Saltar ao contido principal

Bosques de Villablino

 

Esta poboación de León é máis coñecida pola antiga tradición mineira. E polas montañas e estacións de esquí que ten ao redor. Pero tamén ten uns bosques moi fermosos e ricos en especies. Da gusto percorrelos en outono.














Publicacións populares deste blog

Azores. Terceira 1

Illa de bosques, cantís, cavidades, carreiros, grotas, vacas, prados multicor, miradoiros… e volcáns Isla de bosques, acantilados, cavidades, senderos, grutas, vacas, prados multicolor, miradores… y volcanes, claro. Algar do Calvao. Entrada superior Nikon D7000. Tokina 11-16 f/2.8. 15mm 1/250s f/6.3 ISO160   Algar do Calvao. Luz de fora. Nikon D7000. Tokina 11-16 f/2.8. 11mm 1/100s f/3.2 ISO320   Cantís de Quatro Ribeiras BQ Aquaris X. Modo panorámica Vento Nikon D7000. Tokina 11-16 f/2.8. 16mm 1/250s f/11 ISO125   Fronte o mar Nikon D7000. Nikkor 18-55 f/3.5. 28mm 1/250s f/11 ISO125   Bastón Nikon D7000. Nikkor 85mm f/1.8. 85mm 1/3200s f/2 ISO125   Prados de Terceira Nikon D7000. Nikkor 85mm f/1.8. 85mm 1/8000s f/2 ISO100 Cova do Natal Nikon D7000. Tokina 11-16 f/2.8. 16mm 1/25s f/2.8 ISO250 Miradoiro da Sarreta Nikon D7000. Nikkor 18-55 f/3.5. 34mm 1/160s f/11 ISO125 Nube...
Ler máis

Dous Outonos

Outono no Forillon, outono no Courel. Arces, bidueiros "de papel", abetos, carballos boreais, etc... por un lado; castiñeiros, carballos bravos, bidueiros "pubescentes",  faias, etc... polo outro. Bosque costeiro canadiense, bosque autóctono galego. A pesar das diferencias, o outono nos dous bosques é moi parecido: explosión de cores, luz entre as polas, auga, alfombras de follas… Iso sí; Un é Parque Nacional, o outro nin parque natural...  Por eiquí somosche así. As copas d o bosque do Courel - Devesa de Rogueira - As copas do bosque do Forillon - Cap Bon Ami -   Fervenza escondida no Forillon Néboa escondida do Rio Lor Mirar arriba no Forillon Mirar arriba no Courel Simbolo de Canadá Simbolo de Folgoso Parc National Forillon, Gaspésie, Québec Folgoso do Courel/Quiroga. Reserva da Rede Natura 2000
Ler máis

Muiños de Couso

Roteiro polos muiños de Couso (Gondomar). Entre o río Matalagartos e o propio rio Couso. En inverno e época de choivas: follas no chan e regos cargados de auga. Da canalización ao rego    Muiños de Couso Rego Matalagartos Rego Cheo A pontiña Rego couso Choivas de inverno Temos a sorte de contar con tesouros completamente afastados da civilización en o ruido das cidades ben preto da casa. Os muiños de Couso son un deles. Os verdes, a auga, o rego, as pontes, as fervenciñas... fan deste percorrido un lugar ideal para evadirse por unhas horas. O roteiro non é moi longo e é sinxelo. Ainda que a data de xaneiro de 2020 non estaba sinalizado, co que se fai necesario un gps. pódese descargar aquí .
Ler máis

Teide 040

A ruta 040 parte do mar, da praia do Socorro, ata a cima do Teide. Forma parte dunha serie de carreiros establecidos no arquipélago das canarias que unen a costa coa cota máis alta de cada illa. Curiosamente, a Tenerife correspondeulle o sendeiro número 4, co que era cuestión de tempo que o reto de partir de cota cero ata casi 4000 metros de altura quedaba patente no seu nome: A 040 . Moitas veces a identificación forma parte do aliciente. 040 Non son “ultratrailista”. Nin me chaman demasiado a atención os retos deportivos. Moita xente (supermulleres e superhomes) fan os 27 km e máis de 3900m de desnivel acumulado nun día, nunhas horas. Eu, nós, prantexámolo en dous días. O reto non era deportivo, era sentir e gozar co cambio de paisaxes e climas da illa de Tenerife, dende o mar ata rañar o ceo.   A 040 parte da praia do socorro, onde os surfistas retan as ondas do mar. Percorre plataneros en ambiente tropical ata chegar ao mirador de el Lance, a 500m de altura, onde o lider guanch...
Ler máis

O derradeiro paseo da Fada

De cando a fada do Paseo Alfonso decidiu visitar por derradeira vez Elduayen, antes de que un túnel cambiase Vigo. Seica fai un par de días, ao amencer , antes de que a cidade espertase,  a fada que sobrevoa o paseo de Alfonso ao lombo do seu Dragón decidiu deixar a montura da besta, e baixar ao chan. Necesitaba dar un derradeiro paseo polos seus dominios. Quería velos unha última vez tal e como os coñecía. Dirixiu os seus pasos a través de Elduayen, unha das rúas máis fermosas de Vigo, pero ao mesmo tempo das menos valoradas. Camiñaba con melancolía. A inminente construcción dun túnel vai mutilar a vía con longas e estruendosas ramplas, onde estarán entrando e saindo buses, motos e coches, cos seus fumes e cos seus ruidos amplificados polo efecto de reverberación dos vomitorios.   Melancolía en Elduayen Ela sempre soñou voar enriba de nenos e nenas xogando; voar escoitando a xente  nas terrazas  compartindo tanto ledicias como problemas; voar s...
Ler máis