta pequena xoia do Morrazo une a parroquia de Coiro co alto de Ermelo. Para adentrarse nela dende o sur, hai que comezar subindo polos camiños que aparecen despois da igrexa. Pouco a pouco, os ruidos do esperpéntico vial van deixando paso aos murmullos do Rego Bouzós. Entrada da Fraga O traxe verde do Carballo Outros habitantes da fraga Fontes de Luz Azafranes entre a sombra A fervenciña do Bouzós Ermelo Bouzós en outono Profundidades da Fraga A igrexa de Coiro 300 metros de desnivel. Carreiros auténticos, sen adecuar, un pouco laberinticos as veces. Raios de sol, que tentan abrirse paso entre as polas, sen moito éxito. Auga, carballos, follas, troncos novos, troncos vellos, sombras... Un verdadeiro oasis no deserto do monte invadido. Ogallá resista. Xa o dicían eses artistas de SOAK: Polo monopolio do eucalipto… viva san carballiño!
Ler máis