Saltar ao contido principal

Volta Monte Perdido e Vignemale. Goriz - Pineta

O espectacular e aereo paso da Faja das Olas, e o descenso brutal ata o val de Pineta.

 

alta ruta perdidos pineta goriz faja olas pirineos

Saindo cedo outra vez de Goriz. As luces e sombras nos prados e nos cumios resultan espectaculares. Chegamos ao punto onde hai que decidir se imos por arriba (Faja das Olas) ou por abaixo (Fuenblanca). 

alta ruta perdidos pineta goriz faja olas pirineos
Primeiras luces nas montañas

alta ruta perdidos pineta goriz faja olas pirineos
Camiño a Faja das Olas

Hai nubes, pero non ten pinta de que amenacen, polo que nos diriximos cara arriba. A Faja das Olas é un sendeiro aereo (con moito patio ao lado) pero non exposto.

alta ruta perdidos pineta goriz faja olas pirineos

Quitando un par de pasos delicados que teñen auga de fervenzas de desxeo, que con coidado se superan perfectamente. Outra cousa sería con choiva. 

alta ruta perdidos pineta goriz faja olas pirineos
Sarrios

Nas partes complicadas ou máis esbaradizas hai cordas e cadeas. O premio por ir por aquí: as vistas tremendas do val do Añisclo, e do seu collado.

alta ruta perdidos pineta goriz faja olas pirineos
Val do Añisclo

alta ruta perdidos pineta goriz faja olas pirineos
Saindo da Faja das Olas

alta ruta perdidos pineta goriz faja olas pirineos
Nubes e montañas


alta ruta perdidos pineta goriz faja olas pirineos añisclo
Collado do Añisclo

Chegando ao collado do Añisclo avistase o val de Pineta. Abaixo, abaixo. Tan abaixo que doen os xeonllos de pensar todo o que queda por descender. 

alta ruta perdidos pineta goriz faja olas pirineos añisclo
Vistas privilexiadas

alta ruta perdidos pineta goriz faja olas pirineos añisclo
As raiñas do collado

Divisase o Parador e os meandros do río. A medida que se perde altura o val volvese máis grande e máis verde. Parece que non remata nunca, xa que entramos no bosque perdendo referencias pero nunca se deixa de baixar.
alta ruta perdidos pineta goriz faja olas pirineos añisclo
A baixada

alta ruta perdidos pineta goriz faja olas pirineos
Val de Pineta

alta ruta perdidos pineta goriz faja olas pirineos
Os pasos de mañá

Finalmente chegamos ao cauce do rio, onde nalgún prado vemos os posibles pasos de mañá: O porto Nuevo de Pineta, ou o balcón de Pineta. Veremos.


Máis entradas da Alta Ruta do Perdidos Aquí

Publicacións populares deste blog

Dobrogea. Delta do Danubio

Onde remata o gran río de Europa, e comeza o Mar Negro. Delta do Danubio O vó da garza Praia sen final Lagoa Turceasca Delta en bici Cisnes do Danubio Porto de Sfantu George Canales A area dos confíns de Europa As rúas de Sfantu George Mar Negro en Constanza Constanza Máis entradas de Romanía aquí O Danubio en Rumanía fai fronteira con Serbia primeiro, e con Bulgaria despois. Cando xira ao Norte separa Valaquia de Dobrogea. E nesta última rexion rumana, a desmbocadura do rio ocupa unha area extensisima nun delta enorme.  O Delta do Danubio forma un laberinto de canales e lagoas, entre xuncos, marismas, bosques inundados e cañaverais. É unha das maiores reservas de paxaros de Europa. Por iso mesmo está catalogado como Reserva da biosfera pola unesco, ainda que pon mais empeño en conservala Rumanía que Ucrania. Tamén contén longuisimos areais virxes no limite con Mar Negro. As poucas pob...

Carros de Foc. Día 3

Terceiro día da travesía. Do Refuxio da Restanca a Ventosa i Calvell. Paso polo "escondido" Coll de Tumeneia. ​ Bos días Restanca! Estany escondido Por aquí non pode ser Bordeando Estany Gelat de Tumeneia grande Entre lagos Estanys gelats de Tumeneia Bordeando estany gelat de Tumeneia (pequeno) Algo máis que descanso Xa se ve o refuxio! ​ Restanca – Ventosa i Calvell Amaneceu na Restanca con moita névoa e pouca visibilidade. De cando en vez abría, pero voltaba a pechar. Pensamos en botarnos atrás no paso polo Coll de Tumeneia, pero o final decidimos avanzar, xa que para dar volta tíñamos todo o día. Comezamos a camiñar as 7:40 bordeando o Estany de Restanca según as indicacións que nos deran os madrileños o día anterior. Tras chegar ao lado contrario do refuxio, o camiño abandona o lago e sube por un bosqueciño de pinos ata atopar o poste torcido, onde teríamos que desviarnos.  A pesar da néboa ...

Letras galegas

17 Maio 2016 Galiza  docemente está ollando o mar: ten vales e montañas e terras pra labrar! ... Galiza somos nós: a xente e máis a fala. Se buscas a Galiza en ti tes que atopala.(*) Manuel María, Os soños na gaiola. (*) Extracto do poema "Galiza"

Valle del Cocora

 Fotos feitas durante o roteiro de sendeirismo que percorre o val do Cocora. Dentro do eixo cafetero Colombiano. A ruta comeza no bosque de palmas de cera. Simbolo de Colombia. Aqui hai varios miradoiros e é unha zona moi visitada. A medida que se vai subindo e introducindose no val do rio Quindio vaise atopando menos xente. O carreiro pasa por varias fincas que son de pago. pensaba que era para protección da area, pero seica é porque son parcelas privadas. Tamén se pode visitar unha caseta onde se pode ver colibries e se pode tomar café. Para atraer aos paxariños, está rodeada de cuncos con auga con azucar.  Nun principio non mepareceu moi ben este intervencionismo para que os guiris vexamos a estes pequenos animáis. Pero despois estiven buscando e non teño claro que sexa perxudicial para eles, máis alá de que imaxino que se malacostumbrarán. O remate é unha baixada a beira do rio, que ten varias pontes e algunha fervenza, como a que se chama Palmas de Niebla. Track da ruta a...

A Fraga de Coiro

Esta pequena xoia do Morrazo une a parroquia de Coiro co alto de Ermelo. Para adentrarse nela dende o sur, hai que comezar subindo polos camiños que aparecen despois da igrexa. Pouco a pouco, os ruidos do esperpéntico vial van deixando paso aos murmullos do Rego Bouzós. Entrada da Fraga O traxe verde do Carballo Outros habitantes da fraga Fontes de Luz Azafranes entre a sombra A fervenciña do Bouzós Ermelo Bouzós en outono Profundidades da Fraga A igrexa de Coiro 300 metros de desnivel. Carreiros auténticos, sen adecuar, un pouco laberinticos as veces. Raios de sol, que tentan abrirse paso entre as polas, sen moito éxito. Auga, carballos, follas, troncos novos, troncos vellos, sombras... Un verdadeiro oasis no deserto do monte invadido. Ogallá resista. Xa o dicían eses artistas de SOAK: Polo monopolio do eucalipto… viva san carballiño!